บทที่ 10 เป็นเพียงแม่นางน้อยแต่คิดจะฆ่าคนแล้ว
เมื่อเห็นว่าจางเทียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น ผู้นำหมู่บ้านก็ให้คนไปนำกระดาษกับหมึกที่เรือนของเขามาเพื่อเขียนหนังสือตัดขาด นางจูนั่งลงกับพื้นร้องไห้ทุบอกอย่างไม่ยินยอม
หากจางเทียนมีเงินมากขนาดซื้อรถม้าได้ แสดงว่าเขายังต้องมีอีกมาก จะยอมให้เกิดการตัดขาดไม่ได้ ซินหยานเหมือนจะรู้ทัน นางเดินเข้าไปหาท่านลุงกับท่านป้าสะใภ้แล้วกระซิบเสียงเบา
"ท่านอยากรู้หรือไม่ว่าผู้ใดทำข้าตกน้ำ" ซินหยานแสยะยิ้มออกมา
"เจ้าพูดเรื่องอันใด" นางจูหันไปมองว่ามีผู้ใดได้ยินหรือไม่ นางเค้นถามบุตรสาวตอนที่เขาเมืองแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นนางจึงรู้แก่ใจดี
"หรืออยากให้ข้าแจ้งทางการ" ซินหยานก้มหน้าจ้องเข้าไปในดวงตาของนางจูอย่างข่มขู่
"พูดเรื่องอันใดกัน" จางเซียนและผู้นำหมู่บ้านเอ่ยถามเพราะพวกเขาไม่ได้ยิน
"ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ" นางจูลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า ก่อนจะรีบปิดปากซินหยาน เพราะกลัวนางจะหลุดปากพูด
"หึ" ซินหยานปัดมือที่สกปรกของนางจูออกก่อนจะมองสบตาอย่างกดดัน แล้วเดินกลับไปยืนข้างมารดา
ไม่นานคนที่กลับไปนำเครื่องเขียนของผู้นำหมู่บ้านก็กลับมาถึง จางเซียนที่ยังไม่ยินยอม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะโดนนางจูดึงรั้งไว้ พร้อมทั้งขอให้รีบเขียนหนังสือตัดขาด
ผู้นำหมู่บ้านมองสลับนางจูกับซินหยานอย่างสงสัย เพราะไม่รู้ว่าซินหยานพูดเรื่องอันใด นางจูถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้
จางเทียนรับหนังสือตัดขาดมาอ่านอีกรอบ ซินหยานก็เข้าไปยืนข้างบิดาเพื่ออ่านด้วย
"ท่านพ่อ เขียนลงไปด้วยเจ้าค่ะ หากครอบครัวท่านลุงใหญ่ยังมาวุ่นวายไม่เลิกทางเราจะเรียกเก็บเงินหนึ่งร้อยตำลึงเงิน" จางเทียนบอกผู้นำหมู่บ้านตามคำพูดของซินหยาน
นับว่าครั้งนี้จางเทียนตัดขาดกับพี่ชายโดยสิ้นเชิง จางเซียนมองหนังสือตัดขาดในมืออย่างไม่อยากเชื่อ เขาก้มหน้ากลับเรือนอย่างจำใจ เพราะนางจูไม่อยากจะอยู่เห็นหน้าซินหยานแม้แต่เค่อเดียว (1เค่อ=15นาที)
ชาวบ้านที่เห็นว่าเรื่องจบแล้วต่างก็แยกย้ายกันกลับไป เหลือเพียงผู้นำหมู่บ้านที่ยังข้องใจเรื่องของนางจูกับซินหยานที่ยังไม่ยอมกลับเท่านั้น
"เกิดเรื่องอันใดกันแน่ เจ้าถึงยอมตัดขาดเช่นนี้" เพราะครั้งที่แล้วที่แยกเรือนเขาบอกให้ทำเรื่องตัดขาดเสียแต่จางเทียนไม่ยอม
"อวี้เออร์ผลักน้องสาวข้าตกน้ำขอรับ" จางเหลี่ยงที่ไม่อาจเก็บความแค้นไว้ได้แล้วก็พูดออกมา
"จริงหรือหยานเออร์" ผู้นำหมู่บ้านหันไปมองซินหยานอย่างตกตะลึง
หากเป็นเรื่องจริง ยู้อวี้ก็ถือว่ามีความผิดหากซินหยานจะเอาเรื่องน่าก็อาจจะติดคุกหรือไม่ก็ถูกส่งไปใช้แรงงาน
"จริงเจ้าค่ะ" ซินหยานเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นให้ผู้ใหญ่บ้านฟัง
"เพ้ย เป็นเพียงแม่นางน้อยแต่คิดจะฆ่าคนแล้ว" ผู้นำหมู่บ้านตงสบถออกมา
จางเทียนขอให้ผู้นำหมู่บ้านเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพราะเขาไม่อยากทำลายอนาคตของยู้อวี้ หากชาวบ้านล่วงรู้นางคงหาคนมาตบแต่งไม่ได้
"ข้าเข้าใจ หากเจ้าไม่เอาเรื่องข้าก็ไม่ยุ่ง" ผู้นำหมู่บ้านกลับเรือนของเขาไป
ก่อนที่ผู้นำหมู่บ้านจะกลับไปจางเทียนเอ่ยเรื่องที่เขาจะขอซื้อที่ดินที่ติดกับเรือนของเขาด้วย วันพรุ่งนี้จะให้ชุยเหมยและบุตรไปคุยที่เรือนผู้นำหมู่บ้านอีกครั้ง
กว่าจะจบเรื่องทั้งหมด จางเทียนที่แกล้งบาดเจ็บก็เริ่มจะทนไม่ไหวเสียแล้ว จางเหลี่ยงจึงได้ไปจัดการเรื่องหาหญ้าให้เจ้าต้าเฮยเสียที
ซินหยานจึงได้ทวงสัญญาจากเชาชื่อนำเครื่องเรือนออกมาเติมให้ทั้งสามห้อง นางเพียงนำเตียง ที่นอน หมอนผ้าห่มออกมาก่อนเท่านั้น หากซื้อที่ดินแล้วเริ่มปลูกเรือนเมื่อใดนางค่อยจัดเต็มภายหลัง
นางชุยเหมยรีบลงมือทำอาหารเพราะกลัวว่าบุตรทั้งสองจะหิวเสียแล้ว เพียงไม่นานทั้งหมดก็นั่งรับประทานมื้อเย็นกันเสียที เมื่อทานอาหารเสร็จซินหยานพาทั้งสามมาดูห้องของตนเอง
เมื่อทั้งสามได้ลองนอนที่เตียงต่างก็ชอบใจ นางยังบอกอีกว่าหากมีเรือนหลังใหม่ของใช้ทั้งหมดนางจะนำออกมาเอง จางเทียนเห็นเตียงของบุตรสาวเขาก็เริ่มอยากจะทำออกมาขาย
"ข้าแล้วแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ" แบบในหัวของนางมีเยอะแยะหากบิดาจะทำเครื่องเรือนขาย นางจะวาดแบบให้เอง
ในคืนนั้นครอบครัวรองจางจึงนอนหลับกันอย่างมีความสุข ต่างจากครอบครัวของท่านลุงใหญ่ที่นอนหลับไม่สนิท นางจูกับยู้อวี้หวาดกลัวว่าซินหยานจะเปิดโปงเรื่องที่นางทำไว้ ส่วนจางเซียนก็อยากได้เงินของน้องชายจนข่มตาหลับไม่ลง
วันต่อมา ชุยเหมยก็พาบุตรทั้งสองไปที่เรือนของผู้นำหมู่บ้านเพื่อพูดคุยเรื่องซื้อที่ดิน
"ท่านลุงตงอยู่หรือไม่เจ้าคะ" ชุยเหมยร้องเรียกอยู่หน้าเรือน
"มาแล้ว มาแล้ว" ท่านป้าตง เมียท่านผู้นำหมู่บ้านเดินมาเปิดประตูเรือนให้สามแม่ลูกเข้ามาด้านใน
"ท่านลุงตงอยู่หรือไม่เจ้าคะ"
"อยู่ รอพวกเจ้ามิได้ไปที่นาวันนี้" นางตงหายไปหลังบ้านเพื่อนำน้ำออกมาให้สามแม่ลูก
"พวกเจ้าดูไว้แล้วหรือยังว่าอยากได้ที่ดินตรงไหน" ท่านลุงตงนำแผนที่ของหมู่บ้านออกมาให้สามแม่ลูกได้ชี้ที่ดินที่ตนจะซื้อ
"ข้าอยากได้ที่ ที่ติดกับเรือนยาวไปถึงริมแม่น้ำเจ้าค่ะ" ชุยเหมยบอกขึ้น เพราะทั้งหมดให้ปรึกษากันมาแล้ว
"มากถึงเพียงนั้น" ลุงตงตกตะลึง เพราะพื้นที่ทั้งหมดที่ครอบครัวจางอยากได้มีถึงห้าร้อยหมู่ (1หมู่ = 666ตารางเมตร)
"เจ้าค่ะ" ซินหยานเอ่ยย้ำ เพราะห้าร้อยหมู่ รวมไปถึงภูเขาลูกที่นางมีแผนที่จากเชาชื่อด้วย
