บทที่ 12 ต้องช่วยผู้ใด
ตู้ เตียงอาจจะมีคนเลียนแบบได้ง่าย แต่โต๊ะกินข้าวที่ตรงกลางหมุนได้จางเทียนคิดว่าคงยังไม่มีผู้ได้ทำออกมาได้ หากเขาลงมือทำก่อนคงกอบโกยเงินได้มากมาย
"ท่านพี่ ท่านอยากเข้าสำนักศึกษาหรือไม่เจ้าคะ" ซินหยานเอ่ยถามจางเหลี่ยงที่ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนโซฟา
"อยาก" จางเหลี่ยงลุกขึ้นนั่งอย่างไว เขาเห็นสหายในหมู่บ้านได้ร่ำเรียนอยู่หลายคน บุตรชายของท่านลุงใหญ่ก็ได้ร่ำเรียนแต่เมื่อถึงเวลาที่เขาจะได้เข้าเรียนบ้างกลับบอกว่าไม่มีเงินส่งให้เขาเรียน
"เช่นนั้นท่านก็ตามท่านพ่อไปในเมืองพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ" ซินหยานก็อยากให้พี่ชายมีความรู้ติดตัว ไม่ต้องถึงกับได้เป็นขุนนางหรอก เพียงเอาตัวรอดได้ก็พอ
"ได้ พรุ่งนี้พ่อจะพาเจ้าไปที่สำนักศึกษา" จางเทียนมองบุตรทั้งสองอย่างรักใคร่
"เจ้าไม่อยากไได้สิ่งใดบ้างหรือ" จางเทียนเอ่ยถามซินหยาน
"ไม่เจ้าค่ะ เอ่อ ท่านพ่อ ซื้อเมล็ดผักมาด้วยเจ้าค่ะ ที่ดินที่เหลือข้าไม่อยากทิ้งให้เปล่าประโยชน์เจ้าค่ะ"
"ใช่แล้วท่านพี่ ข้าก็คิดเช่นเดียวกับหยานเออร์" ชุยเหมยนางก็อยากจะปลูกผัก ปลูกข้าวไว้ขาย
ยามค่ำคืนเชาชื่อก็ส่งเสียงปลุกซินหยานให้ตื่นขึ้น
"มีอันใด" ซินหยานเอาหมอนมาอุดหูแต่ก็ไม่ได้ช่วยอันใด
"มีภารกิจพิเศษเข้ามา ท่านต้องไปเดี๋ยวนี้ขอรับ"
"ตอนนี้เนี้ยนะ" ซินหยานขยี้ผมอย่างหงุดหงิด นางกำลังหลับอย่างสบาย
"ใช่ขอรับ ท่านต้องไปช่วยคนบนภูเขา ตอนนี้ท่านผู้นั้นกำลังได้รับอันตรายจากมือสังหาร" เชาชื่อส่งเสียงพูดดังขึ้น
"เหอะ จะตายเกี่ยวอันใดกับข้า"
"ถ้าท่านไม่ทำ ระบบการใช้งานจะถูกตัดขาดทันที สิ่งของที่ท่านได้รับจะหายไปทั้งหมดขอรับ"
"บ้าบอ" ซินหยานตะโกนเสียงดังจนบิดามารดา จางเหลี่ยงต้องวิ่งมาที่ห้องของนาง
"มีอันใดหยานเออร์" จางเทียนร้องถามอย่างเป็นห่วง
"ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ไปนอนต่อเถิดเจ้าค่ะ"
ซินหยานเดินกลับไปส่งทุกคนที่ห้อง เพราะนางไม่อยากให้พวกเขารู้เรื่องที่นางต้องไปทำ หากรู้ท่านพ่อ ท่านพี่ของนางต้องตามไปด้วยแน่ นางไม่อยากจะห่วงหน้าพะวงหลัง
เมื่อส่งทุกคนเรียบร้อยแล้ว เชาชื่อก็นำชุดอำพรางสีดำออกมาให้นาง
"แม้แต่ชุดเจ้าก็เตรียมไว้พร้อม" ซินหยานอดที่จะเอ่ยค่อนแคะเชาชื่อมิได้
"ไปได้แล้วขอรับ"
"รู้แล้ว" ซินหยานกระโดดออกทางหน้าต่างแล้วรีบวิ่งไปทางภูเขาทันที
"เจ้าไม่มีตัวช่วยให้ข้าเลยหรือ" ซินหยานหยุดพัก เพราะร่างกายนางในยามนี้อ่อนแอกว่าภพก่อนมากนัก
เชาชื่อกลอกตาก่อนจะส่งยามาให้นางหนึ่งขวด ซินหยานมองขวดยาในมือ นางไม่เอ่ยถามแต่คิดว่าคงเป็นตัวช่วยที่ดี นางจึงยกขึ้นดื่มจนหมด
เพียงชั่วลมหายใจเดียว สายตาของนางก็มองทุกสิ่งในความมืดชัดเช่นในตอนกลางวัน ตัวของซินหยานในยามนี้ความเหน็ดเหนื่อยจากการวิ่งมาหายไปสิ้น
นางเริ่มออกวิ่งอีกครั้งจึงได้รู้ว่าฝีเท้าที่ใช้วิ่งเร็วและเบาขึ้น เมื่อลองกระโดดตัวของซินหยานก็ลอยไปอยู่บยยอดไม่ได้อย่างใจนึก
"วิเศษ" นางหัวเราะร่าอย่างชอบใจ
"จะไม่ทันแล้วขอรับ" เชาชื่อเอ่ยเตือน
ซินหยานจึงต้องรีบมุ่งหน้าไปทางที่เชาชื่อบอก ประสาทการรับรู้ การได้ยินของนางชัดขึ้น เสียงการต่อสู้ที่อยู่ด้านหน้า เหมือนนางได้ยืนมองดูอยู่ใกล้ๆ
"ต้องช่วยผู้ใด"
"บุรุษที่ใส่ชุดดำขอรับ"
"มันดำทั้งหมด" ซินหยานเอ่ยอย่างมีโทสะ
"เอ่อ บุรุษที่รูปงามที่สุดขอรับ"
"โอ๊ย ปิดหน้าทุกคน" ซินหยานในยามนี้เกือบจะทึ้งหัวตัวเองอยู่แล้ว
"เช่นนั้น ท่านก็ช่วยคนที่กำลังถูกที่เหลือล้อมอยู่ขอรับ"
"ก็แค่นี้" สิ้นคำซินหยานก็กระโดดเข้าไปยืนข้างบุรุษผู้นั้น
"เจ้าเป็นใคร"
"เป็นผู้ที่มาสังหารคนโง่เช่นเจ้าอย่างไรเล่า" ซินหยานไม่รอให้พวกมือสังหารพูดตอบ
บุรุษที่นางไปช่วยก็ยืนมองอย่างตกตะลึง ซินหยานในยามนี้ก็ปิดบังใบหน้าอยู่เช่นกัน นางเรียกมีดสั้นทั้งสองด้ามออกมา แล้วพุ่งตัวเข้ามามือสังหารทันที
ตัวช่วยที่เชาชื่อให้มาช่วยนางได้เยอะ เพราะความเร็วและความคล่องตัวเพิ่มขึ้นอีกมาก เพียงชั่วกะพริบตามือสังหารคนแรกที่มัวแต่ตกตะลึงว่านางมาจากที่ใด ก็ถูกปาดคอจนเกือบขาด
"มัวแต่ยืนโง่กันอยู่ได้ เข้ามา ทำเช่นนี้ข้าไม่สนุกสักนิด" ซินหยานเอ่ยอย่างหัวเสีย นางได้ออกมาทำภารกิจทั้งที อยากเจอคนที่สู้กับนางอย่างสมน้ำสมเนื้อสักหน่อย
สิ้นคำของซินหยานเหมือนเป็นตัวกระตุ้นอย่างดี มือสังหารเปลี่ยนทิศมาที่นางทั้งหมดแทน การเรียกแขกของนางช่างได้ผลยิ่งนัก
"แล้วเจ้าจะยืนบื้อไม่ช่วยข้าหรือไง"
ซินหยานที่ถูกมือสังหารบุกเข้ามาทุกทางก็เอ่ยขึ้นอย่างหัวเสีย บุรุษที่นางมาช่วยในยามนี้กลับยืนมองเฉยๆ
"ซินหยานระวังหลัง" เชาชื่อคือตัวช่วยที่ดีของนางเช่นเคย
ซินหยานเบี่ยงตัวหลบคมดาบที่ฟาดลงมาจากด้านหลังก่อนจะปามีดสั้นไปที่คอของมือสังหารอย่างแม่นยำ นางกระโดดเบี่ยงตัวหลบไปอีกด้านก่อนจะใช้มีดสั้นที่เหลือเพียงด้ามเดียวแทงเข้าที่อกของมือสังหารตรงหน้า
การต่อสู้ดำเนินไปเกือบครึ่งชั่วยามซินหยานกับบุรุษปริศนาที่นางมาช่วยก็จัดการมือสังหารนับสิบลงได้ นางได้รับบาดเจ็บที่แขนแต่ไม่ได้ลึกมากจึงไม่ได้สนใจบาดแผล
ซินหยานเดินไปดึงมีดสั้นที่นางปาทิ้งไว้กลับมาแล้วเช็ดเลือดจนสะอาดนางก็เก็บไปที่ข้างเอว ก่อนจะหันหลังเพื่อจะกลับเรือน
"ประเดี๋ยวก่อน" บุรุษปริศนาเอ่ยเรียกนาง
"มีอันใด"
"ข้าแซ่มู่ นามหยาง ข้าขอทราบนามผู้มีพระคุณได้หรือไม่" เขาดึงผ้าที่ปิดหน้าออกเพื่อแสดงความจริงใจ
