บทที่ 13 คนผ่านทางเจ้าค่ะ
"นามข้าหรือ สืออี" ซินหยานเลือกที่จะบอกนามเดิมของนาง ต่อให้เขาไปเสาะหาก็คงจะหาไม่พบ
"สืออี เจ้าได้รับบาดเจ็บ" เขาเดินเข้ามาดูบาดแผลของซินหยาน แต่นางเบี่ยงตัวหลบ
"ท่านก็ไม่ต่างจากข้า"
เชาชื่อส่งขวดยาเพื่อให้ซินหยานมอบให้มู่หยาง ซินหยานบีบขวดยาแน่นอย่างมีโทสะ นางก็บาดเจ็บแต่เชาชื่อไม่ยอมส่งให้นาง
"เชาชื่อเจ้าลืมหรือไม่ว่าข้าก็บาดเจ็บ"
"ท่านได้บ่อน้ำวิเศษแล้วขอรับ เมื่อกลับเรือนก็ลงไปแช่ได้เลย" ซินหยานจึงยิ้มในใจ
"ท่านดื่มยาเสีย" นางส่งให้เขาอย่างไม่เต็มใจ
ซินหยานถลึงตาใส่มู่หยาง เมื่อเห็นว่าเขามองที่ขวดยาอย่างสงสัย
"ข้ามาช่วยท่านถึงบนเขา แล้วจะฆ่าท่านได้อย่างไร" ซินหยานเอ่ยเสียงเย็นอย่างรำคาญ
"เข้าใจแล้ว" มู่หยางยกขวดยาขึ้นดื่มจนหมด
เพียงไม่นานร่างกายที่ได้รับบาดเจ็บก็เหมือนจะทุเลาลง เลือดก็หยุดไหลราวปาฏิหาริย์ เรี่ยวแรงที่สิ้นไปแล้วก็เหมือนจะฟื้นตัวกลับมาอาจจะมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
"หมดเรื่องของข้าแล้ว ขอตัว" ซินหยานกระโดดหายไปทันที
นางไม่รู้เลยว่ามู่หยางก็ติดตามนางมาติดๆ ที่ซินหยานไม่รู้ตัวเป็นเพราะนางกำลังสื่อสารกับเชาชื่อเรื่องบ่อน้ำวิเศษว่านางจะนำไปไว้ที่ใดถึงจะดี
"ท่านตามข้ามาทำไม" ซินหยานที่กำลังจะกระโดดเข้าเรือนก็จับสังเกตได้ว่าในยามนี้มู่หยางมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของนาง
"ข้าจะขอพักที่เรือนของเจ้าสักคืนได้หรือไม่"
"ห๊ะ"
"ข้าขอพักที่.." ซินหยานยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เข้าพูดต่อ
"ข้าช่วยท่านแล้วยังต้องให้ที่พักอีกหรือ" ซินหยานกอดอกมองอย่างไม่พอใจ
แต่เสียงของทั้งคู่ทำให้จางเหลี่ยงที่กำลังเห่อตำราใหม่ของตนได้ยินจึงออกมาดู
"ผู้ใด" จางเหลี่ยงเร่งฝีเท้าเดินออกมาดูที่ข้างกำแพง
"จะบ้า" ซินหยานตบหน้าผากของนางก่อนจะหันไปถลึงตาใส่มู่หยางอย่างคาดโทษ
เมื่อจางเหลี่ยงเดินออกมาจากประตูข้างกำแพงเรือนก็พบน้องสาวในชุดสีดำ แขนข้างซ้ายของนางยังมีเลือดไหลออกมา แล้วยังมีบุรุษมาจากที่ใดไม่รู้ยืนอยู่ด้านหลัง
"หยานเออร์เจ้าไปที่ใดมา เหตุใดถึงบาดเจ็บเช่นนี้" ซินหยานกลอกตามองบน
"ไว้ข้าเล่าให้ท่านฟังทีหลังเจ้าค่ะ" ซินหยานตบไปที่หลังมือของจางเหลี่ยง เพราะยามนี้พี่ชายของนางเกือบจะหลั่งน้ำตาออกมาแล้ว
"แล้วนี่ผู้ใด" จางเหลี่ยงชี้ไปที่ด้านหลังของซินหยาน
"คนผ่านทางเจ้าค่ะ ขอพักที่เรือนหนึ่งคืน ฝากท่านพี่ดูแลด้วยเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน" ซินหยานตบบ่าของพี่ชายก่อนที่นางจะเดินเข้าเรือนไป
จางเหลี่ยงมองไปที่มู่หยางอย่างงงงวย เพราะน้องสาวทิ้งเรื่องที่ทำไว้แล้วให้เขาจัดการ
"เช่นนั้นท่านตามข้ามาขอรับ" จางเหลี่ยงเดินนำมู่หยางไปที่ห้องรับรองภายในเรือน
"ท่านต้องการอะไรเรียกข้าได้ขอรับ ข้าอยู่ห้องด้านข้างของท่าน" จางเหลี่ยงเมื่อส่งมู่หยางแล้วก็ออกจากห้องไป
ก่อนที่เขาจะไปเข้าได้บอกวิธีใช้ห้องน้ำ อ่างอาบน้ำให้มู่หยางไว้แล้ว หากน้องสาวกล้าพามาก็คงไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องใด นี่คือสิ่งที่จางเหลี่ยงคิดไปเอง
มู่หยางมองสิ่งของที่อยู่ในห้องอย่างประหลาดใจ เครื่องเรือนและที่นอนเขาที่มาจากตระกูลใหญ่ยังไม่เคยได้พบเห็น ห้องน้ำภายในห้องนอนก็ชวนให้คนตกตะลึงยิ่งนัก
โถส้วมเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องมีบ่าวคอยยกไปทิ้งเลย อ่างอาบน้ำเพียงแค่หมุนที่ปิดเปิดก็มีน้ำไหลออกมาแล้ว ไม่ต้องเรียกให้บ่าวจัดเตรียมน้ำให้ยุ่งยาก แต่เหตุใดถึงมีน้ำอุ่นออกมาได้เขาก็ไม่เข้าใจเรื่องนี้เช่นกัน
จางเหลี่ยงกลับมาที่ห้องของมู่หยางอีกครั้งเพื่อนำเสื้อผ้าของบิดามาให้มู่หยาง และนำอาหารมาให้เขาด้วย
"ขอบคุณท่านมาก" มู่หยางกล่าวขอบคุณจางเหลี่ยง
"ไม่ต้องขอบคุณข้าขอรับ ท่านเป็นแขกของหยานเออร์ข้าย่อมต้องดูแลท่านอย่างดี" จางเหลี่ยงกล่าวจบก็เตรียมจะออกไป
"ประเดี๋ยว นางมิได้ชื่อสืออีหรือ" มู่หยางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ
"สืออีหรือ น้องสาวข้าจางซินหยานขอรับ สืออีคือผู้ใด" จางเหลี่ยงมองมู่หยางเหมือนมองคนโง่ มากับน้องสาวตนแม้แต่ชื่อยังเรียกผิด
จางเหลี่ยงทิ้งให้มู่หยางยืนอึ้งอยู่ที่หน้าห้อง ตัวเขาเดินกลับไปนอนที่ห้องของตน
ซินหยานเมื่อกลับมาถึงห้องของตนนางก็เข้าไปที่ห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย
"เชาชื่อ เจ้านำน้ำออกมาให้ข้าก่อนได้หรือไม่" เพราะยังมีมู่หยางอยู่ในเรือน ซินหยานจึงไม่อยากนำบ่อน้ำวิเศษออกมาในตอนนี้
"ได้ขอรับ" เชาชื่อนำน้ำวิเศษออกมาใส่ในอ่างอาบน้ำของซินหยาน
ซินหยานถอดเสื้อผ้าแล้วลงไปแช่ในอ่างน้ำ ความอุ่นของน้ำทำให้ซินหยานผ่อนคลายยิ่งเป็นน้ำวิเศษด้วยแล้วก็ยิ่งช่วยให้ร่างกายของนางที่ได้รับบาดเจ็บฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
บาดแผลตามตัวของซินหยานก็ค่อยๆ เลือนหายไป ซินหยานหลับตาลงแช่น้ำอย่างสบายใจนางจึงยังไม่ได้รับรู้ว่าร่างกายของนางในยามนี้เกิดการเปลี่ยนแปลง เมื่อขึ้นจากน้ำซินหยานนางก็เช็ดผมจนแห้งแล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว
วันต่อมาซินหยานนางจึงตื่นสาย เมื่อชุยเหมยนางจะเดินมาดูบุตรสาวก็พบว่านางยังไปตื่นจากที่นอน พอจะเรียกจางเหลี่ยงก็เอ่ยห้ามไว้ พร้อมทั้งพามู่หยางมาแนะนำตัวกับบิดามารดา
"เอ่อ คุณชายมู่ท่านว่าหยานเออร์ไปช่วยชีวิตท่านไว้เมื่อคืนหรือขอรับ" จางเทียนกว่าจะหาเสียงเจอแล้วเอ่ยถามมู่หยางเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
"ขอรับ" มู่หยางมองทุกคนอย่างแปลกใจ
