บทที่ 3 ต้องการความรัก

“แพรวคิดถึงพี่อาทิตย์มากเลยรู้ไหมคะ” ตอนนี้ผมกับแพรวนอนอยู่ที่เตียงด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่ากันทั้งสองคน เธอพูดพร้อมกับลูบไล้มือตัวเองไปมาบนร่างกายของผม

“อืม” ผมตอบกลับไปแค่นั้น เพราะไม่ได้คิดอะไรเหมือนกับที่เธอรู้สึกอยู่

“พี่อาทิตย์มาหาแพรวบ่อยๆ ได้ไหมคะ” แพรวถามผมออกมาทั้งที่รู้ดีว่าหากเลือกได้ผมคงไม่มีทางมา

“ฉันว่าเราคุยเรื่องนี้กันรู้เรื่องแล้วนะ” ผมหันไปบอกเธอ คนกำลังอารมณ์ดีๆ อยู่จะมาพูดให้อารมณ์เสียทำไม

“แต่แพรวก็เป็นเมียของพี่เหมือนกันนะ ทำไมพี่ทำเหมือนแพรวไม่ใช่เมีย...”

“ทำไมพี่เอาเวลาทั้งหมดให้อีนั่นคนเดียว!” แพรวยังคงเรียกร้องสิทธิ์ให้ตัวเองอย่างคุยกันไม่รู้เรื่อง และยิ่งนับวันก็ยิ่งงี่เง่ามากจนผมรำคาญ

“เอยคือผู้หญิงที่ฉันรักและจะแต่งงานด้วย ส่วนเธอก็แค่เมียที่พลาดท่าเท่านั้นแหละ” ผมบอกเธอไปตามตรง เพราะสำหรับเธอผมบอกเลยว่าพลาดจริงๆ  

แล้วถามว่าทำไมไม่เลิก ผมก็อยากเลิกนะแต่เธอไม่ได้ผิดอะไรแถมยังให้ความสุขผมได้มากขนาดนี้มันเลยทำให้ผมเลิกกับเธอไม่ได้

“ทำไมพี่พูดแบบนี้ แล้วแพรวละ พี่เห็นแพรวเป็นอะไร” เธอถามผมออกมาพร้อมปล่อยน้ำตา

“เธอก็เป็นเธอแบบนี้แหละ ฉันมาหาเธอได้แต่อาจจะไม่บ่อยแต่ฉันสัญญาว่ายังไงก็จะมาหาเธอ” ผมบอกเธอไปตามตรง เพราะคนอย่างแพรวถ้าลองผมบอกตัดขาดความสัมพันธ์สิเธอได้ระรานผมไม่เลิกแน่

“พี่อาทิตย์รักแพรวบ้างไหมคะ” เธอถามผมและยังคงปล่อยน้ำตาให้ไหลไม่หยุดอย่างคนเศร้าสลดและน้อยใจไม่น้อย

“ฉันรู้สึกดีกับเธอนะแพรว” ผมบอกเธอไปตามความจริง ความรักของผมมีให้แค่เอยเท่านั้น ส่วนกับเธอหากไม่มีความผิดพลาดผมคงไม่เกี่ยวข้องด้วย

แต่เพราะเจอหน้ามีสัมพันธ์กันอยู่เรื่อยๆ มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีความรู้สึกดีๆ ให้บ้าง แต่แน่นอนว่าไม่ได้มากพอจะให้ลึกซึ้งอะไรจนลังเลมาเลือกเธอ

“รู้สึกดี แพรวไม่ต้องการความรู้สึกดีของพี่ แพรวต้องการความรักพี่เข้าใจไหม!” เธอลุกขึ้นนั่งแล้วพูดกับผมเสียงดังและร้องไห้หนักกว่าเดิมอย่างไม่เพียงพอต่อความรู้สึกของผมที่มีให้

“ฉันรักเธอไม่ได้ ฉันมีคนรักอยู่แล้ว” ผมลุกขึ้นนั่งและบอกเธอไปอย่างใจเย็นไม่อยากให้เธอร้องให้หรือโวยวายอะไร

“พี่มีคนรักแล้ว แล้วพี่มายุ่งกับแพรวทำไม มาทำให้แพรวรักทำไม” แพรวพูดออกมาเสียงเบาร้องไห้ไม่มีเสียงเหมือนเจ็บปวดจะขาดใจ

“ฉันขอโทษแพรว ขอโทษที่ให้เธอเสียใจ” ผมกอดปลอบเธอด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีทางให้สิ่งที่เธอต้องการได้

“ขอโทษ แล้วความรู้สึกแพรวมันกลับคืนมาได้ไหม แพรวผิดอะไรทำไมต้องเป็นแพรวที่พี่ทำแบบนี้ ทำไมต้องเป็นแพรว ฮือออ” แพรวยังคงร้องไห้ออกมาและพูดความอึดอัดในใจให้ผมฟัง

“ฉันรู้แพรวเธอไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่ทิ้งเธอยังไงฉันก็ไม่ทิ้งเธอ” ผมบอกเธอไปให้เธอสบายใจและเลิกกังวลเรื่องพวกนี้ เพราะตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา

“ไม่ทิ้งแล้วพี่จะทำยังไง ให้แพรวเป็นเมียน้อยพี่แบบนี้ตลอดไปเหรอ” แพรวถามผมออกมา แล้วจะให้ผมทำยังไงในเมื่อผมมีคนรักอยู่แล้ว

“แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไง เธอก็รู้ว่าฉันมีคนรักแล้ว อีกอย่างฉันกำลังจะแต่งงานเร็วนี้ด้วย...”

“เธอก็ต้องเข้าใจฉันเหมือนกันนะ” ผมตัดสินบอกเธอไปตามความจริง ผมรู้ว่าเธอรับไม่ได้แต่ถ้าไม่บอกเธอก็คงเรียกร้องแบบนี้ไม่เลิก

“แต่งงาน ฮึก! แต่งงาน” พอแพรวได้ยินคำนี้มันทำให้เธอเหมือนคนไม่มีสติทันที พร่ำพูดออกมาอย่างรับไม่ได้

เธอพร่ำพูดแต่คำว่าแต่งงานออกมาเบาๆ แล้วส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่ยอมรับ ทั้งเธอพยายามแกะมือผมออกและลงจากเตียงเดินไปที่ระเบียงอย่างเม่อลอย

“แพรว แพรว อย่าทำแบบนี้” เมื่อเห็นแบบนั้นผมรีบวิ่งไปดึงเธอมากอดไว้ทันที นี่ก็อีกเหตุผลที่ผมตัดความสัมพันธ์กับเธอไม่ได้

“แต่งงาน ฮึก แต่งงาน แต่งงาน ฮืออ!” แพรวยังคงร้องไห้ออกมาและพร่ำคำนี้ไม่เลิก

“แพรวตั้งสติ ถึงฉันจะแต่งงานยังไงฉันก็ไม่ทิ้งเธอฉันสัญญานะแพรว” ผมพยายามกอดและปลอบเธอให้ใจเย็นลง

“ไม่ทิ้งเหรอคะ ขนาดพี่ยังไม่ได้แต่งงานพี่ยังไม่มีเวลาให้แพรวเลย แล้วพี่คิดว่าหลังจากแต่งงานพี่จะมาหาแพรวได้เหรอ” แพรวถามผมออกมาอย่างเลื่อนลอย

“ได้สิ ถึงฉันจะแต่งงานแต่ระหว่างฉันกับเธอเราก็ยังคงเป็นเหมือนเดิมนะแพรว ฉันไม่ทิ้งเธอแน่นอน” ผมยังยืนยันกับเธอให้เธอมั่นใจว่ายังไงผมก็ไม่ทิ้งเธอ

“แล้วแพรวก็ต้องเป็นเมียน้อยพี่เต็มตัวแบบนี้เหรอคะ” เธอเงยหน้ามาถามผมด้วยสายตาที่เจ็บปวด

“ไม่แพรวฉันไม่ได้มองว่าเธอเป็นเมียน้อย เธอก็คือเธอคนที่ฉันรู้สึกดีด้วย” ใช่ผมไม่ได้มองว่าใครคือเมียน้อยหรือเมียหลวงอะไรทั้งนั้นแหละ

เอยผู้หญิงที่ผมรัก ส่วนแพรวเธอก็คือคนที่ผมต้องรับผิดชอบ

“พี่ไม่มองแล้วคนอื่นละคะ และแพรวก็ไม่ได้อยากเป็นเมียน้อยพี่ แพรวไม่เคยอยากเป็นเลย ฮือ!...”

“มีแต่พี่ ฮึก! มีแต่พี่ที่เอามันมายัดเหยียดให้แพรว แล้วพอถึงเวลาพี่ก็ทิ้งแพรวไปมีความสุขกับเมียของพี่ แล้วแพรวละใครบ้าง ฮึก ใครบ้างที่รับผิดชอบความรู้สึกแพรว ฮืออ!” แพรวยังคงปล่อยความเสียใจออกมาทั้งทำพูดแล้วน้ำตา

“ฉันไงแพรว ฉันรับผิดชอบเธอด้วยการไม่ทิ้งเธอไปไหน ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ทิ้งเธอ” ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันอาจจะเห็นแก่ตัว

แต่จะให้ผมทำยังไง ผมรู้ว่าเธอรักผมมาก มากจนทำอะไรโง่ๆ ได้หากผมตัดความสัมพันธ์กับเธอ ซึ่งผมก็ทำไม่ได้เพราะแค่จุดเริ่มต้นของเรา เธอก็ไม่ได้ผิดอะไรแล้ว แล้วถ้าเธอต้องมาจบชีวิตเพราะผมอีกผมคงรู้สึกผิดไปจนตายแน่

“ฮืออ!!!” แพรวยังคงร้องไห้ไม่หยุด

“ไปนอนนะ คืนนี้ฉันนอนกับเธอฉันไม่ทิ้งเธอไปไหน” ผมบอกเธอแล้วอุ้มเธอไปนอนที่เตียงทันที

“พรุ่งนี้แพรวตื่นมาจะเจอพี่ไหม” เมื่อผมปล่อยให้เธอนอนลงกับที่นอน แพรวก็ถามผมขึ้น

“เห็นสิ ฉันจะอยู่กับเธอจนตื่นเลยนะ” ผมสัญญากับเธอไป และก็จะทำตามสัญญาด้วยเพราะผมยังไม่วางใจที่จะให้เธออยู่คนเดียว

ครืด!

หลังจากที่แพรวหลับไปสักพักผมก็นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยกับปัญหาที่ผมเจอตอนนี้ และเสียงข้อความผมดังขึ้น ‘แม่’

(แม่ได้ฤกษ์แล้วนะ อีกสองเดือนเป็นฤกษ์ที่ดีที่สุด) เมื่อผมอ่านข้อความที่แม่ส่งมาเสร็จ ทำให้ความรู้สึกหลากหลายมันตีกันในหัวผมไปหมด

ดีใจที่จะได้แต่งงานกับผู้หญิงที่ผมรัก แต่มันกลับกังวลกับผู้หญิงที่นอนข้างๆ ผมตอนนี้ ผมจะทำยังไงกับเธอดี