บทที่ 5 กำลังจะมีลูกด้วยกัน

หนึ่งเดือนต่อมา...

วันนี้ผมกับเอยมาลองชุดแต่งงานและเลือกของชำร่วยต่างๆ ส่วนเรื่องสถานที่กับแขกทางผู้ใหญ่จะเป็นคนจัดการให้

“พี่อาทิตย์ชอบไหมคะ” ตอนนี้ผมกำลังตกอยู่ในอาการตกตะลึงกับสิ่งที่เห็น

เอยที่อยู่ในชุดเจ้าสาวสีขาวฟูฟ่อง ผมที่เกล้าขึ้นอย่างลวกๆ ทำให้ดูสวยธรรมชาติ ปกติเธอเป็นคนสวยมากอยู่แล้วแต่พอมาอยู่ในชุดแต่งงานแบบนี้มันทำให้เอยดูเหมือนเจ้าหญิงจนผมไม่อยากละสายตาไปจากเธอเลย

“เจ้าบ่าวถึงกับตาค้างเลยนะคะ” เสียงใครพูดอะไรก็ไม่รู้ผมไม่ได้สนใจและฟังไม่รู้เรื่องหรอกตอนนี้

“พี่อาทิตย์คะ พี่อาทิตย์!” เสียงเอยดังจนผมหลุดออกจากภวังค์

“คระ... ครับ” ผมตอบกลับไปเมื่อตั้งสติได้

“เอยถามว่าชุดนี้เป็นยังไงบ้างคะ” เอยถามผมถึงชุดขึ้นอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้คำตอบจากผมในครั้งแรก

“สวยครับ สวยมาก” ผมตอบไปตามตรงเพราะเอยสวยจริงๆ สวยจนผมเหมือนอยู่ในความฝัน

“งั้นเอาชุดนี้นะคะ” เอยบอกก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดกลับคืน

“วันนี้เหนื่อยไหม” ผมถามเอยเมื่อเรากลับขึ้นรถเพื่อจะกลับไปที่คอนโด  

จริงๆ ผมสร้างเรือนหอของเราแล้วครับเป็นบ้านหลังเล็กๆ และปลูกต้นไม้เยอะๆ ตามที่เอยชอบ แต่ยังไม่ได้บอกเอยตั้งใจว่าจะไว้เซอร์ไพรส์วันแต่งงานเลย

“นิดหน่อยค่ะ” เอยตอบผมกลับมาด้วยรอยยิ้ม และเป็นรอยยิ้มที่ผมไม่เคยเบื่อที่จะมองเลย

“หิวหรือเปล่า แวะกินอะไรก่อนไหม” ผมถามเอยขึ้นให้เธอเลือกอย่างตามใจ

“อืม พี่อาทิตย์อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมคะ หรือว่าจะไปกินที่ห้อง” เอยยังไม่ได้ตอบแต่ย้อนถามผมกลับแทนอย่างใส่ใจไม่แพ้กัน

เอยเป็นคนทำอาหารอร่อยมากครับและผมก็ชอบกินฝีมือเอยมาก กินแทบทุกวัน

“งั้นวันนี้เรากินจากข้างนอกดีกว่า เอยเหนื่อยแล้วกลับไปจะได้พัก” ผมบอกอย่างเป็นห่วง เพราะไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อยมาก กินจากข้างนอกก็ไม่ได้แย่อะไร

“เอางั้นก็ได้ค่ะ” เอยตอบกลับมา ผมเลยขับรถเพื่อไปร้านอาหารก่อนถึงอพาร์ทเม้นท์เรา

“เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ค่ะ” เมื่อมาถึงร้านอาหารเอยก็สั่งอาหารมาสองสามอย่าง ส่วนมากก็ของชอบผมนั่นแหละครับ

ไม่แปลกที่ทำไมผมถึงรักเอยมากขึ้นทุกวันไม่เบื่อ เอยเหมาะกับการที่จะเป็นเมียที่ดีและแม่ของลูกมาก เธอเป็นคนที่มักคิดถึงคนอื่นก่อนตัวเองเสมอไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่

“ไม่สั่งของที่เอยชอบบ้างละ หื้ม?” ผมถามเอยขึ้นอย่างเอ็นดูที่เธอยังคงเสมอต้นเสมอปลายกับผมไม่เปลี่ยน เป็นผู้หญิงที่ดีจนผมไม่อยากปล่อยให้หลุดมือไปเลยในชีวิตนี้

“เอยกินได้หมดแหละค่ะ อีกอย่างของที่พี่อาทิตย์ชอบก็มีแต่อร่อยๆ ทั้งนั้น เอยกินได้ไม่เบื่ออยู่แล้ว” เอยตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

เธอเป็นคนมองโลกในแง่ดีเสมอ แต่เห็นแบบนี้เวลาเธอดื้อก็หัวชนฝาเหมือนกันนะ

“แฟนพี่น่ารักจัง” ผมพูดออกไปพร้อมหยิกแก้มเอยส่ายไปมาอย่างหยอกล้อด้วยความเอ็นดูที่มีต่อเธอ

“อื้อ! พี่อาทิตย์อ่ะ เอยเจ็บนะ” เอยบอกยู่หน้าใส่ผมอย่างน่ารักดุผมอย่างไม่จริงจังและไม่ได้น่กลัวเลยสักนิด

“หึ! ให้ทำคืนเอาไหม” ผมว่าให้พร้อมยื่นหน้าไปหาเอยอย่างรู้ดีว่าเธอไม่ทำคืน

“ได้เหรอ” เอยว่าแล้วบีบจมูกผมส่ายไปมาอย่างมั่นเขี้ยวกลับมาคืน

“แกล้งพี่เหรอ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย” ผมขู่เธออกไปอย่างไม่จริงจังและคาดโทษทันที

“กลัวจังเลยค่ะ” เอยพูดแล้วทำหน้าล้อเลียนลอยหน้าลอยตาใส่ผม แต่มันน่ารักนะท่าทางแบบนี้

“ถ้าทำแล้วอย่ามาร้องให้นะ” ผมขู่กลับอีกรอบให้เธอระวังตัวไว้ดีๆ เพราะถ้าถึงเวลาผมไม่ปล่อยให้พักง่ายๆ แน่

“ไม่ร้องไห้หรอกค่ะ แต่จะร้อง...” เอยทำหน้าทะเล้นพูดจากำกวมและสีหน้าลามกกลับมา

ซึ่งผมรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดถึงหมายถึงอะไรและมันก็เป็นสิ่งที่ผมต้องการจากเอยมาก ถึงเอยจะไม่เคยห้ามและยอมให้ผมทำแบบนั้น แต่ผมรู้ว่าเธอยังไม่พร้อมและกลัวมากๆ ผมเลยเลือกที่จะอดทนเพราะอีกแค่เดือนเดียวผมกับเธอก็แต่งงานกันแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นต่อให้เอยกลัวยังไงผมก็ไม่ปล่อยไว้แน่

“ขออนุญาตเสริฟอาหารค่ะ” พนักงานมาทันห้ามสงครามของผมกับเอยพอดี เราเลยเลิกเถียงกันและกินข้าวจะได้กลับไปพัก

“เอยไปอาบน้ำก่อนเลยนะ” ผมบอกเอยเพราะเห็นเธอง่วงแล้ว เลยให้ไปอาบก่อนจะได้รีบนอน

“ค่ะ” เอยตอบกลับมาก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ผมเลยนั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่นแก้เบื่อ

ครืด! ครืด!

เสียงข้อความโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมเลยหยิบขึ้นมาดูอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่

แพรว : พี่อาทิตย์มาหาแพรวได้ไหมคะ แพรวมีเรื่องสำคัญจะบอกพี่

แพรว : แต่ถ้าพี่ไม่มา แพรวคงไม่มีโอกาสจะบอกพี่แล้ว

เมื่อผมได้อ่านข้อความมันทำให้ผมอารมณ์เสียขึ้นมา

ใช่แพรวเธอรู้ว่าถ้าเธอเอาเรื่องความเป็นความตายมาขู่ผมมักยอมเพราะผมไม่เลวพอที่จะไม่สนใจความเป็นความตายของคนใกล้ตัว แต่ที่ผมต้องยอมทำตามเพราะเธอมักจะกล้าทำมันจริงๆ

“เอย นอนก่อนเลยนะพี่ออกไปธุระข้างนอกก่อน” ผมเดินไปบอกเอยที่หน้าห้องน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ไปไหนคะ แล้วจะกลับตอนไหน” เอยถามกลับมาอย่างเป็นเรื่องปกติ

“ธุระด่วนน่ะ ไม่รู้ว่าจะเสร็จตอนไหน เอยนอนก่อนเลยนะไม่ต้องพี่” ผมบอกเธอออกไปอีกครั้งก่อนจะออกจากห้องไปทันทีด้วยอารมณ์ที่ทั้งเป็นห่วงว่าแพรวจะทำร้ายตัวเองและโมโหที่ชอบขู่ทำร้ายตัวเอง

และครั้งนี้ผมจะต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่อง

อยู่สุขอพาร์ทเม้นท์...

แกรก! ปัง!

ทันทีที่มาถึงผมก็เปิดและปิดประตูเสียงดัง และเดินเข้าไปหาแพรวที่ห้องนอนทันที

“แพรว!” ผมเรียกเธอเมื่อเห็นแพรวนั่งอยู่บนเตียงนอน ใบหน้ามีน้ำตาแต่ปากกลับยกยิ้ม

“พี่อาทิตย์” พอแพรวเห็นผมเธอก็ลุกขึ้นเดินมากอดผมทันที

“มีอะไร!” ผมดึงเธอออกจากตัวอย่างรำคาญแล้วถามเสียงแข็ง

“พี่อาทิตย์เรากำลังมีลูกด้วยกันค่ะ”