บทที่ 12 แคมป์กลางป่าลึก

สายลมวูบใหญ่พัดมาราวกับกล่าวต้อนรับเธอเข้าสู่ดินแดนสนธยา ความหนาวเหน็บกระทบผิวหนังแทรกผ่านเข้าไปถึงหัวใจชาชืด สองมือยกมือขึ้นกอดอกแน่น เพื่อปลอบประโลมตัวเอง

“เอานี่” เจ้าหัวหน้ากลุ่มโยนเสื้อแจ๊กเก็ตให้เธอ แต่เธอกลับปาคืนเขาอย่างหัวเสีย  

“ไม่ต้องมาทำเป็นใจดี...ผู้ร้าย...ยังไงก็เป็นผู้ร้ายอยู่วันยั...