บทที่ 19 ทาสก้นครัว

“เราต้องไปแล้ว ขอทางด้วย”

“ฉันจะเป็นคนพาเธอไปเอง”

“ไม่จำเป็น ไม่ใช่หน้าที่ของนาย” ตะวันฉายยืนยันเสียงแข็ง คว้าข้อมือเธอไว้แน่น  “ไปเถอะ”

“แต่ฉันเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคลของที่นี่” หมอนั่นไม่ยอมรามือ สีหน้ายโสโอหังไม่น้อย “มันหน้าที่ฉันโดยตรง”

“นายมีหน้าที่ดูแลคนงานในแคมป์ แต่เธอไม่ใช่คนงาน เธอเป็นค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ