บทที่ 2 EP2...เธอจะแต่งงานเมื่อไหร่
“อย่าไปฟังเสียงซุบซิบนินทาเลย ผู้หญิงพวกนั้นก็แค่อิจฉาแกที่ถูกผู้ชายคนนั้นหลงรักหัวปักหัวปำ ตอนนี้คนที่ฉันเป็นห่วงคือพวกผู้ชายทั้งหลายแหล่ที่หลงรักแกต่างหาก คงอกหักกันเป็นแถว เพราะแกมัน...เสน่ห์แรงเกินไป”
“โอ๊ย! เสน่ห์แรงอะไรกัน ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น ที่โดดเด่นกลายเป็นที่สนใจขึ้นมาได้ก็เพราะพี่แดนน่ะแหละ มาประกาศความเป็นเจ้าของทุกวันวาเลนไทน์ ทำฉันอายแทบแทรกแผ่นดินหนีทุกที ถ้าจะพูดเรื่องความสวยยยยย แกต่างหากล่ะเจนที่ไม่เป็นสองรองใคร ไม่งั้นจะได้เป็นดาวมหา’ ลัยเหรอ สวยระดับนางเอกเลยนะแก”
แม้มันจะเป็นความจริง แต่ความสวยของเธอกลับไร้ความหมาย เมื่อเดินคู่กับไอลดา...
“ขอบใจที่ชมกันเองย่ะ”
“ว่าแต่ แกไม่เห็นมองผู้ชายคนไหนเลย”
“ก็ยังไม่เจอที่ถูกใจ”
“ฉันก็เหมือนกัน”
“ว่าที่เจ้าสาวพูดแบบนี้ได้ไง ว่าที่เจ้าบ่าวมาได้ยินเข้าจะเสียใจเอานะ”
“พี่แดนรู้หรอก” ว่าเธอไม่ได้มีใจให้เขา รักและเคารพเขาเหมือนพี่ชาย แต่เขาอยากใช้ความดีชนะใจเธอ “เขาฉลาดจะตาย”
“งั้นสเป๊คของแกเป็นไง” คบกันมาเป็นสิบปี แต่ไม่เคยรู้เลยว่าไอลดาใฝ่ฝันถึงผู้ชายแบบไหน เพราะเจ้าหล่อนไม่เคยสนใจอย่างอื่นนอกจากตำราเรียน
“อืม....” คำถามของเพื่อนทำให้เธอฉุกใจคิดถึงความรู้สึกสนใจของตัวเองเป็นครั้งแรก...ผู้ชายแบบไหนกันนะที่เธอชอบ คนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นแรง “ไม่รู้สิ...ในชีวิตนี้ ยังไม่เคยเจอใครที่ทำให้ฉันรู้สึกสป๊าคเหมือนถูกไฟช็อตได้เลย...ก็เลยไม่รู้ว่าสเป๊คของตัวเองเป็นยังไงกันแน่”
“หรืออาจจะเป็นผู้ชายแบบคุณดนัยภัทร?”
“ไม่ใช่หรอก” ไอลดารีบปฏิเสธ เพราะข้อนี้เธอค่อนข้างมั่นใจ “ฉันเคยพยายามจะรักเขามาหลายครั้งแล้ว แต่มันก็ล้มเหลวทุกที ขนาดจับมือกันฉันยังไม่รู้สึกอะไรเลย”
“แกเคยจูบกับเขามั้ย”
ไอลดาถึงกับสะอึก...คว้าแก้วกาแฟมาดูดเสียอึกใหญ่ เพื่อให้ก้อนสะอึกมันลงคอไป
เจนสุดาตาโต “ไม่เคยเหรอ???”
“ไม่อะ” ส่ายหน้าดิก
“โอ้โห!!” อุทานพลางกระพริบตาปริบ ๆ “แกเจอสุภาพบุรุษตัวจริงเสียงจริงเข้าแล้วล่ะ เขาคงรักแกมากสินะ ถึงได้ทะนุถนอมแกขนาดนี้ ไม่อยากเชื่อเลย”
เพราะด้วยไลฟ์สไตล์แพรวพราวอย่างดนัยภัทรไม่น่าจะใช่พระอิฐพระปูน...เขาอดใจได้ยังไง?
“เชื่อเหอะ แม้แต่หอมแก้มก็ยังไม่เคย”
เจนสุดาถึงกับอึ้ง ใจเต้นรัว “เขาเป็นคนดีมากเลย แกโชคดีแล้วล่ะที่ได้แต่งงานกับเขา”
ใครบอกเล่า...เขาก็พยายามอยู่หลายครั้งนั่นล่ะ แต่เธอไม่ยอมซะอย่าง แล้วเขาจะทำอะไรได้ นอกจากยอมรับกฏเกณฑ์ที่เธอตั้งไว้ เพราะคำว่าคู่หมั้น ไม่ได้การันตีว่าเขาจะทำอะไรเธอก็ได้
“หวังว่าอย่างนั้น”
“แล้วจะแต่งกันเมื่อไหร่”
“เดือนหน้า”
“หา...ทำไมเร็วจัง?”
“นั่นสิ” เธอเองก็คิดเหมือนกันว่ามันเร็วไป แต่ดนัยภัทรไม่ยอมท่าเดียว เขาอยากแต่งงานกับเธอจนแทบคลั่งแล้ว อยากสร้างครอบครัว อยากมีลูกกับเธอ...
อยากให้เธอเป็นภรรยาของเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย อยากให้เธออยู่เคียงข้างเขา ในฐานะภรรยาของว่าที่ผู้สมัคร สส.คนใหม่ของพรรค ซึ่งจะลงแข่งขันเลือกตั้งอีกไม่กี่เดือน
ดนัยภัทรค่อนข้างมั่นใจว่าเขาจะได้รับการเลือกตั้งเป็นตัวแทนเขต ขณะท่านสรวิชญ์ผู้เป็นบิดาได้รับการทาบทามให้ดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงใหญ่
“แกเป็นเพื่อนเจ้าสาวฉันนะเจน”
“ถ้าแกไม่ให้ฉันเป็น ฉันจะโกรธมาก”
สองเพื่อนรักกอดกันกลมด้วยความรัก ก่อนจะผละออกเพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
“คุณดนัยภัทรเหรอ?”
“เปล่า แม่น่ะ” ไอลดารับสายของมารดา ‘ลดา สิรินรัตน์’ เจ้าของร้านขายดอกไม้เล็ก ๆ ชื่อว่า ‘หอมรัก’ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยสักเท่าไหร่นัก “กำลังจะเข้าไปที่บ้านค่ะแม่ เตรียมอาหารไว้รอเลย เดี๋ยวเจอกันนะคะ”
“แม่รู้แล้วใช่มั้ย” เจนสุดาถามทันทีที่เพื่อนวางสาย
