บทที่ 3 EP3...ว่าที่เจ้าสาว...ผู้น่าอิจฉา
“รู้ก่อนฉันซะอีก เพราะแม่เป็นคนเตรียมดอกไม้ให้พี่แดนเองกับมือเลยล่ะ พอสอบวิชาสุดท้ายเสร็จปุ๊บก็ขอปั๊บ”
“ดีจัง”
“รีบไปกันดีกว่า”
“เดี๋ยว” เจนสุดาชี้หน้าตัวเอง “ฉันด้วยเหรอ”
“ใช่สิ แม่ชวนแกด้วย บอกว่าวันนี้มีแต่ของโปรดแกทั้งนั้น ลงทุนปิดร้านตั้งแต่หัววันเพื่อการนี้โดยเฉพาะ”
“แต่...มันเป็นการฉลองภายในครอบครัว?”
“แกก็เหมือนครอบครัวฉัน แม่พูดตลอดว่าแกคือลูกสาวอีกคนของแม่ เพราะงั้น งานนี้ขาดแกไม่ได้”
“แล้วคุณดนัยภัทรล่ะ” สิ่งที่เจนสุดากังวลไม่ใช่มารดาของไอลดาหรอกนะ แต่คู่หมั้นหรือว่าที่เจ้าบ่าวของเจ้าหล่อนต่างหาก ผู้ชายคนนั้นไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอชื่ออะไร ขนาดว่าเธอเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของไอลดานะ
“เขาเกี่ยวอะไรด้วย”
“เขาไม่ได้มาด้วยเหรอ”
“โอยเขายุ่งจะตายชัก ประชุมได้ทุกวัน แต่เอาจริง ถึงอยากจะมาก็ไม่ให้มาหรอก เพราะเราจะฉลองกันในครอบครัว เป็นปาร์ตี้เล็กๆ เฉพาะสาว ๆ”
ค่อยโล่งใจหน่อย...เจนสุดาแอบคิดในใจ เพราะไม่อยากให้เพื่อนรู้เรื่องที่เป็นปมอยู่ในใจเธอ
“แม่ลดาน่ารักเสมอ” เจนนายิ้มอย่างซาบซึ้งใจ “ฉันเลยรักแม่ของแกเหมือนแม่ของฉันจริง ๆ ไงล่ะ ฉันโชคดีมากเลยที่ได้รู้จักกับแก และได้มารู้จักกับครอบครัวของแก”
“แม่พูดเสมอ ว่าแกคือลูกสาวอีกคนของแม่” เจนสุดามองเพื่อนด้วยสายตาซาบซึ้ง ครอบครัวของไอลดาดีกับเธอมาก เมตตาและช่วยเหลือเธอเสมอ
ด้วยตัวเธอนั้นเป็นเพียงเด็กกำพร้า เติบโตมาอย่างปากกัดตีนถีบ ชีวิตที่ขัดสนของเธอ ทำให้เธอยิ้มไม่เป็น โลกของเธอมืดมนอนธการ ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีอนาคต จนกระทั่งได้เจอกับไอลดาที่โรงเรียนมัธยม
ความอ่อนโยนและรอยยิ้มของไอลดาทำให้เธอเห็นโลกใบใหม่ มือที่แสนอบอุ่นช่วยฉุดดึงเธอขึ้นมาจากโลกสีเทา
“ขอบใจนะแก เพราะแกกับแม่ลดา ทำให้ฉันเข้มแข็งมาจนถึงวันนี้ แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด” เพื่อนที่ฉุดเธอขึ้นมาจากความทุกข์ตรม ในวันที่เธอสูญเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน นับตั้งแต่นั้น เด็กกำพร้าไร้ค่าอย่างเธอก็ได้สองแม่ลูกคอยช่วยเหลือเยียวยาจิตใจ “พอคิดว่าแกกำลังจะแต่งงานมีครอบครัว มันก็น่าใจหายเหมือนกันนะ”
“ถึงฉันจะแต่งงาน แต่เราสองคนยังเหมือนเดิม เราจะไปไหนมาไหนด้วยกัน ใช้ชีวิตกันเหมือนเดิม ไม่ทิ้งกัน” เสมือนเป็นคำมั่นสัญญา แม้ไม่ได้เกี่ยวก้อยผูกใจ
“คุณดนัยภัทรจะไม่มีปัญหาเหรอ...แกก็รู้นี่ ว่าเขาไม่ค่อยจะชอบ...”
“ถ้าเขากล้ามีปัญหาก็ลองดู” ไอลดาจับมือเพื่อนรักไว้แน่น สายตาแน่วแน่จริงจัง “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาพรากเราสองคนออกจากกันได้ เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป โอเคนะ”
เจนสุดายิ้มขำ “แต่เขาคงไม่ให้เธอไปช่วยงานอาจารย์หมอที่หน่วยแพทย์อาสาชายแดนแล้วแน่ ๆ”
“ไม่มีทาง มันเป็นความฝันของฉัน...ฉันคุยกับเขาแล้ว ขอเวลาหนึ่งปีกับงานอาสา เขารู้ดีว่าฉันมันดื้อแค่ไหน เขาไม่กล้าขัดใจฉันหรอก ว่าแต่แกเหอะ ยังยืนยันจะไปด้วยกันมั้ย หรือจะเข้าทำที่โรงบาลมหาวิทยาลัย”
“ฉันจะไปกับแกด้วย เพราะมันเป็นความฝันของฉันเหมือนกันนี่นา การได้ช่วยเหลือคนอื่นคือเป้าหมายที่เรามาเรียนพยาบาลไม่ใช่หรือ”
สองเพื่อนรักจับมือกันแน่น เสมือนแทนคำสัญญา ว่าจะไม่มีวันทิ้งกัน จะอยู่เคียงข้างกันตลอดกาล...
