บทที่ 5 EP5...คู่หมั้นสุดหล่อ
“ไม่ต้องเถียง !”
ไอลดาถอนใจพรึด หยิบฝรั่งชิ้นใหญ่มากินอย่างอ่อนใจ คนเดียวในโลกนี้ที่เธอไม่อยากเถียงด้วยก็คือมารดา
“หลังจากนี้แม่จะควบคุมน้ำหนักแกเอง แกจะต้องกินอาหารคลีนและออกกำลังกาย”
แต่สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะเนี่ยนะ...คอยดูเถอะ คืนเธอจะแอบออกมาเปิดตู้เย็นแล้วกินของในตู้เย็นให้เกลี้ยง
“แม่จะส่งหนูเข้าประกวดนางงามเหรอคะ”
“แม่จะทำให้แกเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด เพอร์เฟคที่สุด เพื่อให้สมเกียรติตระกูลดำรงฤทธินันท์...”
ขาดคำนั้น ไอลดาเรอออกมาเสียงดังชนิดหมดความเป็นกุลสตรีเสียสิ้น มารดาอ้าปากค้าง โกรธจนตัวสั่น คว้าแอปเปิ้ลจะขว้างใส่ลูกสาว แต่เทพบุตรขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยชีวิตเธอไว้ซะก่อน
“ยัยไอ!!!”
“คุยอะไรกันอยู่ครับ เสียงหัวเราะดังไปถึงหน้าร้านเชียว”
ดนัยภัทรเดินเข้ามาพร้อมดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ ชายหนุ่มสวมสูทรหรูหราเนี๊ยบกริ๊บตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลากับทรงผมแบบพระเอกเกาหลี ทำให้เขาดูเหมือนโอปป้าผู้อบอุ่นใจดี ที่ไม่มีใครกล้าปฏิเสธได้
“เซอร์ไพรซ์...” เขายื่นดอกกุหลาบช่อใหญ่ให้หญิงสาวที่เขารัก ว่าที่เจ้าสาวแสนสวยของเขา
ไอลดารับช่อดอกไม้อย่างเกรงใจ “ขอบคุณค่ะพี่แดน”
เจนสุดาก้มหน้านิดหน่อยเพราะตกใจ ด้วยไม่คิดว่าเขาจะโผล่มา เริ่มรู้สึกกดดันและอึดอัดเมื่อคิดว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นส่วนเกินบนโต๊ะอาหาร...
“ไอคิดว่าพี่แดนไม่ว่างซะอีก”
“ประชุมเลิกเร็วน่ะ ก็เลยแวะมา” เขาบอกหญิงสาวแล้วยกมือไหว้ว่าที่แม่ยาย “สวัสดีครับคุณแม่...เป็นไงครับ อาหารจากเชฟมิชลินสตาร์ ถูกใจมั้ยครับ...โดยเฉพาะ สเต๊กขาแกะจากนิวซีแลนด์ที่ผมสั่งเป็นพิเศษสำหรับว่าที่เจ้าสาวของผม”
“เอ่อ...” ลดาทำหน้าแทบไม่ถูก เหลือบมองอาหารจานนั้นซึ่งอยู่ตรงหน้าเจนสุดาอย่างเกรงใจ...
ดนัยภัทรตวัดสายตามองจานเสต๊กขาแก๊ะอย่างไม่พอใจ เจนสุดาหน้าร้อนวูบ ใจสั่นพร่า ท้องไส้ปั่นป่วน สายตาของเขามองเธอเหมือนเป็นคนร้ายคดีร้ายแรงอย่างนั้นแหละ หากเขาพูดได้ในตอนนี้ เขาคงจะตะคอกใส่หน้าเธอว่า...เธอไม่มีสิทธิ์แตะต้องอาหารจานนั้นยัยสกปรก !
“นั่งก่อนสิคะพี่แดน” ไอลดาเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัดชวนหายใจไม่ออก จึงแก้ไขสถานการณ์ด้วยการเรียกร้องความสนใจจากดนัยภัทร แสร้งทำเป็นสดใสอารมณ์ดีปลื้มปลิ่มกับช่อดอกกุหลาบทั้งที่ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยสักนิด นั่นเพราะรู้ว่าจุดอ่อนของดนัยภัทรคืออะไร “กุหลาบสวยมากเลยค่ะ ห๊อมหอม สงสัยราคาแพงมากแน่ ๆ เลย”
จุดอ่อนของเขาก็คือ...เขาชอบให้ผู้หญิงเห็นเขาเป็นเหมือนเทพบุตร หรือไม่ก็เทพเจ้าที่สามารถเสกอะไรก็ได้ เขาหลงใหลคลั่งไคล้ความร่ำรวยและนามสกุลของตัวเอง
“ถึงจะแพงแค่ไหน แต่พี่ก็หามาให้ไอจนได้นั่นแหละ เพราะของแพง ๆ มันเหมาะกับผู้หญิงมีค่าอย่างไอ”
หวานไม่เกรงใจแม่เลยนะ...เจนสุดาเหลือบมองช่อกุหลาบในมือของเพื่อนด้วยความรู้สึกอิจฉาในบุญวาสนาที่เพื่อนได้รับ เจ้าหล่อนไม่ต้องสวยกว่าใคร ไม่ต้องเก่งกว่าใคร แต่กลับได้ชัยชนะเหนือทุกคนไปครอบครอง...
วินาทีนี้...เธอรู้ซึ้งแก่ใจเลยว่า...ความสวยระดับดาวมหาวิทยาลัย ยังต้องยอมสยบให้กับยัยซุ่มซ่ามที่ไม่ได้เป็นแม้แต่ดาวคณะอย่างไอลดา
“นี่คือกุหลาบที่แพงที่สุดในโลกใช่มั้ยคะ” เจนสุดาเอ่ยออกมาขณะสายตาจดจ่อมองดอกกุหลาบแสนสวยด้วยความทึ่ง
ดนัยภัทรแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำถามของเจนสุดา เพราะอยากให้เจ้าหล่อนรู้ตัวว่าเป็นส่วนเกิน เขายอมรับว่าไม่ชอบผู้หญิงคนนี้เลย ไม่ใช่เพราะเป็นคนจน หรือคนนิสัยไม่ดี แต่มันเป็นเพราะเจ้าหล่อนเป็นผู้หญิงที่อ่านยาก ดูมีลับลมคมนัยน์ เหมือนเก็บซ่อนบางสิ่งเอาไว้ตลอดเวลา เขารู้สึกได้ถึงความปลอมบางอย่าง...
“คุณแม่คงไม่ว่าอะไรนะครับ ที่ผมเห็นแก่ตัว อยากแต่งงานให้เร็วที่สุด ทั้งที่น้องเพิ่งเรียนจบ”
เมื่อโดนเมินใส่...เจนสุดายิ้มอย่างเจียมตัวแล้วก้มหน้ากินอาหารต่อ ขณะลดากับดนัยภัทรคุยกันอย่างออกรส มีเพียงไอลดาเท่านั้นที่สนใจความรู้สึกของเจนสุดา หากดนัยภัทรรู้ว่าเจนสุดาชื่นชมเขามากแค่ไหน และเป็นคนหนึ่งที่คอยสนับสนุนการแต่งงานนี้ เขาจะหันมามองเจนสุดาบ้างหรือไม่
“หากท่านสรวิชญ์กับคุณหญิงเกตสุดาเห็นด้วย น้าก็คงไม่ขัดข้องอะไรหรอกค่ะคุณแดน”
“แต่งแล้ว คงมีลูกเลยครับ” พูดจบก็หันไปทางว่าที่เจ้าสาว เจ้าหล่อนถึงกับหน้าเหวอ เพราะตั้งตัวไม่ทัน “ตกลงนะไอ เป็นแม่ของลูกพี่นะครับ”
ไอลดาอึ้งจนพูดไม่ออก ก็ไหนสัญญาแล้วไงว่าจะให้โอกาสเธอทำงานที่รักก่อนสักสามสี่ปี แล้วนี่อะไรกัน คิดจะมัดมือชกอย่างนั้นเหรอ?
ไอลดาหันไปสบตากับเพื่อนรัก ซึ่งรู้ใจเธอดีที่สุด แต่ก็ไม่อาจช่วยเหลืออะไรเธอได้ นอกจากพยักหน้าบอกให้เธอเออออไปก่อน
“เอ่อ...พี่แดนใจร้อนจัง...”
