บทที่ 56 บทลงโทษของคนเถื่อน

“ฉันจะเข้าไปที่แคมป์สักสองสามชั่วโมง แกอยู่นี่ เฝ้าบ้านของฉันไว้ อย่าให้คลาดสายตา แต่ห้ามเข้าไปในบ้านของฉันเด็ดขาด ยกเว้นได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือ”

อารัญยิ้มกริ่ม เพราะรู้ว่าเจ้านายไม่ได้เป็นห่วงบ้านหรอก แต่เป็นห่วงคนที่นอนซมอยู่ในบ้านต่างหาก

“ครับผม ไว้ใจผมได้ครับนาย”

แน่นอน...นอกจากตะวันฉายแล้...