บทที่ 6 EP6...เพื่อนรักหรือเพื่อนร้ายกันแน่!
หลังจากมื้ออาหารที่แสนกระอักกระอ่วนจบลง ไอลดาออกมาส่งดนัยภัทรที่รถตามมารยาท เขาจับมือเธออย่างถือสิทธิ์ความเป็นคู่หมั้น ก้มลงจูบบนหลังมือนั้นอย่างอ่อนโยน
หัวใจของหญิงสาวเต้นรัว ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นดีใจ แต่เป็นเพราะความวิตกกังวลซ่อนลึก หากคิดถึงบทบาทสำคัญที่เธอจะได้รับในอีกไม่กี่วันข้างหน้า...มันอดตั้งคำถามไม่ได้ว่า...เธอพร้อมจะทำหน้าที่พวกนั้นแล้วจริงหรือ
เธอพร้อมจะให้เขาจูบ พร้อมจะให้เขาครอบครองร่างกาย แลละพร้อมจะเป็นแม่ของลูกอย่างที่เขาต้องการ...
“พี่รักไอมากนะ” เขาเคยบอกเธอมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังอยากจะบอกอยู่เช่นนี้ แม้รู้ดีว่าหัวใจของหญิงสาวยังไม่ได้เป็นของเขาสักเศษเสี้ยว แต่เพราะเขาเชื่อว่าเจ้าหล่อนนั้นเป็นกรรมสิทธิ์ของเขามาตั้งแต่เกิดแล้ว เขาจึงไม่สนใจว่าเธอจะคิดยังไง เขายอมรับว่าเห็นแก่ตัว แต่หากการเห็นแก่ตัวแล้วได้เธอมาเคียงข้างกายไปตลอดชีวิต เขาก็จะทำ...
“พี่สัญญาว่าจะดูแลและปกป้องไอด้วยหัวใจและวิญญาณของพี่...พี่จะทำให้ไอเป็นภรรยาที่โชคดีที่สุดในโลก”
ดนัยภัทรขยับใบหน้าเข้าหาริมฝีปากอิ่มสวย หวังจะประทับรอยจูบแทนคำรัก แต่เจ้าหล่อนกลับปฏิเสธอย่างนุ่มนวลด้วยการแตะปลายนิ้วชี้ที่ริมฝีปากของเขาแทน
“กลับได้แล้วค่ะ พรุ่งนี้พี่ต้องเข้าประชุมที่พรรค เพื่อเตรียมวางแผนหาเสียงไม่ใช่หรือคะ”
เขายิ้มมุมปาก “คิดว่าจะหนีพี่ได้จนถึงเมื่อไหร่”
“อย่างน้อยก็จนกว่าจะเข้าพิธีค่ะ”
“ใจร้ายจัง” พร้อมกับทำหน้าอ้อน
“อดใจอีกนิดสิคะพี่แดนคนดีของไอ...อีกไม่นาน เราก็จะแต่งงานกันแล้วนะคะ อุตส่าห์อดใจมาได้ตั้งนานหลายปี อย่ามาดีแตกตอนนี้สิคะ” เธอพยายามพูดเพื่อเอาตัวรอด เพื่อให้เขาปล่อยเธอไปอีกวัน “จูบแรกของไอจะเป็นของขวัญในวันแต่งงานของเราไงค่ะพี่แดน ขอเก็บโมเม้นต์ดี ๆ ไว้ในวันสำคัญนะคะ”
ฉลาดนักนะ...ดนัยภัทรยิ้มกริ่มให้กับความเจ้าเล่ห์ของไอลดา พร้อมกับด่าทอตัวเองที่แพ้เธอตลอด ตั้งแต่เด็กจนโตก็ไม่เคยเอาชนะเจ้าหล่อนได้เลย...ไอลดาเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในโลกที่เขายอมสยบโดยไม่มีเงื่อนไข
“พี่แทบรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้ว”
“พี่แดนคิดดีแล้วนะ” เธอถามเขาอีกครั้ง
เขายิ้มขำ “คิดดีแล้วสิ คิดมาหลายปีแล้ว รอไม่ไหวแล้ว อยากมีภรรยาชื่อไอลดาจะแย่แล้ว”
ไอลดาแอบหนักหน่วงใจ หากผู้ชายคนนี้มีจุดเสียที่เธอสามารถเอามาเป็นข้ออ้างกับมารดาได้ก็คงดี
“แต่เรื่องที่ไอจะไปช่วยงานอาจารย์หมอที่หน่วยแพทย์อาสาชายแดน ไอยังไม่เปลี่ยนใจนะคะ หนึ่งเดือนก่อนแต่งงาน ไอขอทำในสิ่งที่ตั้งใจอย่างเต็มที่ก่อน”
“ได้สิ ตามที่เราตกลงกันนั่นแหละ บอกแล้วไงว่าพี่จะซัพพอร์ตความฝันของไอทุกอย่าง เพียงแต่พี่อยากให้คนขับรถไปรับไปส่งไอได้มั้ย พี่เป็นห่วง”
ไม่ทันไรก็จะส่งบอดี้การ์ดมาคุมเธอแล้ว
“ไม่ได้ค่ะ ไอไม่อยากถูกมองไม่ดี เหมือนไปทำงานอาสาเพื่อสร้างภาพ มันจะไม่ดีกับพี่แดนด้วยที่กำลังจะสมัคร สส. หนึ่งเดือนก่อนแต่งงาน ไอขอใช้ชีวิตโสดให้เต็มที่เถอะนะคะ ไม่ต้องเป็นห่วงไอหรอก ไอมีเจนไปด้วย ทุกอย่างจะโอเคค่ะ”
ดนัยภัทรหน้านิ่วคิ้วขมวด “ท่าทางไอจะรักเพื่อนคนนี้มากนะ เห็นตัวติดกันตลอด”
“เจนเป็นคนดีนะคะ คอยช่วยเหลือไอทุกอย่าง สำหรับไอ เจนเป็นเหมือนพี่เหมือนน้อง เหมือนคนในครอบครัว”
“แต่ยังไงเขาก็เป็นคนนอก อย่าไว้ใจใครให้มากนัก จะได้ไม่เสียใจทีหลัง”
“พี่แดนพูดเหมือนไม่ชอบเจน”
“เปล่าซะหน่อย พี่แค่เป็นห่วงไอ เพราะไอเป็นคนมองโลกในแง่ดี จิตใจดีเกินไป” พูดพร้อมลูบศรีษะอย่างรักใคร่เอ็นดู
“เมื่อกี้ยังบอกว่าใจร้ายอยู่เลย”
เขาถึงกับหัวเราะ “ก็มีแต่พี่ไง ที่ไอใจร้ายใส่ตลอด”
“ชิ! กลับได้แล้วค่ะ ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว”
ที่มุมมืดใกล้กับต้นไม้ใหญ่...สายตาคู่นั้นที่กำลังแอบมองชายหนุ่มหญิงสาว บ่งบอกว่าเจ็บปวดร้าวลึก...!
