บทที่ 7 ทำไมใครๆก็ชอบเธอ
สัปดาห์ต่อมา ที่หน่วยแพทย์อาสาชายแดน ซึ่งตั้งอยู่ภายในค่ายทหารขนาดเล็ก...
พยาบาลไอลดากลายเป็นขวัญใจของคนทั้งหน่วยแพทย์ไปโดยปริยาย ไม่ใช่เพราะความสวยน่ารักของพยาบาลมือใหม่อย่างเธอ แต่เป็นเพราะความขยันขันแข็งและความทุ่มเทเอาใจใส่ต่องานชนิดไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยต่างหาก
“ทุกคนชอบแกหมดเลยนะ ทั้งเจ้าหน้าที่ในหน่วย และคนไข้พวกนั้น แกนี่เสน่ห์แรงเหลือเกิน”
เจนสุดาถือโอกาสแซวเพื่อน หลังคนไข้คนล่าสุดออกจากเต็นท์พยาบาลไป
“อย่าเว่อร์ย่ะ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก พวกเขาก็แค่ตื่นเต้นกับพยาบาลคนใหม่”
“ฉันก็คนใหม่เหมือนกัน แต่ไม่เห็นมีใครหลงเสน่ห์”
“แกรู้ได้ไง บางทีอาจมีใครแอบหลงเสน่ห์แกอยู่ก็ได้นะ เพียงแต่ไม่มีใครกล้าบอก เพราะแกชอบทำหน้าดุ สวยปานนางฟ้าอย่างแก ลองยิ้มสิ รับรองมีแต่คนมองเหลียวหลัง”
“ขี้เกียจยิ้ม กลัวแกจะหมอง”
ไอลดาถึงกับขำ “ขนาดแกไม่ยิ้ม ฉันก็หมองไปหมดแล้วย่ะ ฉันก็เลยต้องใช้ความขยันเข้าช่วย เพื่อให้ตัวเองดูดีขึ้นมาไง”
“ที่คนชอบแกเยอะ เพราะแกเป็นคนที่มีพลังบวกอยู่ในตัวต่างหากเล่า ใครได้อยู่ใกล้ก็มีความสุข”
ซึ่งต่างจากเธอโดยสิ้นเชิง...
“บ่ายนี้ฉันขอกลับเชียงใหม่ก่อนนะ พอดีนัดกับเจ้าของห้องเช่าเอาไว้น่ะ มีอะไรต้องเคลียร์หลายอย่างเลย” ว่าพลางเก็บของใส่กระเป๋าสะพายไปด้วย “แกกลับคนเดียวได้นะไอ”
“ได้สิ เดี๋ยวนั่งรถตู้โดยสารกลับ”
“เรียกแกร๊บคาร์ดีกว่านะ สะดวกกว่าเยอะ ให้เขามารับที่หน้าค่ายเลย ไม่ต้องต่อรถมอเตอร์ไซค์ไปที่ขนส่งในตัวอำเภอ”
ไอลดาพยักหน้าเห็นด้วย “จ้ะ พรุ่งนี้เจอกันนะ”
“โอเค ฉันไปล่ะ...อย่ากลับดึกนะว่าที่เจ้าสาว”
เธอรับปากกับเพื่อน แต่กลับไม่ได้ทำตามนั้น เนื่องจากในตอนเย็นของวันนี้เอง มีเด็กในหมู่บ้านใกล้เคียงจำนวนมากเกิดท้องเสียเพราะอาหารเป็นพิษ จึงไม่อาจทิ้งงานไปได้ เธอจึงอาสาจะอยู่ช่วยอาจารย์หมอซึ่งทำงานอยู่เวรเพียงลำพัง
ในขณะที่เธอกำลังดูแลหนูน้อยคนหนึ่งอยู่ เสียงโทรศัพท์ของเธอดังขึ้น...
“ค่ะแม่”
“อยู่ไหนเนี่ย”
“กำลังจะ...” กลับค่ะ...แต่เผอิญมีเสียงเด็กน้อยร้องลั่นขึ้นมาซะก่อนน่ะสิ
“ยังอยู่ที่ทำงานเหรอ”
ไอลดาเหลือบมองนาฬิกา เวลาราวหนึ่งทุ่ม ในวันศุกร์สุดสัปดาห์ เวลานี้เธอควรจะอยู่ที่เมืองเชียงใหม่แล้ว
“กำลังจะกลับค่ะแม่...ตุ๊ด...อุ๊ย! แบตก็กำลังจะหมดค่ะ”
“ถ้าแกไม่อยากโดนบ่นจนหูชาก็รีบกลับบ้านได้แล้ว อย่าลืมว่าพรุ่งนี้มีนัดไปลองชุด แกเตรียมตัวพร้อมรึยังเนี่ย”
คำถามของมารดาทำให้เธออึกอักเล็กน้อย เพราะเธอทำงานจนลืมไปเลยน่ะสิ...
“พร้อมค่ะแม่ พร้อมที่สุดแล้วค่ะ อุ๊ย! มีสายซ้อนค่ะแม่ พี่แดนโทรมาค่ะ”
มารดาจึงยอมวางสายไป...เธอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ช่วงหลังมานี้โกหกบ่อยขึ้นเพราะความจำเป็น
แต่ไม่เกินสามนาที...สายจากดนัยภัทรลั่นขึ้นจนทำให้เธอถึงกับสะดุ้ง ต้องรีบเอาตัวออกจากเต็นฑ์พยาบาล เพราะเกรงใจอาจารย์หมอที่ดูแลคนไข้อยู่
“ค่ะพี่แดน...ตอนนี้อยู่ระหว่างทางค่ะ...กำลังนั่งรถกลับเชียงใหม่ ยัยเจนก็อยู่ด้วยค่ะ กลับด้วยกัน” ยอมโกหกเพื่อไม่ให้คู่หมั้นเป็นห่วง ด้วยกลัวว่าเขาจะบึ่งรถมารับถึงอำเภอชายแดน
“ตอนนี้พี่ยังอยู่ภูเก็ตอยู่เลย พอดีเครื่องดีเลย์ น่าจะอีกหลายชั่วโมงเลย ฝนก็ตกหนัก พายุก็เข้า คืนนี้จะได้กลับมั้ยเนี่ย”
“ใจเย็นค่ะ เดี๋ยวก็ได้กลับ”
“วันนี้พี่คิดถึงไอมากเลย อยากพาไอมาด้วย ช่วงนี้ทะเลสวยมากเลย เอาไว้หลังแต่งงานเรามาด้วยกัน”
“ค่ะพี่แดน แต่ตอนนี้ต้องวางสายก่อนนะคะ แบตกำลังจะหมดแล้วค่ะ”
“ครับ เดินทางปลอดภัยนะ ถึงบ้านแล้วโทรหาพี่ด้วย”
ไอลดาวางสายจากคู่หมั้น ตรวจสอบโทรศัพท์ของตัวเองก็พบว่าเหลือแบตตารี่เพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ตอนแรกตั้งใจจะชาร์ตแบตก่อนออกจากค่าย แต่มันซวยก็ตรงที่ไฟมันดันมาดับ เหลือเพียงไฟสำรองให้ใช้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น
“โอเค โทรหาแกร๊บเลยดีกว่า”
สามทุ่มเศษแล้ว ตอนที่เธอเดินออกมารอรถแกร๊บคาร์ที่หน้าค่ายทหาร ซึ่งค่อนข้างเปลี่ยวเหงาและวังเวง เพราะค่ายอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควร
แต่เพียงไม่นานนัก...รถเก๋งสีดำคันเล็กก็แล่นมาจอดตรงหน้า ซึ่งเป็นรถแกร๊บคันเดิมที่เธอกับเจนสุดาเคยเรียกใช้มาหลายครั้งแล้ว ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่มาทำงานที่นี่
เธอเปิดประตูขึ้นนั่งในรถอย่างไม่ลังเล...
“เข้าเมืองเชียงใหม่ค่ะ”
คนขับรถพยักหน้าแล้วขับรถออกไปทันที เมื่อรถขับไปได้สักระยะ ผู้โดยสารสาวก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อจะเช็คแบตเตอร์รี่ ปรากฎว่าขณะนี้เหลือเพียงสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
“กลับยัง” เจนสุดาไลน์มาถาม
“กำลังกลับ”
“ส่งป้ายรถแกร๊บมา”
“โอเค...”
ไอลดาทำตามที่เพื่อนขอ แล้วเสร็จก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยในหัว ทั้งเรื่องชีวิตการงานและเรื่องที่เธอจะต้องเข้าพิธีวิวาห์ในอีกสองสัปดาห์ที่จะถึง...
“เฮ่อ...” จนถึงวินาทีนี้ เธอก็ยังคิดไม่ตกเลยว่า เธอนั้นได้ตัดสินใจถูกต้องแล้วจริง ๆ
“แต่งงานเหรอ?” รู้สึกเหมือนเพิ่งผ่านความเป็นเด็กมาได้ไม่นานนี้เอง ขณะดนัยภัทรอายุ 30 ปี หน้าที่การงานมั่นคง ฐานะความเป็นอยู่ดีเยี่ยม พรั่งพร้อมที่จะสร้างครอบครัว เธอไม่มีอะไรต้องกังวลเลย แต่ทำไมยังกังวล
“อ่า...ทำไม...รู้สึกอึดอัดนะ” อึดอัดและหนักอึ้งในหัวอย่างไรชอบกล “เวียนหัวจัง”
