บทที่ 83 ยอมพลีกายเพื่อแก้แค้น

“ว๊า ฉันต้องเป็นผู้ป่วยติดเตียงหรือคะ”

เขายิ้มปลอบประโลม แม้ความแค้นที่มีต่อคนร้ายยังไม่ทุเลาเบาบาง “ไม่ต้องห่วง ผมอุ้มคุณเอง อยากไปไหนบอก”

“เอ๊ะ! เสียงหมอนี่คะ”  อรุณรุ่งท้วงขึ้น ก่อนจะร้องลั่นออกมาเพราะความเจ็บ “โอ๊ยป้า! เบาๆหน่อยสิ!”

ป้าชะเอมหน้าเข้ม “เธอก็นอนนิ่ง ๆ สิ”

“เรียกหมอมาดีกว่า ฉันไ...