บทที่ 90 ฉันไม่โง่เหมือนเธอหรอก

“พอเถอะคุณ ฉันขอร้องล่ะ”

แต่อรุณรุ่งไม่ฟัง เหนี่ยวไกปืนอย่างไม่ลังเล กระสุนพุ่งเจาะต้นแขนของไอลดาทันที

“อะ...”  แรงของกระสุนผลักร่างของเธอให้ล่วงตกจากหน้าผาลงสู่เบื้องล่างในทันที ใบหน้ามารดาและคนรักโผล่เข้ามาในสำนึกห้วงสุดท้าย ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทสิ้นทุกสรรพเสียง

อรุณรุ่งยืนนิ่งอยู่อึดใจหนึ่ง ก่...