บทที่ 39 อ่อนใจกับคนดื้อ

ละอองดาวค่อยปรือตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนสาย ร่างกายยังคงเมื่อยขบไปหมดจนแทบจะลุกไม่ขึ้น จนต้องนึกโกรธเคืองไปยังตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมาหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่แบบนี้ หญิงสาวค่อยๆ ทรงตัวลุกขึ้นนั่ง มือบางรวมผ้านวมมาคลุมตัวไว้แทบไม่ทัน แก้มแดงซ่านเมื่อรับรู้ว่าตนเองเปลือยเปล่า เนื้อตัวขาวลออตามีแต่รอยจ้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ