บทที่ 108 108 บังคับให้หยุดพัก

“นอนเฉย ๆ เถอะน่า... ดึกมากแล้ว”

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบแผ่วเบา พร้อมกับที่นาวาขยับศีรษะเข้าไปซุกซบลงกับลาดไหล่บางอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวเนื้อจนปวรดารู้สึกสะท้านวาบไปทั้งร่าง แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวแข็งทื่อไม่ยอมรับสัมผัส แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะกับความใก...