บทที่ 12 12 หัวเดียวกระเทียมลีบ

ปวรดานั่งฟังคำแก้ตัวที่นรีพยายามเรียบเรียงให้ฟังดูดีที่สุด เธอรู้ดีแก่ใจว่าราชการด่วนนั้นอาจไม่มีอยู่จริง แต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวาย หรือเค้นถามความจริงให้ใครต้องลำบากใจ หญิงสาวยกยิ้มบาง ๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา ก่อนจะยกมือไหว้พี่สาวของสามีอย่างนอบน้อม

“ขอบคุณค่ะพี่นรี ข้าวเข้าใจค่ะเรื่องงานของคุ...