บทที่ 124 124 กินปูนร้อนท้อง

“ขอบคุณค่ะแม่ ข้าวไปก่อนนะคะ” ปวรดายิ้มบาง ๆ ให้มารดา เพื่อบอกให้รู้ว่าเธอยังไหว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วก้าวเดินออกจากบ้านไปเพื่อเริ่มต้นอนาคตใหม่ด้วยลำแข้งของตัวเอง

แสงแดดช่วงบ่ายแผ่ไอความร้อนระอุลงกระทบพื้นถนนในย่านชุมชนการค้าและตลาดสดใจกลางเมือง บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เสียงพ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ