บทที่ 135 135 ไม่อาจทอดทิ้งได้

มือเหี่ยวย่นที่ถูกพันธนาการยกขึ้นตบลงบนบ่ากว้างของบุตรชายเบา ๆ เป็นการฝากฝังครั้งสุดท้าย

“ป๊าคงไม่มีโอกาสได้ดูแลใครอีกแล้ว... ฝากดูแลอาม่ากับม้าของแกด้วยนะลูก... ทำหน้าที่ของแกให้ดี อย่าให้เหมือนป๊า...”

นาวานิ่งอึ้ง ขอบตาร้อนผ่าวจนพร่ามัว หัวใจที่เต็มไปด้วยความโกรธและสับสนเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ