บทที่ 19 19 เปิดร้านวันแรก

“เออ ๆ... ขอให้มันจริงอย่างที่มึงพูดเถอะไอ้นาวา ระวังไว้เหอะ สามปีที่มึงว่าสั้น ๆ นานไปจะกลายเป็น ‘ทั้งชีวิต’ โดยไม่รู้ตัว!”

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าตกกระทบพื้นปูนที่บัดนี้เปลี่ยนไปจนผิดหูผิดตา ผนังปูนเปลือยที่เคยหมองโทรมถูกเนรมิตใหม่ด้วยสีครีมอุ่น ๆ ตัดกับขอบเคาน์เตอร์ไม้โทนธรรมชาติที่ช่างต่อเติมจนเสร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ