บทที่ 3 3 ตอบแทนบุญคุณ
หากต้องลงเอยแต่งงานกับลูกชายของเข็มทิศก็ยังไม่มีปัญหาอะไร ปวรดาเป็นเด็กดี ว่านอนสอนง่าย เก่งงานบ้านงานเรือน ชื่นชอบการทำอาหารที่สุดเพราะเคยอยู่กับคุณยายมาตั้งแต่เด็ก ซึ่งคุณยายก็เป็นแม่ค้าขายอาหารมาก่อน
ข้อความทางโทรศัพท์ที่ส่งมาจากชลัต เพื่อนรักและเป็นผู้มีพระคุณในอดีต ทำให้นายตำรวจใหญ่แห่งบ้านวิริยปัญญากระตือรือร้นเป็นพิเศษ เข็มทิศไม่รอช้ารีบตอบรับและนัดหมายออกมาพบปะเพื่อนรักทันที ด้วยความคิดถึงที่สั่งสมมานานหลายปี
“เฮียจะไปไหนคะ นี่มันก็มืดค่ำแล้วนะคะ” ดาราเอ่ยถามสามีด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเขาลุกขึ้นมาผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ากลางดึก
“ดาราที่รัก....ลื้อจำชลัตเพื่อนของเฮียที่เคยเล่าให้ฟังได้ไหม”
“จำได้ค่ะ มีอะไรหรือคะ”
“พี่ชลัตส่งข้อความมาหา บอกว่าอยากเจอหน้า เฮียเองก็คิดถึงอีอยู่เหมือนกัน เลยว่าจะออกไปหาเสียหน่อย”
“ไม่รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าก่อนเหรอคะ”เธอถามด้วยความเป็นห่วง พลางเดินเข้ามาช่วยจัดปกเสื้อให้สามี
“ไม่ได้หรอก ดูเหมือนว่าพี่ชลัตจะมีเรื่องร้อนใจถึงได้นักด่วนแบบนี้”เขาวางมือบนไหล่ภรรยาเบาๆ เพื่อให้เธอวางใจ “เฮียไปก่อนนะ แล้วจะรีบกลับมา”
ณ มุมสงบของคลับหรูใจกลางเมือง สองเพื่อนวัยเกษียณนั่งฝั่งตรงข้ามกัน ความตื้นตันใจฉายชัดผ่านสายตาของทั้งคู่ ทว่าเข็มทิศสังเกตเห็นความหม่นหมองและริ้วรอยความเครียดบนใบหน้าของชลัต เมื่อถามถึงสารทุข์สุกดิบและเรื่องราวในชีวิต ชลัตจึงยอมเปิดปากเล่าถึงมรสุมชีวิตครั้งใหญ่เขากำลังเผชิญอยู่ สภาพการเงินและธุรกิจโรงงานที่กำลังดิ่งลงเหว
“สวัสดีครับพี่ชลัต ฉันคิดถึงพี่มากไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้ว” เข็มทิศโผกอดเพื่อนด้วยความคิดถึง
“เกินสิบปีเลยมั้ง นายเป็นไงบ้างสบายดีใช่ไหม”
“ดีครับ ตอนนี้ลูกชายของฉันก็ได้เป็นสารวัตรอย่างที่เขาตั้งใจแล้ว ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วล่ะ จะมีก็แต่สุขภาพของตัวเองที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ แล้วพี่ล่ะครับช่วงนี้เป็นไงบ้าง”
เมื่อเข็มทิศได้ฟังเรื่องราว เข็มทิศก็นึกสะท้อนใจและตั้งใจแน่วแน่ว่าจะยื่นมือเข้าไปช่วยอย่างสุดกำลัง
“เรื่องเงินทุนหมุนเวียนหรือภาระหนี้สินทางนรินทร์พรรณไม่ต้องห่วงนะพี่ชลัต ฉันพอจะมีเงินเก็บและทรัพย์สินส่วนหนึ่ง....” เข็มทิศกำลังเอ่ยปากมอบเช็กเงินสดก้อนใหญ่เพื่อช่วยเหลือเพื่อนรัก ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับต้องชะงักลง เมื่อชลัตค่อย ๆ เอื้อมมือลงไปเปิดกล่องกำมะหยี่สีแดง แล้วบรรจงวางแหวนหัวพลอยสีน้ำเงินล้อมเพชร ลงบนโต๊ะตรงหน้าเข็มทิศ
ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับสิ่งของชิ้นนั้น หัวใจของเข็มทิศพลันกระตุกวูบ... เขาจำแหวนประจำตระกูลวงนี้ได้ดีกว่าใคร มันคือพันธสัญญาแห่งชีวิตที่เขาเคยถอดมอบให้ชลัตด้วยน้ำตาและความกตัญญูในวันที่สิ้นไร้ไม้ตอก
“แหวนของฉัน....”
“ใช่...แหวนของนายที่เคยให้ฉันเก็บไว้...”
เข็มทิศเงียบเสียงลง มองแหวนวงนั้นสลับกับสบตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง อ้อนวอน และจำนนต่อโชคชะตาของเพื่อนรัก เพียงเท่านี้ อดีตนายตำรวจผู้ผ่านโลกมาอย่างชาญฉลาดก็รู้และเดาออกทันทีว่าสิ่งที่ชลัตต้องการไม่ใช่เพียงแค่เงินหรือการช่วยเหลือชั่วคราวเท่านั้น แต่เป็นการทวงถามถึงพันธสัญญาแต่งงานของคนรุ่นลูก ที่เคยให้ไว้นั่นเอง
“พี่มั่นใจแล้วเหรอ....พี่ชลัต” เข็มทิศเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาคมกริบของอดีตนายตำรวจจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพื่อนรัก
เขาจำความหลังเมื่อยี่สิบปีก่อนได้ดี วันที่ทั้งคู่ยังเป็นเพียงชายหนุ่มที่กอดคอร่วมทุกข์ร่วมสุข และสัญญาใจหากในอนาคตต่างฝ่ายต่างมีลูกสาวลูกชาย ก็จะให้เกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน แหวนหัวพลอยสีน้ำเงินล้อมเพชรวงนี้จึงถูกมอบไว้เพื่อเป็นคำมั่นสัญญา
ชลัตสูดกายใจเข้าลึก นัยน์ตาไหวระริกด้วยความเจ็บปวดและวัยที่โรยรา
“ฉัน....ไม่มีทางเลือกอื่นแล้วเข็มทิศ ลำพังตัวฉันเองจะตายวันตายพรุ่งก็ไม่นึกเสียดาย แต่ฉันทิ้งลูกเมียไว้ข้างหลังไม่ได้ ฉันยังต้องการให้ธุรกิจที่ฉันสร้างมากับมือยังอยู่ต่อไป”
เข็มทิศมองเพื่อนรักด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก มือหนาที่ผ่านการจับปืนและทำงานหนักมาทั้งชีวิตกำแหวนวงนั้นไว้แน่น สภาพของชลัตในยามนี้ช่างแตกต่างจากชายหนุ่มที่ทรนงในวันวาน ทว่ายิ่งเห็นความสิ้นหวังในแววตาของเพื่อน เขายิ่งไม่อาจตอบรับคำจอร้องได้ในทันที เพราะเขารู้นิสัยของนาวา ลูกชายเพียงคนเดียวของเขาดียิ่งกว่าใคร
นาวาไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมาบงการชีวิต เขามีความคิดเป็นของตัวเองเกลียดการถูกบีบบังคับ และที่สำคัญคือเกลียดการถูกจังคู่ผูกมัดเป็นที่สุด หากเขาเอาเรื่องพันธสัญญาเก่าแก่นี้ไปบีบบังคับลูก ความขัดแย้งในบ้านอาจจะปะทุขึ้นและสุดท้ายคนที่ต้องบอบช้ำที่สุดก็คงไม่พ้นลูกสาวของชลัต
“พี่ชลัต....ฉันเข้าใจความเดือดร้อนของพี่ และฉันก็อยากจะช่วยพี่ใจจะขาด .....แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องของเราสองคนอีกต่อไปแล้ว” เข็มทิศถอนหายใจยาว เสียงของเขาทุ่มต่ำและเต็มไปด้วยความลำบากใจ
ชลัตชะงัก ชายหนุ่มวัยกลางคนสบตาเพื่อนด้วยความกังวลที่เริ่มก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
“นาวาลูกชายของฉัน มันใช่เด็กที่จะยอมรับคำสั่งใครได้ง่าย ๆ ยิ่งเรื่องแต่งงาน ถ้าฉันยัดเยียดลูกสาวของพี่ให้มันตอนนี้ มีแต่จะทำให้นาวาพาลอคติและสร้างความลำบากใจให้ลูกสาวพี่เสียเปล่า ๆ” เข็มทิศเอ่ยต่อพลางวางแหวนลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา
“แล้ว.....แล้วจะทำยังไง” น้ำเสียงของชลัตสั่นพร่า ความหวังที่เพิ่งจุดติดเริ่มริบหรี่ลง
“ขอเวลาฉันหน่อย” เข็มทิศวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทาของเพื่อนสนิท น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหนักแน่นแม้จะมีความลังเลอยู่ก็ตาล
