บทที่ 52 52 ลูกคุณหนูที่แสนลำบาก

[เฮ้ย! จริงดิ! โลกมันจะกลมขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วมึงจะเอาไงต่อ] เบิ้มอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

“หึ กูจะหย่าให้ก็ต่อเมื่อกูรู้สึกว่ากูไม่เสียเปรียบใคร” นาวาหัวเราะในลำคอเบาๆ สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง “เล่นซ่อนแอบกับกูมาตั้งนาน จากนี้ไปถึงทีลูกไก่ในกำมืออย่างน้องใบข้าวบ้างแล้วล่ะ”

[ร้ายไม่เบานะมึ...