บทที่ 82 82 ไม่ใช่นรินทร์พรรณ

“จนบางครั้ง... ข้าวไม่มีแม้กระทั่งเงินติดตัวพอที่จะเอาไปซื้อของสดมาลงทุนทำร้านข้าวแกงของตัวเองด้วยซ้ำ! ข้าวต้องอดมื้อกินมื้อ เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด... แต่ทำไมพวกคุณถึงยังมองว่าข้าวเห็นแก่ตัว? ทำไมถึงยังกล้าว่าข้าวว่าไม่รักครอบครัวอีก!”

ความเงียบกริบเข้าปกคลุมห้องรับแขกชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าเอ่ยแทรก...