บทที่ 9 รอยจูบประชดรัก

รอยจูบประชดรัก

แสงไฟนีออนในห้องน้ำของเพนต์เฮาส์หรูสว่างจ้าจนน่าเวียนหัว พระพายยืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ร่างกายที่เคยขาวผ่องราวกับสลักจากหินอ่อนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยรอยตีตราสีกุหลาบเข้มที่กระจายอยู่ตามซอกคอ เนินอกและลาดไหล่บาง รอยช้ำเหล่านั้นย้ำเตือนถึงบทลงโทษที่แสนป่าเถื่อนภายใต้สายน้ำเย็นจัดเมื่อคืนที่ผ่านมา มือบางสั่นเทาลูบไล้ไปตามรอยเหล่านั้นอย่างแผ่วเบา ความเจ็บแปลบที่ผิวเนื้อยังไม่เท่าความรู้สึกอัปยศที่กัดกินลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ

"ฮึก" เสียงสะอื้นหลุดออกมาพร้อมหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงบนอ่างล้างหน้าหินอ่อน

เธอมองเงาของตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองคนแปลกหน้า คุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เคยเย่อหยิ่งบัดนี้หายไป เหลือเพียงผู้หญิงที่ถูกตีราคาด้วยเงินค่ารักษาพยาบาลของแม่ พระพายรีบเปิดน้ำล้างหน้าเพื่อตั้งสติ เธอไม่มีเวลามานั่งคร่ำครวญนานนัก เพราะปีศาจร้ายอย่างเตโชเกลียดคนไม่รักษาเวลาที่สุด

บริษัท อัครเดชเดชา  10.00 น.

บรรยากาศในออฟฟิศวันนี้ดูคึกคักและตึงเครียดกว่าปกติ พระพายในชุดสูททำงานคอสูงที่จงใจเลือกมาเพื่อปกปิดรอยราคีที่เตโชทิ้งไว้ เดินถือแฟ้มเอกสารมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานประธาน แต่ก่อนที่เธอจะได้เปิดประตู เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างจองหองก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีผู้เลอโฉมในชุดแบรนด์เนมสีแดงเพลิง

"เตโชอยู่ในห้องใช่ไหม" นิศา แฟนเก่าที่เคยทิ้งเตโชไปในวันที่เขาไม่เหลืออะไร เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจิกกัดพลางกวาดสายตามองพระพายตั้งแต่หัวจรดเท้า

"เธอเป็นเลขาคนใหม่เหรอ หน้าตาซื่อๆ แบบนี้ระวังจะโดนเขี่ยทิ้งไม่รู้ตัวนะ"

พระพายเม้มริมฝีปากแน่น "คุณเตโชกำลังติดธุระค่ะ กรุณารอสักครู่"

"คนอย่างฉันไม่เคยต้องรอ" นิศาสะบัดหน้าแล้วผลักประตูเข้าไปทันทีโดยไม่ฟังคำทัดทาน

ภายในห้องทำงาน เตโชเงยหน้าขึ้นจากเอกสาร แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นเมื่อเห็นหน้าผู้หญิงที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเขา นิศาเดินเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้มประจบประแจง พยายามจะรื้อฟื้นความสัมพันธ์ในวันที่เขากลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล

"เตโชคะนิศารู้ว่านิศาผิด แต่นิศาคิดถึงคุณจริงๆ นะคะ"

เตโชแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาเหลือบไปเห็นพระพายที่เดินตามเข้ามาด้วยท่าทางอึกอัก ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวความคิดที่จะใช้ สมบัติในมือให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการแก้แค้นคนรักเก่า

"มานี่สิพระพาย" เขาเรียกเสียงเรียบแต่แฝงด้วยคำสั่ง

พระพายเดินเข้าไปหาเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทันทีที่เธอเข้าถึงตัว เตโชก็คว้าเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางปะทะกับแผงอกแกร่ง นิศาเบิกตาโพล่งด้วยความตกใจและริษยา

"จะแนะนำให้รู้จักนะนิศา นี่พระพายผู้ช่วย ส่วนตัวของฉันที่ดูแลฉันมากกว่าแค่เรื่องงาน"

พูดจบเตโชก็เชยคางมนของพระพายขึ้นแล้วบดริมฝีปากลงมาจูบอย่างเร่าร้อนและรุนแรงต่อหน้านิศา เป็นจูบที่อัดแน่นไปด้วยความใคร่ที่ผสมปนเปกับความต้องการประชดประชัน พระพายตกใจจนตัวแข็งทื่อ มือบางพยายามผลักไสแต่กลับถูกวงแขนแกร่งรัดแน่นขึ้นจนลมหายใจติดขัด

นิศากรีดร้องออกมาด้วยความโกรธจัด "เตโชคุณทำแบบนี้กับนิศาได้ยังไง"

เตโชผละริมฝีปากออกช้าๆ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องที่ใบหน้าของนิศาด้วยความสะใจ แต่เขากลับกระซิบชิดริมฝีปากของพระพายที่สั่นระริก

"จูบตอบฉันสิพระพายถ้าเธออยากให้แม่เธอได้รับการรักษาที่ดีขึ้น"

คำขู่ที่แสนเลือดเย็นทำให้พระพายต้องหลับตาลงทั้งน้ำตา เธอจำต้องโอบรอบคอเขาและจูบตอบตามบัญชาของปีศาจร้าย ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและสายตาที่แทบจะฆ่าคนได้ของนิศา พระพายรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอกำลังถูกบดขยี้จนแหลกลาญ รอยจูบนี้ไม่ใช่รอยรัก แต่มันคือตราบาปที่ย้ำเตือนว่าเธอเป็นเพียงเบี้ยในเกมแก้แค้นของเขาเท่านั้น

เมื่อนิศาทนดูไม่ได้และวิ่งสะบัดหน้าออกจากห้องไป เตโชก็ผลักพระพายออกทันทีราวกับเธอเป็นสิ่งของที่หมดประโยชน์ เขายืนจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาดั่งเดิม

"ออกไปซะแล้วอย่าให้ฉันเห็นว่าเธอแอบไปล้างรอยจูบของฉันทิ้ง" เขาเอ่ยเสียงเย็นชา

"เพราะคืนนี้เธอต้องรับบทเรียนที่หนักกว่านี้เป็นเท่าตัว"

พระพายเดินออกจากห้องไปด้วยร่างกายที่สั่นเทา เธอรู้ดีว่าพายุลูกใหม่ที่ชื่อว่านิศากำลังจะตามมาซ้ำเติมชีวิตที่พังทลายของเธอให้ย่อยยับลงไปยิ่งกว่าเดิม