บทที่ 12 12

ขนตางามงอนพลิ้วไหว มันขยับไปมาอย่างเชื่องช้า ก่อนจะกระพริบถี่ๆในเวลาต่อมา ก่อนที่ดวงตากลมโตจะหยุดนิ่งที่มุ้งบางๆสีขาว ไร้ลวดลาย และมันก็ย้ำเตือนได้เป็นอย่างดี ว่าวันนี้เป็นอีกวัน ที่เธอต้องตื่นภายในบ้านที่ไม่ใช่ของตัวเอง 

อาการแสบแปล๊บที่ช่วงล่างมันประดั่งเข้าใส่ ทั้งๆที่เธอยังไม่ได้ขยับกายด้วยซ้ำไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ