บทที่ 15 15

เสียงร้องของเธอไม่ได้หลุดหาย เช่นเดียวกับการกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหล เจ็บแค่ไหนก็จะไม่ร้องออกไป เสียใจแค่ไหน เธอก็จะไม่วิงวอนให้อับอาย เธอจะยอมให้เขากระทำจนสาแก่ใจ ถึงคราวเธอเมื่อไหร่ เธอก็จะไม่ยั้งมือเช่นเดียวกัน

ร่างหนาโหมกาย กระหน่ำใส่เธอจากทางด้านหลัง มือหนากดที่แผ่นหลังของเธอให้ราบไปกับเตียงกว้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ