บทที่ 30 30

ผู้หญิงที่เขาพึ่งขู่ ยืนดูสถานการณ์อย่างไม่หวาดหวั่น ขนาดเขาขู่ออกไปแบบนั้น แทนที่เธอจะก้าวถอยหลังแล้วเดินขึ้นมา กลับยืนเหมือนจะตัวสั่น แต่แววตาไม่ได้บอกถึงความหวั่นไหวอะไรมากมาย

"จะให้ฉันยิงก่อนใช่ไหม แกถึงจะกลับไปทำงาน หรือถ้ามีเวลาว่างมาก ก็ควรอยู่กินข้าวกับน้องฉันบ้าง ลดานิลไม่สมควรถูกทิ้งขว้าง...