บทที่ 73 73

ตาคมสีน้ำตาล จับจ้องสายธารน้ำตาที่เอ่อไหลพราก ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงทิ้งทุกๆเหตุผล และคงประคองน้องเข้ามากอด คงปลอบ ว่าให้น้องเลิกร้องไห้ และเขาคงปลอบออกไป ว่าจะทำทุกอย่างเพื่อให้น้องสบายใจ แต่ครั้งนี้เขาจำต้องข่มความรู้สึกพวกนั้นเอาไว้ อยากปลอบก็ต้องเฉย จำต้องละเลย ทั้งๆที่มันตรงข้ามกับหัวใจ ทุกครั้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ