บทที่ 1 1

ความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ ไม่ได้ทำให้ฝ่ามือที่ชื้นเหงื่อของฟ้าลดาเย็นลงได้เลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวในชุดเจ้าสาวฟูฟ่องราคาถูกที่เนื้อผ้าลูกไม้สากระคายผิวจนแทบจะบาดเนื้อ นั่งเกร็งอยู่บนเตียงคิงไซส์กลางห้องนอนกว้างขวางที่หรูหราราวกับพระราชวัง ทุกตารางนิ้วในคฤหาสน์อัครมหาศาลแห่งนี้ประดับประดาด้วยของล้ำค่า แต่สำหรับฟ้าลดา มันไม่ต่างอะไรกับกรงทองที่สร้างขึ้นมาเพื่อกักขังนักโทษประหาร

วันนี้ควรจะเป็นวันวิวาห์ที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน แต่งานแต่งงานของเธอกลับไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม ไม่มีคำอวยพร มีเพียงการจดทะเบียนสมรสเงียบๆ และการส่งตัวเข้าหอที่ให้ความรู้สึกเหมือนการส่งเครื่องบรรณาการมาสังเวยให้มัจจุราชเสียมากกว่า

ใช่... เธอคือเครื่องบรรณาการ

เครื่องบรรณาการที่ถูกแม่เลี้ยงและพ่อแท้ๆ ยัดเยียดใส่พานส่งมาขัดดอกแทนดลยาพี่สาวต่างมารดาที่หนีเตลิดไปเมื่อรู้ว่าเจ้าบ่าวของงานนี้คือ ‘อัครินทร์ อัครมหาศาล’ มาเฟียหนุ่มทรงอิทธิพลระดับประเทศ ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าไร้หัวใจ เลือดเย็น และที่สำคัญ... เขามีความแค้นฝังลึกกับครอบครัวของเธอ

ปัง!!

เสียงกระชากประตูดังสนั่นจนร่างบางสะดุ้งสุดตัว ฟ้าลดาเงยหน้าขึ้นมองผู้บุกรุกด้วยหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก

ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ปลดกระดุมออกอย่างลวกๆ ก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นแอลกอฮอล์ผสมกับกลิ่นโคโลญจน์บุรุษลอยปะทะจมูก อัครินทร์หยุดยืนอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่คมจ้องมองมาที่เธอราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังมองดูเหยื่ออันโอชะ

ไม่มีความรัก ไม่มีความปรารถนา มีแต่ความเกลียดชังที่แผดเผาอยู่ในแววตาคู่นั้น

"คิดจะนั่งเสนอหน้าอยู่บนเตียงฉันไปถึงเมื่อไหร่?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบภายในห้อง ฟ้าลดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นตอนที่ตอบกลับไป

"ฉัน... ฉันแค่..."

"แค่รอเวลาให้ฉันกระชากชุดขยะๆ นั่นออก เพื่อจะได้ทำหน้าที่เมียเต็มตัวงั้นสิ?"

อัครินทร์เหยียดยิ้มหยัน เขาเดินคุกคามเข้ามาใกล้จนฟ้าลดาต้องถดกายหนีไปจนชิดหัวเตียง แต่พื้นที่อันน้อยนิดก็ไม่อาจช่วยให้เธอรอดพ้นจากเงื้อมมือมารได้ ชายหนุ่มโน้มตัวลงมา มือแกร่งราวกับคีมเหล็กบีบเข้าที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับเขา

"ปล่อยนะ... ฉันเจ็บ" ฟ้าลดาร้องประท้วง พยายามแกะนิ้วแกร่งออกจากคาง แต่ยิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นจนน้ำตาของเธอรื้นขึ้นมาที่หางตา

"เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไป ฟ้าลดา!" อัครินทร์ตวาดลั่น เสียงของเขาดังก้องจนเธอกลัว "ครอบครัวสารเลวของเธอทำลายชีวิตผู้หญิงที่ฉันรักจนตาย แต่พวกนั้นกลับกล้าส่งลูกสาวอีกคนมาเสวยสุขในบ้านฉัน คิดว่าฉันโง่หรือไงที่ดูไม่ออกว่าครอบครัวเธอมันหิวเงินจนตัวสั่น!"

"ฉันไม่ได้หิวเงิน! และฉันก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคุณ!" ฟ้าลดาเถียงกลับ ดวงตากลมโตจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ แม้ในใจจะหวาดกลัวแค่ไหนก็ตาม "ฉันถูกบังคับมา... คุณเองก็รู้ว่าดลยาหนีไปแล้ว ฉันไม่มีทางเลือก"

"หึ! ข้อแก้ตัวของพวกผู้หญิงหน้าเงิน"

อัครินทร์สะบัดมือออกจากคางเธออย่างแรงจนฟ้าลดาหน้าหัน ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปกระชากมงกุฎดอกไม้ราคาถูกบนเรือนผมของเธอออกอย่างป่าเถื่อน กิ๊บติดผมที่เกี่ยวรั้งเส้นผมหลุดกระชากจนหนังศีรษะเจ็บแปลบ ชายหนุ่มโยนมงกุฎดอกไม้นั้นลงบนพื้นแล้วใช้รองเท้าหนังราคาแพงเหยียบขยี้มันจนแหลกเหลว ไม่ต่างจากศักดิ์ศรีของเธอในตอนนี้

"จำใส่สมองอันน้อยนิดของเธอเอาไว้นะฟ้าลดา... เธอไม่ใช่เมียแต่งของฉัน ไม่ใช่คุณผู้หญิงของอัครมหาศาล" เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รินรดพวงแก้ม "สถานะเดียวที่เธอมีสิทธิ์เป็นในบ้านหลังนี้ คือ ‘ทาสบำเรอ’ ที่ต้องชดใช้หนี้แค้นแทนพี่สาวและพ่อเลวๆ ของเธอเท่านั้น!"

ฟ้าลดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาประจานความอ่อนแอให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้เห็น เธอรู้ดีว่าครอบครัวของเธอติดหนี้เขาหลายสิบล้าน แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่ามันมีความแค้นเรื่องผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย และเธอกำลังกลายเป็นแพะรับบาปที่ต้องแบกรับผลกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

"ถ้าคุณเกลียดครอบครัวฉันขนาดนั้น... ทำไมไม่ฆ่าฉันให้ตายไปเลยล่ะ?" เธอถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อและท้าทายในคราวเดียวกัน

คำท้าทายนั้นทำให้อัจฉริยะภาพความโกรธของอัครินทร์พุ่งทะลุขีดจำกัด เส้นเลือดที่ขมับของเขาปูดโปน

"ฆ่าให้ตายมันง่ายเกินไป คนอย่างพวกเธอต้องอยู่ให้ฉันทรมานจนกว่าจะร้องขอความตายต่างหาก!"

พูดจบ ร่างสูงก็โถมตัวคร่อมทับร่างบางเอาไว้ ฟ้าลดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอเริ่มดิ้นรนทุบตีแผงอกกว้างสุดแรงเกิด แต่แรงของหญิงสาวตัวเล็กๆ หรือจะสู้แรงของชายฉกรรจ์ที่กำลังโกรธจัดได้ เขาจับข้อมือทั้งสองข้างของเธอกดตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว

"ปล่อยฉันนะ! คุณบอกเองว่าฉันมันเป็นขยะ แล้วคุณจะมาเกลือกกลั้วกับขยะทำไม! ปล่อย!"

"ก็ขยะชิ้นนี้มันถูกซื้อมาด้วยเงินตั้งห้าสิบล้าน..." อัครินทร์แสยะยิ้มร้ายกาจ นัยน์ตาฉายแววคุกคามอย่างเปิดเผย "ฉันก็แค่จะใช้งานมันให้คุ้มค่ากับเม็ดเงินที่เสียไปสักหน่อย จะเป็นไรไป"

แควก!!!

เสียงเนื้อผ้าลูกไม้ราคาถูกถูกฉีกขาดด้วยมือเดียวดังก้องกังวานในความเงียบ ผิวขาวเนียนละเอียดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดเจ้าสาวปรากฏสู่สายตาของมัจจุราชหนุ่ม ความเย็นของเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวกายจนฟ้าลดาตัวสั่นสะท้าน ไม่ใช่แค่เพราะความหนาว แต่เพราะความหวาดกลัวที่พุ่งเกาะกุมขั้วหัวใจ

หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

อัครินทร์จ้องมองหยาดน้ำตานั้นด้วยสายตาที่เย็นชาไร้ความปรานี เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่เหมือนคำสาปแช่ง

"เก็บน้ำตาของเธอไว้เถอะฟ้าลดา..."

ริมฝีปากหยักลึกบดเบียดลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างดุดัน รุนแรง และจงใจสร้างรอยช้ำเพื่อตีตราจอง ก่อนที่เสียงทรงอำนาจจะดังขึ้นตอกย้ำชะตากรรมของเธอ

"เพราะนี่... มันเพิ่งจะเป็นแค่จุดเริ่มต้นของขุมนรกที่เธอต้องเจอ!"