บทที่ 111 111

อัครินทร์ยิ้มกว้างจนตาหยี ชายหนุ่มค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวขึ้น ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปประทับริมฝีปากหยักลึกลงบนกลีบปากบางของเธออย่างนุ่มนวล หวานละมุน และลึกซึ้งที่สุด มันคือจูบที่ปราศจากความหวาดระแวง เป็นจูบที่หลอมรวมวิญญาณของคนสองคนให้กลายเป็นหนึ่งเดียว

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า ...