บทที่ 12 12

อัครินทร์สบถอย่างหัวเสีย เขาตวัดวงแขนแกร่งช้อนร่างที่เบาหวิวราวกับขนนกขึ้นมาแนบอก ความรู้สึกผิดปนความตื่นตระหนกแล่นริ้วขึ้นมาในใจอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ชายหนุ่มก้าวฉับๆ ออกจากห้องเก็บของที่มืดมิด ตะโกนลั่นคฤหาสน์ด้วยเสียงที่ดังกึกก้อง

"ป้าศรี! ใครก็ได้ไปตามไอ้หมอภวัตมาเดี๋ยวนี้ บอกมันว่าถ้ามาช้า ฉันจะพังโรงพยาบาลมันทิ้งซะ!"

ความวุ่นวายโกลาหลเกิดขึ้นกลางดึกอีกครั้ง ป้าศรีและสาวใช้ต่างวิ่งหน้าตื่นมารับคำสั่ง ร่างบางถูกวางลงบนเตียงกว้างในห้องนอนหรูหราอย่างเบามือที่สุด อัครินทร์ยืนกอดอกมองใบหน้าซีดเซียวของเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน ทั้งโกรธที่เธออวดดี ทั้งหงุดหงิดที่ตัวเองต้องมากระวนกระวายใจเพราะผู้หญิงที่เป็นแค่ทาสบำเรอขัดดอก

ระหว่างที่รอหมอ ป้าศรีรีบนำกะละมังน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้หญิงสาวเพื่อลดไข้ ในขณะที่ป้าศรีกำลังจะปลดกระดุมเสื้อที่เปียกชุ่มด้วยเหงื่อ มือเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงก็คว้าหมับเข้าที่มือของแม่บ้านวัยกลางคน ฟ้าลดาปรือตาขึ้นมองป้าศรีด้วยแววตาเว้าวอน

"ป้าศรี... สมุด... ซ่อนสมุดไว้..." เธอละเมอเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ป้าศรีขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะสังเกตเห็นวัตถุสี่เหลี่ยมหุ้มหนังสีดำที่ซุกซ่อนอยู่ในร่มผ้าตรงหน้าอกของหญิงสาว ด้วยสัญชาตญาณและสงสารคุณผู้หญิงคนใหม่ที่ถูกเจ้านายรังแก ป้าศรีจึงแอบดึงสมุดเล่มนั้นออกมา แล้วสอดมันซ่อนไว้ใต้ฟูกที่นอนอย่างรวดเร็วก่อนที่อัครินทร์จะเดินกลับเข้ามาในห้อง

"เช็ดตัวเสร็จหรือยังป้าศรี" ชายหนุ่มถามเสียงเรียบ แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างบนเตียงไม่วางตา

"สะ... เสร็จแล้วค่ะเจ้านาย คุณหมอภวัตมาถึงพอดีเลยค่ะ"

ภวัตเดินกระแทกส้นเท้าเข้ามาในห้องด้วยใบหน้าบึ้งตึงสุดขีด แพทย์หนุ่มจัดการตรวจเช็กอาการของฟ้าลดาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาตวาดเพื่อนสนิทเสียงเขียว

"ไข้สูงจนเกือบจะช็อกอยู่แล้วไอ้รินทร์! ปอดก็เริ่มบวมเพราะความชื้น นี่แกเอาเธอไปขังไว้ที่ไหนมาวะ ฉันเตือนแกแล้วใช่ไหมว่าร่างกายเธอรับไม่ไหวแล้ว แกอยากเป็นฆาตกรฆ่าคนตายคาบ้านจริงๆ ใช่ไหม"

คำว่า 'ฆาตกร' จากปากเพื่อนสนิท ทำให้อัครินทร์นึกถึงคำพูดสุดท้ายของฟ้าลดาก่อนที่เธอจะสลบไป ชายหนุ่มเบือนหน้าหนี ซ่อนแววตาสับสนวุ่นวายไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบตึง

"ฉันไม่ได้ตั้งใจ... ก็แค่อยากดัดนิสัยผู้หญิงอวดดี"

"ดัดนิสัยบ้าบออะไรของแก!" ภวัตถอนหายใจอย่างเอือมระอา จัดการเจาะสายน้ำเกลือและฉีดยาฆ่าเชื้อให้หญิงสาว "ฉันให้ยาที่แรงที่สุดไปแล้ว คืนนี้ต้องมีคนคอยเช็ดตัวให้เธอทุกๆ สองชั่วโมง ถ้าไข้ไม่ลดพรุ่งนี้เช้าต้องส่งโรงพยาบาลด่วน... และที่สำคัญ ห้ามแกแตะต้องหรือทำร้ายร่างกายเธออีกเด็ดขาด จนกว่าเธอจะหายสนิท!"

เมื่อภวัตและพวกแม่บ้านออกไปจากห้อง ความเงียบก็เข้าครอบงำอีกครั้ง อัครินทร์ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง สายตาคมกริบจดจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนออกอย่างแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว

"เธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่... ฟ้าลดา"

เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งสัปดาห์เต็ม...

ฟ้าลดาฟื้นไข้และร่างกายกลับมาแข็งแรงขึ้นมากแล้ว แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือหัวใจของเธอ

ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา อัครินทร์ไม่ได้เข้ามาทำร้ายร่างกายเธออีก เขาให้สาวใช้คอยเช็ดตัวดูแลเธอ แต่เขายังคงใช้สายตาเย็นชาและคำพูดถากถางคอยเชือดเฉือนจิตใจเธออยู่เสมอ ทว่าฟ้าลดาไม่ได้ตอบโต้ ไม่ได้ร้องไห้ และไม่ได้หวาดผวาเขาเหมือนเมื่อก่อน เธอกลายเป็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ไร้จิตวิญญาณ ทำตามคำสั่งของเขาทุกอย่างด้วยท่าทีนิ่งสงบ เย็นชา และว่างเปล่า... ซึ่งท่าทีแบบนี้ มันกลับยิ่งทำให้อัครินทร์หงุดหงิดจนแทบบ้า!

และสมุดบันทึกปกดำของนิดา... ป้าศรีได้แอบกระซิบบอกฟ้าลดาแล้วว่ามันถูกซ่อนไว้อย่างปลอดภัยใต้ฟูกที่นอน ฟ้าลดาโล่งใจที่ไพ่ตายของเธอยังอยู่ เธอสาบานกับตัวเองว่าจะรอเวลาที่เหมาะสม เวลาที่ดลยาโผล่หัวออกมา เมื่อนั้นเธอจะกระชากหน้ากากฆาตกรให้ผู้ชายหูเบาคนนี้ตาสว่างด้วยตัวเอง เพราะเขาคิดว่านิดาทนโดนกดดันไม่ไหวจนฆ่าตัวตาย แต่ไม่รู้เลยว่าความตายนี้เกิดขึ้นเพราะดลยาโดยตรง

"คืนนี้ฉันมีงานเลี้ยงกาล่าดินเนอร์ของสมาคมนักธุรกิจ"

เสียงทุ้มทรงอำนาจดังขึ้นจากหน้าประตูห้องแต่งตัว ฟ้าลดาในชุดลำลองหันไปมองอัครินทร์ที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่ ชายหนุ่มปรายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะแสยะยิ้มร้ายกาจ

"เตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะพาเธอไปออกงานด้วย"

"ฉันไม่ค่อยสบาย... ขออนุญาตไม่ไปได้ไหมคะ" ฟ้าลดาปฏิเสธเสียงเรียบ เธอไม่อยากไปเป็นเป้าสายตาให้สังคมไฮโซนินทา และไม่อยากเดินควงคู่กับผู้ชายที่เธอเกลียดชัง

"ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่ฉันกำลังสั่ง" อัครินทร์ก้าวเข้ามากระชากข้อมือบาง บีบแน่นจนเธอต้องนิ่วหน้า "อย่าลืมสถานะของตัวเองสิฟ้าลดา เธอเป็นเมียบำเรอขัดดอก หน้าที่ของเธอคือต้องเดินตามหลังฉัน คอยปรนเปรอและทำตามที่ฉันสั่งทุกอย่าง เพื่อชดใช้หนี้ห้าสิบล้านที่ครอบครัวสารเลวของเธอสร้างไว้... หรือต้องให้ฉันทบทวนหน้าที่บนเตียงให้เธอฟังอีกรอบ?"

ฟ้าลดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตสบประจันหน้ากับดวงตาคมกริบอย่างไม่ยอมแพ้ ท้ายที่สุดเธอก็สะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขา

"เข้าใจแล้วค่ะ... ฉันจะไปเตรียมตัว"

"ดีมาก..." อัครินทร์ยิ้มหยัน ก่อนจะดีดนิ้วเรียกแม่บ้านให้นำกล่องของขวัญใบใหญ่เข้ามา "ใส่ชุดนี้ซะ มันเหมาะกับราคาของเธอดี"

เมื่อชายหนุ่มเดินออกไป ฟ้าลดาเปิดกล่องของขวัญออกดู ภายในนั้นคือชุดเดรสราตรีสีแดงเพลิงที่ตัดเย็บด้วยผ้าซาตินเนื้อดี ทว่าดีไซน์ของมันกลับเว้าลึกอวดร่องอกอวบอิ่ม และผ่าข้างขึ้นมาสูงจนเกือบถึงโคนขา มันเป็นชุดที่สวยงาม แต่ก็เย้ายวนจนดูคล้ายกับชุดของหญิงบริการระดับวีไอพีเสียมากกว่า

ฟ้าลดาแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง... เขาตั้งใจจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินต่อหน้าผู้คนสินะ!