บทที่ 13 13

ณ ห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว

งานกาล่าดินเนอร์คลาคล่ำไปด้วยนักธุรกิจชั้นนำและไฮโซแถวหน้าของเมืองไทย ทันทีที่อัครินทร์ก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับฟ้าลดา สายตาทุกคู่ก็จับจ้องมาที่พวกเขาราวกับมีสปอตไลต์ฉายส่อง เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณ

"นั่นไงแก... ผู้หญิงที่ตระกูลนั้นส่งมาขัดดอกแทนพี่สาวที่หนีงานแต่ง"

"ตายแล้ว! หน้าตาก็ดูซื่อๆ ไม่นึกว่าจะกล้าใส่ชุดยั่วสวาทขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นน้องสาวของนังดลยา ร่านไม่แพ้กันเลย"

"เห็นเขาว่าคุณอัครินทร์ไม่ได้จดทะเบียนด้วยซ้ำ ก็แค่เมียเก็บ เอาไว้ระบายความแค้นนั่นแหละ หึ... น่าสมเพชจริงๆ"

คำพูดถากถางและสายตาเหยียดหยามพุ่งตรงมาที่ฟ้าลดาประดุจหอกแหลมคม อัครินทร์ลอบมองเสี้ยวหน้าหวานของคนข้างกาย หวังจะเห็นน้ำตาแห่งความอับอาย หรือไม่ก็คำอ้อนวอนขอให้เขารีบพาเธอกลับบ้าน

แต่เขาคิดผิด...

ฟ้าลดาไม่ได้ก้มหน้าหลบตา ไม่ได้มีน้ำตาคลอเบ้า เธอกลับเชิดหน้าขึ้นตั้งตรง แผ่นหลังเหยียดตึงสง่างาม ริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกสีแดงสดฉีกยิ้มบางๆ ให้กับทุกคนที่มองมา รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทรงพลังและเยือกเย็นจนพวกคุณหญิงคุณนายที่ซุบซิบอยู่ถึงกับต้องสะอึกและหลบสายตาไปเอง

ความเด็ดเดี่ยวและทระนงตนของฟ้าลดา ทำให้อัครินทร์รู้สึกเหมือนโดนตบหน้า เขาเกลียดที่เธอไม่ยอมพังทลายลงมาตามเกมที่เขาวางไว้!

"อย่ามัวแต่ปั้นหน้าหยิ่งยโสไปหน่อยเลยฟ้าลดา..." อัครินทร์กระซิบชิดใบหูของเธอ มือหนาเอื้อมไปโอบเอวคอดกิ่วแล้วรั้งร่างบางให้เข้ามาแนบชิดจนหน้าอกอวบอิ่มเบียดเสียดกับแผงอกของเขา "ยิ้มหวานๆ แล้วเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ฉันสิ หน้าที่ของนางบำเรอที่ดีน่ะ ทำเป็นไหม?"

ฟ้าลดาปรายตามองเขาด้วยความรังเกียจ เธอขยับตัวออกห่างเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบแก้วแชมเปญจากบริกร ส่งให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แสนจะเย็นชา

"เครื่องดื่มค่ะ... เจ้านาย"

คำว่า 'เจ้านาย' ที่กระแทกกระทั้นออกมา ทำให้อัครินทร์ขบกรามแน่น เขารับแก้วมาดื่มรวดเดียวหมดด้วยความหงุดหงิด

ในขณะนั้นเอง เสียงฮือฮาจากแขกเหรื่อก็ดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีในชุดสูทสีขาวสะอาดตาก้าวเข้ามาในงาน ชายคนนั้นมีรอยยิ้มอบอุ่นและบุคลิกที่ดูเป็นมิตร ทันทีที่สายตาของชายหนุ่มปะทะเข้ากับร่างบางในชุดสีแดงเพลิง รอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้น ก่อนจะสาวเท้าตรงดิ่งเข้ามาหา

ฟ้าลดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจปนดีใจ "พชร..."

อัครินทร์หูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เขาจำใบหน้าของไอ้หมอนี่ได้แม่นยำ... มันคือผู้ชายในรูปถ่ายที่ดลยาส่งมา ผู้ชายที่ดลยาบอกว่าเป็นชู้รักของฟ้าลดา!

"ฟ้าจริงๆ ด้วย" พชรเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฟ้าลดา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมตามหาคุณซะทั่วเลย ทำไมจู่ๆ ถึงหายเงียบไป งานแต่งงานบ้าบอนั่นมันเกิดอะไรขึ้น... แล้วนี่คุณ..."

พชรกวาดสายตามองชุดเดรสสุดวาบหวิวของเพื่อนสนิท ก่อนจะตวัดสายตาแข็งกร้าวไปทางอัครินทร์ที่ยืนแผ่รังสีอมหิตอยู่ข้างๆ

"อ๋อ... ไอ้ชู้รักของเธอนี่เอง" อัครินทร์แสยะยิ้มร้าย แววตาคมกริบลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความหึงหวงที่เขาพยายามปฏิเสธ "กล้ามากนะที่โผล่หัวมาในงานนี้ คิดจะมาทวงเมียคืนงั้นเหรอ?"

"คุณพูดเรื่องอะไร ผมเป็นเพื่อนสนิทของฟ้า!" พชรเถียงกลับอย่างไม่เกรงกลัว "คุณต่างหาก คุณอัครินทร์ คุณใช้หนี้สินมาบีบบังคับให้ฟ้าแต่งงานแทน แล้วยังกล้าให้เธอใส่ชุดบ้าๆ นี่มาประจานต่อหน้าคนอื่นอีก คุณมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย!"

"พชร... อย่า..." ฟ้าลดาพยายามห้ามเพื่อนสนิท เธอรู้ดีว่าอัครินทร์น่ากลัวแค่ไหน

"เป็นแค่เพื่อน... หรือเป็นผัวอีกคนล่ะ!" อัครินทร์ตวาดลั่นจนแขกเหรื่อรอบข้างหันมามองเป็นตาเดียว ความโกรธและหึงหวงตีตื้นขึ้นมาจนสติแทบขาดผึง เขาตวัดแขนรวบเอวฟ้าลดาเข้ามาปะทะอกอย่างแรงจนหญิงสาวร้องอุทาน

"ปล่อยฟ้านะ!" พชรขยับจะเข้ามาช่วย

ผลั๊วะ!!

หมัดลุ้นๆ ของอัครินทร์กระแทกเข้าที่ซีกหน้าของพชรอย่างจังจนชายหนุ่มเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของแขกในงานดังระงม บอดี้การ์ดของอัครินทร์รีบวิ่งเข้ามากั้นตัวพชรเอาไว้ทันที

"พชร!" ฟ้าลดากรีดร้อง พยายามจะสลัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งเพื่อไปดูอาการเพื่อนรัก

แต่ความห่วงใยที่ฟ้าลดามีต่อชายอื่น กลับยิ่งสาดน้ำมันลงบนกองไฟในใจของอัครินทร์ มือหนากระชากต้นแขนของเธออย่างแรงจนแทบปลิว ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงร่างบางให้เดินตามออกไปจากงานเลี้ยงท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน!

"ปล่อยฉันนะ! คุณทำร้ายเพื่อนฉันทำไม คุณมันบ้าไปแล้ว!" ฟ้าลดาดิ้นรนทุบตีเขาไปตลอดทางเดินของโรงแรม

อัครินทร์ไม่ตอบ เขาเปิดประตูกระชากร่างบางเข้าไปในห้องรับรอง VIP ที่เงียบสงัดและไร้ผู้คน ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเธอลงบนโซฟาตัวกว้าง แล้วโถมตัวตามลงมากักขังเธอไว้ใต้ร่างแกร่ง

"ห่วงมันมากนักใช่ไหม! รักมันมากจนทนเห็นมันเจ็บไม่ได้เลยหรือไง!" อัครินทร์ตะคอกใส่หน้า แววตาของเขาแดงก่ำดุดันราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะฉีกกระชากเหยื่อ

"เขาเป็นเพื่อนคนเดียวที่ฉันมี! เขาดีกับฉัน ไม่เหมือนคุณที่เก่งแต่ใช้กำลังและรังแกผู้หญิง!" ฟ้าลดาเถียงกลับทั้งน้ำตา

"งั้นเหรอ... ถ้ามันดีนัก ทำไมไม่ให้มันเอาเงินห้าสิบล้านมาไถ่ตัวเธอไปล่ะ!" ชายหนุ่มบีบปลายคางมนแน่นจนฟ้าลดานิ่วหน้า "จำเอาไว้ฟ้าลดา... ร่างกายของเธอ ชีวิตของเธอ เป็นของฉันคนเดียว หน้าที่ของเธอคือครางอยู่ใต้ร่างฉัน ไม่ใช่ไปส่งสายตาหวานเยิ้มให้ชู้รักหน้าโง่ของเธอ!"

แควก!!

คอเสื้อเดรสสีแดงเพลิงถูกมือหนากระชากจนขาดวิ่น เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจ ฟ้าลดาเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนหนีเงื้อมมือมาร ทว่าริมฝีปากหยักลึกก็ฉกวูบลงมาบดขยี้กลีบปากของเธออย่างป่าเถื่อนและหิวกระหาย เป็นการลงทัณฑ์คนอวดดีที่กล้าท้าทายเปลวเพลิงหึงหวงของเขาอย่างไม่น่าให้อภัย!