บทที่ 4 4

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนที่กระจัดกระจายไปด้วยเสื้อผ้าและร่องรอยของพายุอารมณ์เมื่อคืน

ฟ้าลดาค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งสรรพางค์กาย ราวกับร่างของเธอถูกรถบรรทุกทับจนแหลกละเอียด หญิงสาวพยุงตัวลุกขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ผ้าห่มผืนหนาเลื่อนหลุดลงมาเผยให้เห็นร่องรอยสีกุหลาบที่ประทับอยู่เต็มเรือนร่างขาวผ่อง ตอกย้ำความจริงที่ว่า... เธอได้สูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับมัจจุราชใจร้ายคนนั้นไปแล้ว

หยาดน้ำตาแห่งความอดสูไหลรินลงมาอาบแก้มอีกครั้ง เธอหันไปมองพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย ไร้เงาของผู้ชายที่ย่ำยีเธออย่างป่าเถื่อนเมื่อคืน

แกร๊ก...

เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอัครินทร์ที่เดินก้าวออกมาในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับมาเย็นชาและไร้ความรู้สึกเช่นเดิม ราวกับว่าบทรักอันแสนเร่าร้อนเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น

เขาปรายตามองฟ้าลดาที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเดินไปหยิบของบางอย่างจากลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง แล้วโยนมันลงบนที่นอนตรงหน้าเธอ

ตุ้บ!

กล่องกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆ หล่นลงตรงหน้าฟ้าลดา เธอปรายตามองมันผ่านม่านน้ำตา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นตัวหนังสือที่ระบุอยู่บนหน้ากล่องชัดเจน

'ยาคุมกำเนิดฉุกเฉิน'

"กินซะ... แล้วจำเอาไว้ให้ขึ้นใจ" น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบเอ่ยขึ้น "อย่าปล่อยให้ตัวเองท้องเด็ดขาด เพราะฉันไม่มีวันยอมให้สายเลือดของครอบครัวสารเลวอย่างพวกเธอ มาแปดเปื้อนสายเลือดของอัครมหาศาล!"

คำพูดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจ ทำให้ฟ้าลดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังนั้น แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวอีกต่อไป มีเพียงความเจ็บปวดและความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัด

"ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ..." เธอเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น "ฉันเองก็ไม่อยากให้ลูกของฉัน... ต้องเกิดมามีพ่อที่ไร้หัวใจและป่าเถื่อนอย่างคุณเหมือนกัน!"

อัครินทร์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน คำด่าทอของเธอจี้ใจดำเขาอย่างจัง ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงดิ่งไปยังประตูห้อง ก่อนจะกระชากมันเปิดออกอย่างแรง

"รีบแต่งตัวแล้วลงไปข้างล่างซะ... อย่าคิดว่าเสียตัวให้ฉันแล้วจะได้นอนเสวยสุขเป็นคุณนาย นรกของเธอ... มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นเช้านี้ต่างหาก!"

ปัง!!!

เสียงประตูถูกกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง ทิ้งให้ฟ้าลดานั่งจมอยู่กับกองน้ำตาและความบอบช้ำเพียงลำพัง หญิงสาวเอื้อมมือไปหยิบกล่องยาคุมฉุกเฉินขึ้นมามองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

เธอรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้ ชีวิตของเธอจะต้องเผชิญกับพายุลูกใหญ่ที่โหมกระหน่ำเข้ามาไม่หยุดหย่อน แต่เธอจะไม่ยอมแพ้... เธอจะไม่ยอมเป็นเพียง 'เมียไร้ค่า' ที่ถูกย่ำยีและโยนทิ้งอย่างเหยื่อที่ไร้ทางสู้

มือเล็กรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ กำกล่องยาคุมในมือแน่น ก่อนจะยัดมันลึกลงไปในกระเป๋าเสื้อคลุม... โดยไม่ได้แกะเม็ดยาออกมากินแม้แต่เม็ดเดียว.