บทที่ 40 40

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงกลางดึก ท้องฟ้าเบื้องนอกหน้าต่างห้องพักฟื้นพิเศษวีไอพีมืดสนิท มีเพียงเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำกระทบกระจกราวกับกำลังโอบกอดความโศกเศร้าของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเอาไว้

​ฟ้าลดานั่งนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องให้เห็นดวงหน้าหวานที่ซีดเผือดและเต็มไปด้วยคราบน้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ