บทที่ 5 5

ฟ้าลดายืนนิ่งงันอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ภายในห้องน้ำ ดวงตากลมโตที่บวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักทอดมองเงาของตัวเองในกระจก ร่องรอยสีกุหลาบที่แต้มอยู่บนผิวขาวเนียนคือตราบาปที่ตอกย้ำถึงความอัปยศที่เธอได้รับเมื่อคืนนี้

มือเล็กที่สั่นเทากำกล่องยาคุมกำเนิดฉุกเฉินเอาไว้แน่น คำพูดอันแสนเย็นชาของอัครินทร์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ‘อย่าปล่อยให้ตัวเองท้องเด็ดขาด เพราะฉันไม่มีวันยอมให้สายเลือดของครอบครัวสารเลวอย่างพวกเธอ มาแปดเปื้อนสายเลือดของอัครมหาศาล!’

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ คงรีบกลืนยานี่ลงคอไปเพื่อตัดปัญหา เพราะรู้ดีว่าหากมีสายเลือดของซาตานร้ายกำเนิดขึ้นมา เด็กคนนั้นจะต้องเกิดมาท่ามกลางความเกลียดชังและมีชีวิตที่เหมือนตกนรกทั้งเป็น

แต่สำหรับฟ้าลดา... เธอไม่ได้คิดเช่นนั้น

หญิงสาวค่อยๆ แกะกล่องกระดาษออก ทว่าแทนที่จะหยิบเม็ดยาเข้าปาก เธอกลับเทเม็ดยาสีขาวเล็กๆ นั้นลงในชักโครก แล้วกดน้ำทิ้งไปต่อหน้าต่อตา!

เหตุผลน่ะหรือ? ประการแรกคือเธอเกลียดการถูกออกคำสั่งจากผู้ชายไร้หัวใจคนนั้น ร่างกายนี้เป็นของเธอ เขาพรากความบริสุทธิ์ของเธอไปแล้ว แต่เขาจะไม่มีสิทธิ์มาบงการเลือดเนื้อเชื้อไขที่อาจจะเกิดจากร่างกายของเธอเด็ดขาด

และเหตุผลที่สำคัญที่สุดที่ซ่อนอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจอันแหลกสลาย... คือความโหยหา ‘ครอบครัว’

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฟ้าลดาไม่เคยได้รับความรักจากใครเลย เธอเป็นเพียงลูกเมียน้อยที่เกิดจากความมักมากของนายปราโมทย์ พ่อแท้ๆ ที่ไปคว้าเอาผู้หญิงกลางคืนอย่างแม่ของเธอมาเป็นนางบำเรอ เมื่อแม่ของเธอตรอมใจตายไปตั้งแต่เธอยังเด็ก ฟ้าลดาก็ต้องเติบโตมาในบ้านหลังใหญ่ที่เปรียบเสมือนนรก เธอถูกคุณหญิงรตยา แม่เลี้ยงใจร้าย และดลยา พี่สาวต่างมารดากดขี่ข่มเหงและใช้งานเยี่ยงทาสมาตลอดชีวิต

หากฟ้าลิขิตให้มีอีกหนึ่งชีวิตก่อกำเนิดขึ้นในท้องของเธอ... เด็กคนนี้ก็จะเป็นสายเลือดเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ที่เป็นของเธออย่างแท้จริง เป็นครอบครัวที่เธอไม่เคยมี ฟ้าลดาตั้งปณิธานอย่างแน่วแน่ในใจ หากวันนั้นมาถึง เธอจะพาลูกหนีไปให้ไกลแสนไกล หนีไปให้พ้นจากขุมนรกแห่งนี้ และจะไม่ยอมให้อัครินทร์ได้รู้ว่าเขามีลูกกับผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าไร้ค่าอย่างเธอ!

เมื่อจัดการกับความว้าวุ่นในใจได้แล้ว ฟ้าลดาก็ฝืนความเจ็บปวดร้าวระบมที่ช่วงล่าง อาบน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดเก่าที่เธอติดตัวมาเพียงไม่กี่ชุด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความเข้มแข็ง ก่อนจะเปิดประตูห้องหอเดินลงไปเผชิญหน้ากับความจริงเบื้องล่าง

ระหว่างที่ก้าวลงบันไดเวียนสุดหรู ความทรงจำอันโหดร้ายเมื่อสามวันก่อนก็ย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกครั้ง

วันนั้นครอบครัวของเธอแทบจะล้มทั้งยืน เมื่อได้รับจดหมายทวงหนี้จำนวนห้าสิบล้านบาทพร้อมดอกเบี้ยมหาศาลจากบริษัทของอัครินทร์ พ่อของเธอหน้าซีดเผือดเพราะเอาเงินก้อนนั้นไปติดสินบนพยานและล้มคดีที่ดลยาไปบีบคั้นนิดาคนรักของอัครินทร์จนกระโดดตึกตาย

ตอนแรก อัครินทร์ยื่นคำขาดว่าเขาต้องการแต่งงานกับดลยา!

มัจจุราชหนุ่มไม่ได้พิศวาสอะไรในตัวของฆาตกรที่ฆ่าแฟนของเขา แต่เขาต้องการใช้ทะเบียนสมรสเป็นโซ่ตรวนที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อผูกมัดดลยาเอาไว้ในกรงเล็บของเขา ให้ดลยาต้องทนทุกข์ทรมานกับการเป็นภรรยาที่ถูกเกลียดชัง ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรี และไม่มีวันฟ้องหย่าได้หากเขาไม่อนุญาต มันคือการแก้แค้นที่เลือดเย็นที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะคิดได้

แต่เมื่อดลยารู้ตัวว่าเจ้าบ่าวคือมัจจุราชที่รอเชือดเธอ ดลยาก็ขโมยเครื่องประดับของแม่ตัวเองแล้วหนีเตลิดไปทันที!

เมื่อไร้ตัวพี่สาว คุณหญิงรตยาและพ่อแท้ๆ จึงพร้อมใจกันผลักไสฟ้าลดาให้มาเป็นแพะรับบาปแทน ตอนแรกเธอปฏิเสธหัวชนฝา แต่คำขู่ของนายปราโมทย์ก็ทำให้เธอต้องยอมจำนน

‘ถ้าแกไม่ยอมแต่งงานแทนยายดล ฉันจะให้คนไปทุบเจดีย์เก็บอัฐิแม่ของแก แล้วเอาเถ้ากระดูกมันไปโปรยทิ้งลงโถส้วมซะ! เลือกเอาว่าแกจะยอมไปขัดดอก หรือจะให้วิญญาณแม่แกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!’

เพราะความกตัญญูและไร้ทางสู้ ฟ้าลดาจึงต้องยอมสวมชุดเจ้าสาวราคาถูกที่พวกเขายัดเยียดให้ และก้าวเข้ามาในถ้ำเสือแห่งนี้

ส่วนอัครินทร์เอง เมื่อรู้ว่าเจ้าสาวถูกสับเปลี่ยน เขาก็ไม่ได้ยกเลิกงานแต่ง ในเมื่อพวกมันกล้าเล่นตุกติก เขาก็จะใช้ผู้หญิงที่มีสายเลือดเดียวกันนี่แหละเป็นกระสอบทรายระบายแค้น และใช้เธอเป็นเหยื่อล่อ เพื่อบีบให้ดลยาต้องเผยตัวออกมาในสักวัน!