บทที่ 8 8

อัครินทร์ขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกรอด มือหนากำเข้าหากันจนเส้นเลือดปูดโปน ท่าทางเด็ดเดี่ยวไม่ยอมสยบของเธอทำให้อารมณ์โกรธในอกของเขาพุ่งสูงปรี๊ด เขาเกลียดที่ตัวเองไม่สามารถควบคุมหรือทำให้ผู้หญิงคนนี้ร้องไห้ฟูมฟายเพื่อขอความเห็นใจได้อีกต่อไป

ครืด... ครืด...

ในขณะที่สงครามประสาทกำลังตึงเครียด โทรศัพท์มือถือของอัครินทร์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืดคราดขึ้น ชายหนุ่มกระชากมันออกมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิด ทว่าทันทีที่เห็นหน้าจอแจ้งเตือนอีเมลปริศนา นัยน์ตาคู่คมก็เบิกกว้างและนิ่งงันไป

สัญลักษณ์อีเมลถูกส่งมาจากผู้ส่งที่ไม่ระบุตัวตน อัครินทร์กดเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึกเมื่อเห็นรูปภาพหลายสิบภาพที่แนบมาด้วย

มันเป็นภาพของฟ้าลดากำลังยืนพูดคุยอย่างสนิทสนมกับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งในสวนสาธารณะ มีทั้งภาพที่ชายคนนั้นเอื้อมมือไปลูบผมของเธออย่างอ่อนโยน ภาพที่ทั้งสองคนกอดกันกลม และภาพที่ฟ้าลดาฉีกยิ้มกว้างอย่างมีความสุข... รอยยิ้มสดใสแบบที่อัครินทร์ไม่มีวันได้เห็นจากเธอในบ้านหลังนี้

ใต้ภาพเหล่านั้นมีข้อความสั้นๆ ระบุไว้ว่า:

‘คุณอัครินทร์คะ อย่าโง่หลงเชื่อหน้าซื่อๆ ของนังฟ้าลดาเลยค่ะ มันแอบคบหาและมีชู้รักซุกซ่อนไว้ตั้งนานแล้ว ที่มันยอมแต่งงานก็เพราะต้องการเข้ามาชุบตัว วางแผนฮุบสมบัติของอัครมหาศาลเพื่อเอาไปปรนเปรอผู้ชายคนนี้ต่างหากล่ะคะ … จากคนหวังดี’

และลายเซ็นแฝงนั้น... อัครินทร์รู้ดีว่าคำพูดจิกกัดและสำนวนการเขียนเช่นนี้เป็นของใคร

ดลยา!

เพลิงโทสะที่เคยสงบลงเล็กน้อยเพราะความรู้สึกผิด บัดนี้มันกลับปะทุขึ้นมาใหม่รุนแรงราวกับภูเขาไฟระเบิด อคติและความแค้นที่มีอยู่เต็มอกทำให้สมองของเขาไม่ยอมกลั่นกรองความเป็นจริง ภาพถ่ายเหล่านั้นและคำปั่นหัวของดลยาทำงานร่วมกับความหึงหวงลึกลับที่เขาไม่รู้ตัว บิดเบือนความจริงทั้งหมดไปจนสิ้น

"ฮะ... ฮ่าๆๆ!"

อัครินทร์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งจนฟ้าลดาต้องมองด้วยความหวาดระแวง ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับเธอ แววตาคู่คมบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความโกรธและผิดหวังอย่างรุนแรง

"ฉันก็นึกว่าเธอจะแตกต่าง..." น้ำเสียงของเขากดต่ำจนน่าขนลุก "ที่แท้... เธอมันก็ร่าน หน้าเงิน และไร้ยางอายไม่ต่างจากพี่สาวสารเลวของเธอเลยสักนิด!"

"คุณพูดเรื่องอะไร..." ฟ้าลดาขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

"ยังจะมาทำหน้าซื่อตาใสอีกเหรอ!"

หมับ!

มือหนาพุ่งเข้ามากระชากข้อมือบางข้างที่ไม่มีเข็มน้ำเกลืออย่างแรง จนร่างของฟ้าลดาปลิวตามแรงดึงกระแทกเข้ากับอกแกร่งอย่างจัง ก่อนที่อัครินทร์จะตวัดสายตาลงมองหลังมืออีกข้างของเธอที่มีสายน้ำเกลือโยงใยอยู่ ความโกรธแค้นปนความหึงหวงลึกลับที่ปะทุขึ้นทำให้เขาไม่หลงเหลือความปรานี ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกระชากเข็มน้ำเกลือออกจากหลังมือบางอย่างป่าเถื่อนทันที!

กริ๊ก! สวบ!

"กรี๊ด! ปล่อยนะ! ฉันเจ็บ!"

ฟ้าลดาหวีดร้องลั่นด้วยความเจ็บแปลบ เลือดสีแดงสดซึมไหลออกมานองหลังมือบางตามรอยเข็มที่ถูกกระชากอย่างรุนแรงจนสายยางสะบัดหลุด ทว่ามัจจุราชหนุ่มกลับไม่ได้สนใจความเจ็บปวดของเธอเลยสักนิด เขาบีบข้อมือเธอแน่นขึ้นจนกระดูกแทบหัก

"เจ็บงั้นเหรอ? แล้วตอนที่เธอแอบไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงระเริงร่ากับชู้รักของเธอ... เธอเคยเจ็บเหมือนฉันตอนนี้ไหม!"

"คุณพูดเรื่องอะไร... ฉันไม่เคยมีชู้รัก!" ฟ้าลดาเถียงกลับทั้งน้ำตา คาดไม่ถึงว่าเขาจะปั้นน้ำเป็นตัวได้ขนาดนี้

"หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังจะมาปากแข็ง ถึงเมื่อคืนเธอจะยังบริสุทธิ์..." อัครินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาคุกรุ่นไปด้วยเปลวเพลิงแห่งอคติ "แต่แท้จริงแล้วมันก็แค่แผนสกปรกที่เธอเก็บความซิงไว้ เพื่ออัปราคาตัวเองให้สูงขึ้นล่ะสิ วางแผนจะปั่นหัวให้ฉันยอมแต่งงาน แล้วแอบสวมเขาฮุบสมบัติของฉันไปประเคนให้มันลับหลัง"

เขาออกแรงลากร่างบางที่สั่นสะท้านลงจากเตียงกว้าง ฟ้าลดาพยายามขัดขืนและยื้อตัวไว้สุดกำลัง ทว่าร่างกายที่เพิ่งฟื้นไข้และไม่ได้กินอะไรเลยย่อมไม่อาจต้านทานพละกำลังมหาศาลของมัจจุราชหนุ่มได้

"คุณอัครินทร์! คุณจะพาฉันไปไหน ปล่อยฉันนะ!"

"พาไปอยู่ห้องที่เหมาะกับผู้หญิงไร้ค่าอย่างเธอไงล่ะ!"

อัครินทร์ก้าวฉับๆ ลากร่างของฟ้าลดาลงมาตามบันไดเวียนอย่างไร้ความปรานี เสียงฝีเท้าและเสียงกรีดร้องของฟ้าลดาทำให้พวกแม่บ้านและคนงานในบ้านต่างพากันวิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ ป้าศรีที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับเอามืออุดปาก น้ำตาคลอด้วยความเวทนา

"เจ้านายคะ! คุณฟ้าลดาเพิ่งฟื้นไข้ อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ" ป้าศรีพยายามรวบรวมความกล้าเข้ามาห้าม

"ใครกล้าสอดเรื่องนี้ ฉันจะไล่ออกให้หมด!"

คำประกาศิตของอัครินทร์ทำให้ทุกคนต้องก้มหน้าหลบตาด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าก้าวเข้ามาช่วยฟ้าลดาที่ถูกลากถูลู่ถูกังผ่านห้องโถงใหญ่ ออกไปยังด้านหลังคฤหาสน์ที่มืดสลัวและหนาวเย็น

เป้าหมายของเขาคือห้องเก็บของเก่าท้ายคฤหาสน์... ห้องที่ทั้งมืด อับชื้น และเต็มไปด้วยฝุ่นละออง