บทที่ 89 89

ฟ้าลดาประคองใบหน้าหล่อเหลาของอัครินทร์ด้วยสองมือเรียว นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดหยาดน้ำตาออกจากหางตาของเขาอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มที่งดงามที่สุดและบริสุทธิ์ที่สุดปรากฏขึ้นบนริมฝีปากบาง

"กำแพงมันพังลงมาหมดแล้วค่ะรินทร์... มันพังลงมาตั้งแต่วินาทีที่คุณเอาตัวไปรับมีดแทนลูกของเราแล้ว..." ฟ้าลดากระซิบเสียงหวาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ