บทที่ 95 95

เสียงใสแจ๋วที่สั่นสะอื้นของน้องสตาร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เด็กหญิงตัวน้อยเดินเข้าไปเกาะขอบเตียงนอนคนไข้ สองมือเล็ก ๆ ที่สั่นเทาเอื้อมออกไปลูบหลังมือหนาที่หยาบกร้านและเย็นเฉียบของอัครินทร์อย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับกลัวว่าผู้เป็นพ่อจะเจ็บปวดไปมากกว่านี้

"สตาร์มาหาแล้วค่ะแด๊ดดี้... แด๊ดดี้รีบตื่นขึ้นม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ