บทที่ 45 สิ้นสุดสถานะและกำแพงที่รอการก้าวผ่าน

ความคิดนั้นส่งผลให้รอยยิ้มบนใบหน้าหวานค่อยๆ จางลงโดยไม่รู้ตัว มินตราซึ่งลอบสังเกตอยู่ก่อนแล้วจึงเอ่ยถาม

"เป็นอะไร"

"เปล่านี่"

"ทำหน้าเหมือนคนสอบเสร็จแล้วเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมเขียนชื่อลงไปอย่างนั้นแหละ"

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ"

"เสียดายเหรอ"

"เรื่องอะไร"

มินตราไม่ตอบคำถาม ทว่าปรายตามองไปยังบานประตูห้...