บทที่ 59 ไปบ้านผมมั้ืย

“ผมยังไม่เก่งถึงขั้นนั้นหรอกครับ”

แพรพิไลขยับเดินเข้าไปยืนเคียงข้างเขา “แต่มันก็ต้องมีเหตุผลซ่อนอยู่บ้างสิคะ”

เขาเงียบปล่อยให้สายลมพัดผ่านไปอึดใจหนึ่ง “ผมแค่อยากมีพื้นที่สักผืนที่เป็นของตัวเองจริงๆ”

น้ำเสียงของเขาเจือความรู้สึกลึกซึ้งจนคนฟังจับสังเกตได้ว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องการเก็งกำไร หญิงสาวจึงเ...