บทที่ 41 41

เขตต์ยอมถอนริมฝีปากออกอย่างแสนเสียดาย ทว่าเขายังคงไม่ยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ ชายหนุ่มยังคงกอดรัดเอวบางเอาไว้ หน้าผากของเขาแตะชนกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจของทั้งคู่หอบสะท้านประสานกันในความเงียบ

นัยน์ตาดำสนิทของเขตต์ฉ่ำเยิ้มไปด้วยไฟปรารถนาที่ยังไม่มอดดับ ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงก่ำดุจผ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ