บทที่ 52 เหนื่อย

“พี่...ดล...”

ภูวดลค่อยๆ ลากลิ้นลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ชาลิสากระตุกเกร็งทุกครั้งที่เขาลากลิ้นลากผ่านตามเรือนร่างจนถึงส่วนอ่นไหวที่น่าหลงใหล

“อย่ามอง...” ชาลิสายกมือปกปิด เธอมองเขาอย่างอาย ภูวดลหัวเราะกับท่าทางไร้เดียงสาของภรรยา ก่อนจะแยกขาเรียวออก สายตาคมจ้องมองของเธอด้วยความชื่นชม

“พี่ดล...อ๊ะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ