บทที่ 1 1

เปลือกตาบางขยับยุบยิบก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างยากลำบาก ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้ามาคือความหนักอึ้งในสมองราวกับมีก้อนหินขนาดใหญ่วางทับไว้ ฝันหวานพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่าความนุ่มนิ่มของพื้นผิวสัมผัสเบื้องล่างกลับทำให้เธอต้องชะงัก

มันไม่ใช่ฟูกนอนบางๆ บนพื้นไม้กระดานในห้องเช่าซอมซ่อที่เธอคุ้นเคย...

แต่เป็นเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่บุด้วยผ้าปูที่นอนผ้าไหมซาตินเนื้อละเอียดสีเทาเข้ม กลิ่นอายรอบกายอบอวลไปด้วยน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงผสมกับกลิ่นสะอาดอันหรูหรา ฝันหวานก้มลงมองตัวเองพลันหัวใจเต้นโครมครามด้วยความตื่นตระหนก เมื่อพบว่าร่างของเธออยู่ในชุดเดรสลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์เปิดไหล่ ชายกระโปรงยาวระย้าแผ่กระจายอยู่บนเตียงดุจเจ้าหญิงในเทพนิยาย

ทว่านี่ไม่ใช่เทพนิยาย... มันคือความจริงอันน่าหวาดหวั่น

"เราอยู่ที่ไหน..."

เสียงหวานพึมพำแผ่วเบา ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ความทรงจำสุดท้ายของเธอไหลย้อนกลับเข้ามาเป็นฉากๆ เธอนั่งอยู่ที่ร้านอาหารกึ่งคาเฟ่เล็กๆ กับพิมพ์ใจ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอรักและไว้ใจที่สุด พิมพ์ใจยื่นแก้วน้ำส้มให้เธอดื่มเพื่อแสดงความยินดีที่แม่ของฝันหวานได้รับการส่งตัวเข้าโรงพยาบาลชั้นนำตามที่พิมพ์ใจสัญญาว่าจะหาทางช่วยเรื่องเงิน หลังจากนั้น... โลกทั้งใบของเธอก็ดำดิ่งสู่ความมืดมิด

สายตาของฝันหวานเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีขาวของทางโรงแรมวางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง ข้างๆ มีแก้วน้ำส้มที่ว่างเปล่าตั้งอยู่ เธอเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมาอ่าน

ถึง... ฝันหวานเพื่อนรัก ฉันขอโทษ... ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ พวกทวงหนี้พนันมันจะตัดมือฉันถ้าฉันหาเงินสิบล้านไปคืนพวกมันไม่ได้ ฉันรู้ว่าเธอรักแม่มาก และฉันเองก็ต้องการเงินทางนี้เหมือนกัน ฉันเลยเอาใบหน้าและประวัติความบริสุทธิ์ของเธอไปลงประมูลในเว็บมืด... ผู้ชายที่ชนะการประมูลเขาจ่ายเงินสิบล้านมาเรียบร้อยแล้ว เงินนั่นฉันเอาไปจ่ายหนี้และแบ่งไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลแม่เธอส่วนหนึ่งแล้วนะ ถือว่าเราหายกัน... โชคดีนะฝันหวาน เขาหล่อและรวยมาก เธอไม่ลำบากหรอก จาก... พิมพ์ใจ

"ฮะ... เฮือก!"

กระดาษแผ่นเล็กหลุดร่วงจากมือบางทันทีดุจต้องของร้อน ฝันหวานเบิกตากว้าง น้ำตาอุ่นๆ ไหลทะลักอาบแก้มเนียนในพริบตา ความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วเข้าสู่ขั้วหัวใจ เพื่อนสนิทที่เธอรักดั่งพี่น้อง... คนที่เธอยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อช่วยเหลือยามลำบาก กลับเป็นคนที่วางยาหลอกขายเธอให้กับคนแปลกหน้าเพื่อเอาตัวรอด!

"ไม่จริง... พิมพ์ทำแบบนี้กับเราได้ยังไง..."

ฝันหวานสะอื้นไห้จนตัวโยน เธอพยายามขยับตัวจะก้าวลงจากเตียงเพื่อหาทางหนีไปจากนรกหรูหราแห่งนี้ ทว่ายังไม่ทันที่ฝันหวานจะได้แตะปลายเท้าลงบนพื้นพรม เสียงระบบความปลอดภัยอิเล็กทรอนิกส์ของประตูห้องเพนท์เฮ้าส์ก็ดังขึ้น

ติ๊ด... แกรก...

ประตูไม้สักทองบานยักษ์เปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่าในชุดสูทสามชิ้นสีดำสนิท ไหล่กว้างเหยียดตรงส่งให้เขาดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามดุจราชสีห์ ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักของเทพบุตรกรีก ทว่านัยน์ตาเรียวยาวคู่นั้นกลับนิ่งสนิทและเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็งขั้วโลก

เขาคือกวาดสายตาคมกริบมองร่างบางที่สั่นเทาอยู่บนเตียงอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับกำลังประเมินราคาสินค้าชิ้นงามที่เขาเพิ่งจ่ายเงินซื้อมา

"ตื่นแล้วงั้นเหรอ?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังทว่าเย็นเฉียบดังขึ้นในความเงียบ ทำเอาฝันหวานสะดุ้งสุดตัว เธอรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมกายรวบเข้ามาแนบชิดอกด้วยความตื่นตระหนก

"คุณ... คุณเป็นใครคะ? ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันโดนเพื่อนหลอกมาจริงๆ ฉันไม่ได้อยากขาย..." ฝันหวานละล่ำละลักบอกพลางยกมือขึ้นไหว้ด้วยความกลัว "ได้โปรดเถอะค่ะ ปล่อยฉันไปเถอะนะ!"

ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ทว่ามันกลับเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพชและหยามหยัน เขาปิดประตูลงกลอนอย่างช้าๆ ก่อนจะก้าวสามขุมเข้ามาหาร่างบางบนเตียงอย่างไม่รีบร้อน แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ฝันหวานรู้สึกราวกับกำลังจะขาดใจตาย

"ปล่อยงั้นเหรอ?"

ร่างสูงทรุดตัวลงนั่งบนขอบเตียง มือหนาเอื้อมไปจับปลายคางมนของฝันหวานอย่างรวดเร็วและบีบมันแน่นจนเธอร้องครางด้วยความเจ็บปวด เขาบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ

"สิบล้านบาทที่ฉันโอนเข้าบัญชีเพื่อนรักของเธอไปเมื่อสามชั่วโมงที่แล้ว... เธอคิดว่าฉันจ่ายเงินจำนวนนั้นไปเพื่อแลกกับการทำบุญปล่อยนกปล่อยปลารึไง?"

"ฮึก... ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ ค่ะ พิมพ์เขาหลอกฉัน... ฉันไม่เคยรู้เรื่องประมูลอะไรนั่นเลย!" ฝันหวานปฏิเสธเสียงสั่นเครือ น้ำตาใสหยดลงบนหลังมือของเขา

แทนคุณปัดน้ำตานั้นทิ้งอย่างไร้ความปรานี แววตาของเขาฉายประกายความเกลียดชังและเจ็บปวดบางอย่างที่ซ่อนลึกในใจ ปมในอดีตที่เคยถูกอดีตคนรักหักหลังปั่นหัวได้บดบังความจริงตรงหน้า ชายหนุ่มไม่มีวันเชื่อว่าผู้หญิงที่ยอมมานอนรอเขาบนเตียงหรูแห่งนี้จะไร้เดียงสาอย่างที่แสดงออก

"อย่ามาเล่นละครบีบน้ำตาหน่อยเลย!" เขาตวาดเสียงกร้าว ดึงร่างบางให้เข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างแรงจนกระดูกเธอแทบหัก "ผู้หญิงอย่างพวกเธอมันก็เหมือนกันหมด... ทำหน้าซื่อตาใส แต่ข้างในพร้อมจะทรยศและปอกลอกผู้ชายเพื่อเงิน สิบล้านที่ฉันจ่ายไป ฉันไม่ได้ซื้อน้ำตาของเธอ... แต่ซื้อร่างกายและอิสรภาพของเธอ!"

"ไม่! ปล่อยฉันนะ!" ฝันหวานทุบอกแกร่งพัลวัน พยายามบิดข้อมือหนีจากพันธนาการ "ถ้าคุณปล่อยฉัน... ฉันจะทำงานหาเงินมาคืนคุณทุกบาททุกสตางค์เลยค่ะ! ฉันสัญญา!"

แทนคุณแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาต่ำจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียนของฝันหวาน น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาทว่าทรงพลังชวนให้หนาวเหน็บไปถึงกระดูกดำ

"หาเงินมาคืนฉัน? ด้วยการทำงานวันละไม่กี่ร้อยของเธอน่ะเหรอ? ชาตินี้ทั้งชาติเธอจะมีปัญญาหาเงินสิบล้านมาคืนฉันได้ยังไง ฝันหวาน..."

เขารู้จักชื่อเธอ... เขารู้จักประวัติของเธอดีทุกอย่าง นั่นยิ่งทำให้ฝันหวานรู้สึกหวาดกลัวชายตรงหน้าจนจับใจ

"ถ้าอย่างนั้น... คุณจะให้ฉันทำยังไง..." เธอกระซิบถามทั้งน้ำตา ความหวังในใจเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ

"ถ้าอยากไปจากที่นี่ ก็เอาเงินสิบล้านมาคืนฉันสิ!" แทนคุณสบตาเธออย่างท้าทาย ก่อนจะคลายมือที่บีบคางเธอออกแล้วผลักร่างบางลงบนที่นอนนุ่มอย่างแรงจนเดรสลูกไม้สีขาวเลิกขึ้นเผยให้เห็นเรียวขาเนียนสวย

เขายืนขึ้น ปลดกระดุมสูทตัวนอกออกช้าๆ และโยนมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี สายตาคุกคามคู่นั้นกวาดมองร่างที่กำลังสั่นสะท้านอยู่บนเตียงกว้างอย่างเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

"แต่ตราบใดที่เธอยังไม่มีเงินสิบล้านมาคืนฉัน... ร่างกายของเธอ ลมหายใจของเธอ และชีวิตของเธอ... มันคือของฉันแต่เพียงผู้เดียว!"

แทนคุณย่างสามขุมเข้าหาเตียงอีกครั้ง ฝันหวานได้แต่เบิกตากว้าง ถอยร่นจนหลังชนหัวเตียงด้วยหัวใจที่หล่นวูบลงสู่ก้นบึ้งแห่งความสิ้นหวัง รู้ดีว่านับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันได้กลับไปพบกับความสงบสุขอีกตลอดกาล...