บทที่ 11 11

ความระแวงและทิฐิอันแรงกล้าตีตื้นขึ้นมาบดบังความรู้สึกดีๆ จนหมดสิ้น ชายหนุ่มชักมือกลับราวกับต้องของร้อน เขาเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นการใช้หลังมือตบลงบนไหล่บางของหญิงสาวอย่างแรงเพื่อปลุกเธอ

"นี่! ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะฝันหวาน!"

ฝันหวานสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของแทนคุณยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าในความมืดสลัว หญิงสาวรีบถอยกรูดไปชิดขอบเตียงโดยอัตโนมัติ

"คะ... คุณแทนคุณ... มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอถามเสียงสั่น พยายามปรับสายตาให้ชินกับความมืด

"ใครสั่งใครสอนให้เธอมาแอบหลับอู้งานในห้องหลานฉันฮะ?" แทนคุณตวาดเสียงต่ำเพื่อไม่ให้ไข่เจียวตื่น "ฉันจ้าง... ไม่สิ ฉันซื้อตัวเธอมาเพื่อให้เป็นคนรับใช้ ไม่ใช่ให้มานอนหลับสบายใจเฉิบอยู่แบบนี้!"

"ฝัน... ฝันไม่ได้อู้งานนะคะ" ฝันหวานพยายามอธิบาย "น้องไข่เจียวงอแงไม่ยอมนอน บอกว่ากลัวความมืด ฝันก็เลยเล่านิทานและจับมือแกไว้จนแกหลับไป แล้วฝันก็... เผลอหลับตามไปเท่านั้นเองค่ะ"

"อ้างเก่งเหลือเกินนะ" ชายหนุ่มเหยียดยิ้มหยัน "คิดจะใช้หลานฉันเป็นเครื่องมือเพื่อประจบสอพลอฉันล่ะสิ คิดว่าทำตัวแสนดี อ่อนโยน แล้วฉันจะใจอ่อนยกหนี้สิบล้านให้เธอรึไง?"

คำดูถูกที่ไร้ซึ่งเหตุผลทำให้ฝันหวานรู้สึกชาวาบไปทั้งหน้า ความอดทนที่ถูกกดทับไว้มาตลอดทั้งวันเริ่มพังทลาย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับคนใจร้ายอย่างไม่ลดละ

"ทำไมคุณถึงต้องมองฉันในแง่ร้ายตลอดเวลาเลยล่ะคะคุณแทนคุณ?" น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความตัดพ้อ "คุณก็รู้ดีแก่ใจ... ว่าฉันไม่ได้เป็นคนเอาเงินของคุณไป พิมพ์ใจเป็นคนเอาไป คุณรวยระดับมหาเศรษฐี คุณมีอำนาจล้นฟ้า ทำไมคุณไม่ไปตามทวงเงินกับคนที่โกงคุณ แต่กลับมาลงอารมณ์กับคนที่ไม่มีทางสู้แบบฉัน! คุณทำแบบนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหนคะ!"

"อยากรู้เหตุผลนักใช่ไหม?"

แทนคุณก้าวสามขุมเข้าประชิดตัวหญิงสาว มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนกลมกลึงทั้งสองข้างแล้วกระชากร่างบางให้ปลิวมาปะทะกับแอกแกร่งอย่างแรง ฝันหวานร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับบีบแขนเธอแน่นขึ้นจนกระดูกแทบแหลก

"เหตุผลข้อแรก... ในโลกธุรกิจของฉัน ไม่มีความยุติธรรมสำหรับคนโง่ที่ถูกหลอก ในเมื่อเพื่อนเธอโกงเงินฉันไปและฉันไม่ได้คืน เธอที่เป็นสินค้าที่เพื่อนเธอเอามาจำนำไว้ ก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบชดใช้!"

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดใบหน้าหวานที่กำลังซีดเผือด

"เหตุผลข้อที่สอง... ฉันต้องการพี่เลี้ยงที่ไม่มีวันกล้าลาออกและไม่มีวันกล้าทรยศเพื่อมาดูแลไข่เจียว และคนที่มีชนักติดหลัง มีหนี้สิบล้าน และมีแม่ที่รอความตายอยู่ที่โรงพยาบาลของฉันอย่างเธอ... คือหมากตัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด!"

ฝันหวานเบิกตากว้าง น้ำตาแห่งความสมเพชตัวเองรื้นขึ้นมาในดวงตา เธอเพิ่งตระหนักได้เดี๋ยวนี้เองว่า ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่แค่คนใจร้ายธรรมดา แต่เขาคือปีศาจที่เลือดเย็นและคำนวณทุกอย่างเป็นผลประโยชน์ไปเสียหมด

"คุณมัน... เลือดเย็นที่สุด" หญิงสาวเค้นเสียงด่าผ่านไรฟัน "คุณเห็นคนอื่นเป็นแค่เครื่องมือ เป็นแค่หมากบนกระดานของคุณ!"

"และเหตุผลข้อสุดท้าย..." แทนคุณไม่สนใจคำด่าของเธอ เขากระซิบชิดริมฝีปากบาง "ฉันเกลียดผู้หญิงที่ชอบบีบน้ำตาอ้างเรื่องแม่ป่วย อ้างเรื่องครอบครัวเดือดร้อน เพื่อเอาตัวรอด! เธออาจจะหลอกคนทั้งโลกได้ด้วยหน้าตาใสซื่อของเธอ ฝันหวาน... แต่เธอหลอกฉันไม่ได้!"

"ฉันไม่ได้หลอกคุณ! แม่ฉันป่วยจริงๆ คุณเองก็น่าจะรู้แล้ว!" ฝันหวานตะโกนใส่หน้าเขาทั้งน้ำตา

"งั้นก็พิสูจน์สิ!" แทนคุณกระตุกยิ้มเหี้ยม "พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าเธอไม่ได้หิวเงิน พิสูจน์ด้วยการก้มหน้าก้มตารับใช้ฉันไปจนกว่าจะตายกันไปข้างนึง!"

พูดจบ เขาก็ปล่อยแขนเธอออกอย่างแรงจนร่างบางเซถลาไปชนขอบโต๊ะ

"ตามฉันมาที่ห้องนอนส่วนตัว... ตอนนี้เลย" แทนคุณออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด "ฉันปวดเมื่อยไปทั้งตัว หน้าที่ของคนรับใช้อย่างเธอคือต้องไปนวดให้ฉันจนกว่าฉันจะหลับ ห้ามปฏิเสธ ห้ามอิดออด ไม่อย่างนั้น... พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวไปรับศพแม่เธอที่โรงพยาบาลได้เลย!"

ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมาอาบแก้มของหญิงสาว

ฝันหวานยกมือขึ้นปาดน้ำตาอย่างลวกๆ ฟันซี่เล็กกัดริมฝีปากจนห้อเลือดเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เธอหันไปมองไข่เจียวที่ยังคงนอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องราว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความเข้มแข็งทั้งหมดที่เหลืออยู่กลับคืนมา

ไม่เป็นไรฝันหวาน... ทนไว้ เพื่อแม่... เราต้องทนผู้ชายไร้หัวใจคนนี้ให้ได้!

หญิงสาวบอกตัวเองในใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินตามหลังมัจจุราชร้ายออกจากห้องไป เผชิญหน้ากับค่ำคืนที่แสนยาวนานและไร้ซึ่งความปรานีในห้องนอนของเขา... โดยไม่รู้เลยว่า ภายใต้หน้ากากน้ำแข็งและเหตุผลอันเลือดเย็นที่เขาสาดใส่เธอนั้น ลึกลงไป... มันคือความหวาดกลัวที่จะเผลอใจรักผู้หญิงอย่างเธอ!