บทที่ 12 12

ประตูไม้โอ๊กบานหนาทึบของห้องนอนมาสเตอร์ถูกผลักเปิดออกอย่างเชื่องช้า ฝันหวานก้าวเท้าเข้าไปภายในด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจังหวะกลองรบ ภายในห้องกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้มและดำสไตล์โมเดิร์นคลาสสิก แสงไฟสลัวจากโคมไฟระย้าดีไซน์แปลกตาสาดส่องให้เห็นเฟอร์นิเจอร์หรูหรา ทว่าบรรยากาศกลับเงียบสงัดและเย็นเยียบราวกับก้าวเข้ามาในถ้ำของมังกร

"ล็อกประตูด้วย"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังมาจากเตียงคิงไซส์กลางห้องทำเอาหญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เธอหันไปกดล็อกประตูตามคำสั่งด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

แทนคุณอยู่ในสภาพที่ทำให้ฝันหวานต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความขัดเขินระคนหวาดหวั่น ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตท่อนบนออกไปแล้ว เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนั่นแน่น ผิวสีแทนคร้ามแดดของเขาดูทรงพลังและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน เขานอนคว่ำหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ มีเพียงกางเกงสแล็คสีดำที่ยังคงสวมใส่อยู่

"มายืนบื้ออยู่ทำไม ฉันบอกให้มานวดไม่ใช่รึไง หรือต้องให้ฉันทวนสัญญาทาสให้ฟังอีกรอบ?" น้ำเสียงเจือความหงุดหงิดดังขึ้นเมื่อเห็นเธอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"ขะ... เข้าใจแล้วค่ะ"

ฝันหวานกลืนน้ำลายลงคอ ค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงกว้าง เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าที่ขอบเตียงอย่างระมัดระวัง พยายามรักษาระยะห่างให้มากที่สุด มือเล็กๆ ที่สั่นน้อยๆ ค่อยๆ เอื้อมไปแตะลงบนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่ม

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับผิวเนื้อร้อนผ่าว ฝันหวานก็สะดุ้งเล็กน้อยราวกับถูกกระแสไฟฟ้าสถิตช็อต ในขณะที่แทนคุณเองก็ลอบเกร็งกล้ามเนื้อโดยอัตโนมัติ สัมผัสจากมือนุ่มละมุนของเธอแตกต่างจากพนักงานนวดมืออาชีพที่เขาเคยใช้บริการ มันมีความประหม่า ทว่ากลับแฝงไปด้วยความอบอุ่นบางอย่างที่ซึมซาบผ่านผิวหนังลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจที่แช่แข็งของเขา

บ้าชะมัด... แค่ผู้หญิงหิวเงินคนเดียว ทำไมแกต้องรู้สึกบ้าๆ แบบนี้ด้วยวะไอ้แทน!

ชายหนุ่มสบถในใจ พยายามสร้างกำแพงความเกลียดชังขึ้นมาปัดเป่าความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ทิ้งไป

"แรงมีแค่นี้หรือไง? ฉันไม่ได้ให้เธอมาลูบหลังฉันเล่นนะ ฝันหวาน นวดให้มันหนักๆ หน่อย!" เขาแกล้งตวาดเสียงดุ

"ขอโทษค่ะ..."

ฝันหวานกัดริมฝีปากล่างแน่นจนห้อเลือด เธอลงน้ำหนักมือที่บริเวณบ่าและหัวไหล่ของเขามากขึ้น อาศัยทักษะการนวดคลายเส้นที่เคยเรียนรู้มาเพื่อดูแลแม่ที่นอนป่วยมาปรับใช้ หญิงสาวออกแรงกดคลึงไล่ไปตามแนวกล้ามเนื้อที่ตึงเครียดจากการทำงานหนักของเขาอย่างตั้งใจ แม้ในใจจะหวาดกลัวผู้ชายคนนี้เพียงใด แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ เธอต้องทำให้ดีที่สุดเพื่อแลกกับความปลอดภัยของแม่

เวลาผ่านไปเนิ่นนานนับชั่วโมง ภายในห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของชายหนุ่ม ฝันหวานนวดไล่ตั้งแต่ลาดไหล่ แผ่นหลัง ลงมาจนถึงช่วงเอวสอบ นิ้วมือของเธอเริ่มปวดเกร็งและชาหนึบ ทว่าเธอก็ไม่กล้าหยุดพักแม้แต่วินาทีเดียว

แทนคุณหลับตาพริ้ม ความเหนื่อยล้าสะสมตลอดทั้งวันค่อยๆ มลายหายไปภายใต้ฝ่ามือเล็กๆ คู่นั้น เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าฝันหวานนวดได้ดีมาก... ดีจนเขารู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกแป้งเด็กที่ลอยมาจากตัวเธอ ปะปนกับกลิ่นสบู่ที่เขาคุ้นเคย มันช่างเป็นกลิ่นที่ทำให้จิตใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้อย่างน่าประหลาด

จากที่ตั้งใจจะแกล้งใช้งานเธอให้เข็ดหลับ ชายหนุ่มกลับเผลอหลับสนิทไปจริงๆ โดยไม่รู้ตัว

เมื่อฝันหวานสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ผ่อนคลายเป็นจังหวะสม่ำเสมอ และกล้ามเนื้อที่คลายตัวลงอย่างสิ้นเชิง เธอก็ค่อยๆ หยุดมือ หญิงสาวชะโงกหน้าไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมหาเศรษฐีหนุ่มในยามหลับใหล

คิ้วเข้มที่มักจะขมวดเข้าหากันตลอดเวลาบัดนี้คลายออกแล้ว เปลือกตาที่ปิดสนิทซ่อนแววตาดุดันและเย็นชาเอาไว้ ทำให้เขาดูเหมือนผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง... ทว่าความหล่อเหลาที่ราวกับพระเจ้าตั้งใจปั้นแต่งนั้นกลับยิ่งโดดเด่นขึ้นมาในความสลัว

เวลาหลับ... คุณก็ไม่ได้ดูใจร้ายเหมือนตอนตื่นเลยนี่คะ ทำไมคุณถึงต้องสร้างกำแพงหนาเตอะแล้วใจร้ายกับคนอื่นขนาดนี้ด้วย...

ฝันหวานคิดในใจด้วยความสับสน เธอรีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดแปลกๆ นั้นออกไป เขาคือปีศาจที่จับแม่เธอเป็นตัวประกัน เธอจะมาใจอ่อนหรือมองเห็นความดีงามในตัวเขาไม่ได้เด็ดขาด! หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด หยิบผ้าห่มผืนหนามาคลุมทับแผ่นหลังเปลือยเปล่าให้เขา ก่อนจะปลดล็อกประตูและเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ที่ทำให้คนบนเตียงหลับฝันดีไปตลอดทั้งคืน

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกของห้องครัวคฤหาสน์ ฝันหวานตื่นตั้งแต่ตีห้าเพื่อมาช่วยป้าสมรและเหล่าแม่บ้านเตรียมอาหารเช้า แม้ร่างกายจะปวดเมื่อยจากการทำงานหนักและนอนขดตัวบนโซฟาในห้องพักแคบๆ แต่เธอก็ยังคงมีรอยยิ้มสดใสประดับบนใบหน้า