บทที่ 161 161

ประตูรั้วเหล็กดัดค่อยๆ เลื่อนเปิดออก ติณณภพรีบสาวเท้าเข้ามาภายในบริเวณบ้านอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้สนใจบอดี้การ์ดที่ยืนคุมเชิงอยู่รอบด้าน สายตาของเขามุ่งตรงไปยังร่างบอบบางที่ยืนรออยู่ที่โถงทางเข้าชั้นล่างเท่านั้น

ทันทีที่เห็นใบหน้าบวมช้ำและแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดของปณาลี หัวใจของติณณภพก็เหมือนถู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ