บทที่ 2 2

ความเงียบสงัดภายในห้องเพนท์เฮ้าส์สุดหรูบีบรัดหัวใจของฝันหวานจนแทบแหลกสลาย ร่างกายของเธอสั่นสะท้านอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ดวงตากลมโตที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตามองสบกับนัยน์ตาดุดันของแทนคุณ ชายหนุ่มผู้เปรียบดั่งมัจจุราชที่กำลังจะพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ

"ฮึก... ได้โปรดเถอะค่ะคุณ..." ฝันหวานพยายามเปล่งเสียงสั่นพร่าออกมาอีกครั้ง มือบางพนมขึ้นไหว้อย่างไร้ศักดิ์ศรี "ฉันกราบล่ะค่ะ ฉันไม่รู้เรื่องการประมูลบ้าบอนั่นจริงๆ ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ แม่ฉันป่วยหนักอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันต้องไปดูแลท่าน..."

แทนคุณชะงักไปชั่วครู่เมื่อได้ยินคำว่า 'แม่' ทว่าเพียงเสี้ยววินาที แววตาของเขาก็กลับมาแข็งกร้าวและเย็นเยียบยิ่งกว่าเดิม

ในหัวสมองของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลกำลังแล่นพล่านด้วยความคิดอันซับซ้อน นัยน์ตาคมกริบกวาดมองดวงหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและท่าทางสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนกอย่างแท้จริง ประสบการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาพอมองออกว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้กำลังแสร้งทำ... เธอคงถูกเพื่อนสนิทหลอกมาขายจริงๆ อย่างที่พูด

ทว่า... แล้วมันอย่างไรกันล่ะ?

ต่อให้เธอไม่รู้เห็นด้วยจริงๆ ความจริงที่ว่าเงินจำนวนสิบล้านบาทได้ถูกโอนออกจากบัญชีของเขาไปแล้วก็ไม่เปลี่ยนแปลง เขาเป็นนักธุรกิจที่มองทุกอย่างเป็นตัวเลขและผลกำไร ไม่ใช่องค์กรการกุศลที่จะยอมโยนเงินสิบล้านทิ้งไปเปล่าๆ เพียงเพราะความสงสาร ยิ่งไปกว่านั้น อดีตอันแสนเจ็บปวดที่เคยถูกเกลิน อดีตคู่หมั้นใช้คำว่า 'แม่ป่วย' และ 'ครอบครัวเดือดร้อน' มาบีบน้ำตาหลอกลวงเงินทองของเขาไปหลายสิบล้านมันยังคงเป็นแผลเป็นที่ฝังรากลึก รอยแผลนั้นถูกสะกิดจนความเกลียดชังและความระแวงแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย

ผู้หญิงก็เหมือนกันหมด... ยามจนตรอกก็พร้อมจะหยิบยกความน่าสงสารขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง

และเหตุผลสำคัญที่สุด... คือเด็กชายไข่เจียว หลานชายตัวแสบเพียงคนเดียวที่เขาเฝ้าทะนุถนอม ทว่ากลับสร้างความปวดหัวด้วยการอาละวาดไล่พี่เลี้ยงเปิงไปแล้วร่วมสิบคน แทนคุณรู้ดีว่าสิ่งที่ไข่เจียวต้องการไม่ใช่แค่คนดูแล แต่เป็นใครสักคนที่ยอมทนรับมือกับความดื้อรั้นโดยไม่สามารถก้าวเท้าหนีไปไหนได้ และฝันหวาน... ผู้หญิงที่ไม่มีทางไป มีหนี้สินล้นพ้นตัว และมีแม่ที่ป่วยใกล้ตายนอนเป็นผักปลาอยู่ในโรงพยาบาลของเขา คือเบี้ย ที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เธอไม่มีทางเลือก ไม่มีวันกล้าหนี และไม่มีวันกล้าหักหลังเขา เพราะชีวิตของแม่เธออยู่ในอุ้งมือของเขาแล้ว ความจนและความรักดีของเธอจะกลายเป็นโซ่ตรวนที่แน่นหนาที่สุดในการพันธนาการให้เธอต้องดูแลหลานของเขาอย่างซื่อสัตย์

"หึ! ข้ออ้างเดิมๆ มุกตื้นๆ ที่พวกผู้หญิงหิวเงินชอบใช้!"

ชายหนุ่มตวาดลั่นเพื่อสะกดความรู้สึกเห็นใจบางเบาที่แวบขึ้นมาในอก พร้อมกับกระชากผ้าห่มที่ฝันหวานใช้กำบังร่างออกอย่างแรงจนปลิวไปตกที่พื้นห้อง เผยให้เห็นเรือนร่างบอบบางในชุดเดรสลูกไม้สีขาวที่สั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ แทนคุณจ้องมองหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มเนียนด้วยสายตารังเกียจที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง

"เก็บน้ำตาสะตอของเธอไปซะ ฝันหวาน! ฉันเกลียดน้ำตาผู้หญิงที่สุด! มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกสงสาร แต่ขยะแขยง!"

คำพูดที่กรีดแทงราวกับใบมีดอาบยาพิษทำให้ฝันหวานสะอึก เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นและปาดน้ำตาออกจากแก้มลวกๆ ทว่ายิ่งกลั้น มันก็ยิ่งไหลออกมาด้วยความสมเพชในโชคชะตาของตัวเอง

แทนคุณผละออกจากเตียงกว้าง เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มุมห้อง หยิบแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำมันปลาบขึ้นมา ก่อนจะเดินกลับมาและโยนมันลงบนตักของฝันหวานอย่างแรง

ตุ้บ!

"เปิดอ่านดูซะ แล้วเซ็นชื่อตรงมุมล่างขวา" น้ำเสียงของเขาราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยคำสั่งเด็ดขาด

ฝันหวานมองแฟ้มเอกสารตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง มืออันสั่นเทาค่อยๆ เอื้อมไปเปิดมันออกช้าๆ หัวกระดาษที่พิมพ์ด้วยตัวอักษรสีดำตัวหนาทำให้ดวงตาของเธอเบิกกว้าง

'สัญญาชดใช้หนี้สินและข้อตกลงการเป็นผู้ดูแลส่วนบุคคล'

ข้อความในกระดาษระบุชัดเจนว่า เธอ นางสาวฝันหวาน เป็นหนี้ นายแทนคุณ วรโชติเมธี เป็นจำนวนเงิน 10,000,000 บาท (สิบล้านบาทถ้วน) และเพื่อเป็นการชดใช้หนี้สิน เธอจะต้องเข้ามาทำงานในตำแหน่งพี่เลี้ยงและผู้ดูแลส่วนตัว ให้กับเด็กชายไข่เจียว รวมถึงต้องทำหน้าที่เป็นคนรับใช้ส่วนตัวของนายแทนคุณ โดยไม่มีกำหนดระยะเวลาสิ้นสุดจนกว่าจะหาเงินสิบล้านมาคืนได้ครบทุกบาททุกสตางค์!

และที่ร้ายกาจที่สุดคือข้อสุดท้าย...ลูกหนี้ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่งใดๆ ของเจ้าหนี้ทั้งสิ้น หากฝ่าฝืน เจ้าหนี้มีสิทธิ์ดำเนินคดีตามกฎหมายในข้อหาฉ้อโกงทันที

"นี่มัน... นี่มันสัญญาทาสชัดๆ!" ฝันหวานเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความโกรธที่เริ่มปะทุขึ้นมาแทนที่ความกลัว "ฉันบอกคุณแล้วไงคะว่าฉันไม่ได้เป็นคนเอาเงินคุณไป พิมพ์ใจเพื่อนของฉันเป็นคนทำ ทำไมคุณไม่ไปตามทวงเอากับเขาล่ะคะ!"

"คนที่ฉันจ่ายเงินประมูลตัวมาคือเธอ ไม่ใช่นังเพื่อนของเธอ!" แทนคุณสวนกลับทันควัน เขาก้มลงเท้าแขนกับขอบเตียง กักขังร่างบางไว้ในวงแขนแกร่ง "ในเมื่อฉันจ่ายเงินซื้อสินค้ามาแล้ว สินค้าชิ้นนั้นก็ต้องเป็นของฉัน... หรือว่าเธออยากจะให้ฉันใช้ประโยชน์จากตัวเธอในคืนนี้เลยล่ะ? สิบล้านแลกกับร่างกายของเธอ... ก็คุ้มดีนะ"