บทที่ 31 31

แทนคุณเองก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กลิ่นหอมละมุนคล้ายดอกแป้งเด็กที่ลอยอวลออกมาจากตัวเธอ ปะปนกับกลิ่นหอมของสบู่ มันกระตุ้นความรู้สึกบางอย่างในส่วนลึกที่เขาพยายามกดทับไว้ให้ปะทุขึ้นมา เขาอยากจะก้มหน้าลงไปฝังจมูกบนลาดไหล่เนียนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่สติสัมปชัญญะก็ดึงรั้งเขาไว้ได้ทัน

"เสร็จแล้ว"...