บทที่ 6 6

"เอ๊ะ...?" ไข่เจียวเบิกตากว้างด้วยความงุนงง พี่เลี้ยงคนก่อนๆ พอโดนเขาแกล้งแบบนี้ต่างก็กรี๊ดแตกและวิ่งหนีออกจากห้องไปฟ้องแด๊ดดี้กันทั้งนั้น แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่โกรธ แถมยังยิ้มให้เขาอีก?

"แต่พี่ว่านะ... ถ้าเอาซอสขวดนี้ไปทำข้าวไข่เจียว มันน่าจะอร่อยกว่าเอามาบีบเล่นใส่คนอื่นตั้งเยอะเลย ไข่เจียวคิดเหมือนพี่ไหมจ๊ะ?" ฝันหวานเอียงคอถามด้วยท่าทางไร้เดียงสา

เด็กน้อยกระพริบตาปริบๆ สมองอันชาญฉลาดของเขากำลังประมวลผลการกระทำที่ผิดคาดของพี่เลี้ยงคนใหม่ เขาไม่รู้จะตอบโต้อย่างไรดี ได้แต่มองหน้าเธอสลับกับขวดซอสในมืออย่างทำตัวไม่ถูก

"เอาล่ะ..." ฝันหวานยื่นมือไปดึงขวดซอสออกจากมือของเด็กชายอย่างนุ่มนวล "วันนี้พี่จะถือว่านี่คือการทักทายสไตล์ 'ผู้ชายแมนๆ' ของไข่เจียวก็แล้วกันนะ แต่ครั้งหน้า... ถ้าอยากเล่นซอส พี่ขอเป็นคนเทใส่ข้าวไข่เจียวให้เรากินดีกว่า ตกลงไหม?"

ไข่เจียวเม้มปากแน่น ไม่ยอมตอบตกลง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธหรือแสดงอาการก้าวร้าวออกมาอีก แววตาดื้อรั้นของเด็กชายเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความอยากรู้อยากเห็นระคนท้าทาย

ผู้หญิงคนนี้... ไม่เหมือนคนอื่นแฮะ

แทนคุณที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ลอบสังเกตการแก้ปัญหาของฝันหวานด้วยความทึ่งเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าผู้หญิงที่ดูบอบบางและยอมจำนนต่อสัญญาทาสอย่างง่ายดาย จะมีไหวพริบและความใจเย็นในการรับมือกับเด็กมีปัญหาอย่างไข่เจียวได้ดีขนาดนี้

"เอาล่ะ ในเมื่อทักทายกันเสร็จแล้ว ก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดซะ" แทนคุณเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย "แล้วพาไข่เจียวลงไปกินข้าวเช้าด้วย ป้าสมรเตรียมไว้ให้แล้ว"

"ค่ะคุณแทนคุณ" ฝันหวานรับคำอย่างว่าง่าย เธอหันกลับมายิ้มให้ไข่เจียวอีกครั้ง "งั้นพี่ไปล้างหน้าก่อนนะจ๊ะ เดี๋ยวลงไปเจอกันข้างล่างนะ"

หญิงสาวลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้แทนคุณและไข่เจียวยืนมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนลับสายตา

"เป็นไงล่ะตัวแสบ? เจอพี่เลี้ยงคนนี้เข้าไปถึงกับใบ้กินเลยเหรอ?" แทนคุณก้มลงถามหลานชายด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่

ไข่เจียวกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ "ชิ! ก็แค่โชคดีหรอกน่า! คอยดูเถอะ ไข่เจียวจะหาทางแกล้งให้ร้องไห้ขี้มูกโป่งหนีกลับบ้านแทบไม่ทันเลยคอยดู!"

เด็กน้อยประกาศกร้าว ก่อนจะสะบัดก้นเดินตึงตังออกจากห้องไป ทิ้งให้แทนคุณยืนส่ายหัวกับความดื้อรั้นของหลานชาย

ทว่าลึกลงไปในใจของชายหนุ่ม... เขากลับรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มอันอ่อนโยนและความใจเย็นของฝันหวานเมื่อครู่นี้... มันดูบริสุทธิ์และจริงใจจนทำให้กำแพงน้ำแข็งในใจของเขาสั่นคลอนไปชั่วขณะ

หึ... ก็แค่การแสดงละครตบตาเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้นแหละ อย่าเพิ่งหลงกลเชียวนะ แทนคุณ

ชายหนุ่มเตือนสติตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาสลัดความรู้สึกอ่อนไหวทิ้งไปและปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม สัญญาทาสสิบล้านเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น เขาจะคอยจับตาดูผู้หญิงคนนี้ทุกฝีก้าว เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่า... เนื้อแท้ของเธอก็ไม่ต่างอะไรจากผู้หญิงหิวเงินคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอมา!

เคร้ง!!

เสียงจานกระเบื้องเคลือบเนื้อดีราคาแพงตกลงกระทบพื้นหินอ่อนจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย พร้อมกับเศษข้าวผัดปูและซุปมักกะโรนีที่สาดกระเซ็นเลอะเทอะไปทั่วบริเวณโต๊ะอาหารตัวยาว ซุ้มประตูห้องอาหารที่เคยเงียบสงบและเต็มไปด้วยความหรูหรา บัดนี้กลายสภาพเป็นสมรภูมิรบขนาดย่อมๆ

"ไข่เจียวบอกว่าไม่กิน! ไม่กินผัก! ไม่กินซุป! เอาออกไปให้หมดเลยนะ!"

เสียงตะโกนแผดจ้าของเด็กชายวัยสี่ขวบดังลั่นไปทั่วห้อง ไข่เจียวยืนตระหง่านอยู่บนเก้าอี้บุหนังบุกำมะหยี่ตัวใหญ่ สองมือป้อมๆ เท้าเอว ใบหน้ากลมป้อมแดงก่ำด้วยความโกรธจัด ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังเหล่าแม่บ้านที่ยืนเรียงแถวหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว

"ไข่เจียว! แด๊ดดี้บอกให้ลงมาเดี๋ยวนี้! ทำไมถึงทำตัวก้าวร้าวแบบนี้ฮะ!"

เสียงทุ้มต่ำที่ตวาดกลับมานั้นทรงพลังและน่าเกรงขามยิ่งกว่า แทนคุณยืนตบโต๊ะอาหารจนสั่นสะเทือน เส้นเลือดนูนปูดขึ้นที่ขมับ บ่งบอกว่าความอดทนของมหาเศรษฐีหนุ่มได้ขาดผึงลงแล้ว ชายหนุ่มก้าวสามขุมเข้าไปหาหลานชายหมายจะคว้าตัวลงมาตีให้หลาบจำ

"คุณแทนคะ! อย่าเพิ่งอารมณ์เสียเลยค่ะ เดี๋ยวป้าให้เด็กไปทำมาให้คุณหนูใหม่นะคะ" ป้าสมร หัวหน้าแม่บ้านรีบถลันตัวเข้ามาขวางผู้เป็นนายไว้อย่างกล้าๆ กลัวๆ "คุณหนูไข่เจียวขา... ลงมาก่อนเถอะลูก เดี๋ยวคุณอาจะตีเอานะคะ อยากทานอะไรบอกป้าสมรสิคะ เดี๋ยวป้าทำให้ใหม่"

"ไม่กิน! ไข่เจียวเกลียดกับข้าวบ้านนี้! เกลียดทุกคนด้วย! แด๊ดดี้ใจร้าย!" เด็กน้อยแผดเสียงร้องไห้โฮ แต่ก็ยังดื้อรั้นไม่ยอมลงจากเก้าอี้ หยิบช้อนส้อมเงินที่เหลืออยู่บนโต๊ะปาใส่ผู้เป็นอาอย่างไม่ลดละ

ฝันหวานที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เดินตามเสียงเอะอะโวยวายเข้ามาในห้องอาหาร หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนและกางเกงสแล็คสีดำเรียบๆ ซึ่งเป็นชุดฟอร์มสำหรับทำงานที่ป้าสมรหามาให้ ชะงักเท้าอยู่ตรงกรอบประตู ดวงตาคู่สวยกวาดมองสภาพเละเทะบนพื้น สลับกับใบหน้าโกรธเกรี้ยวของแทนคุณและใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาของเด็กชาย

ภาพตรงหน้าทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ได้อย่างทะลุปรุโปร่ง... เด็กคนนี้กำลังใช้ความก้าวร้าวเป็นกำแพงเพื่อเรียกร้องความสนใจจากผู้เป็นอาที่เอาแต่ดุด่าและใช้ความรุนแรงโต้ตอบ

"ยืนบื้ออยู่ทำไม! นี่มันหน้าที่ของเธอไม่ใช่รึไง!"

สายตาคมกริบของแทนคุณตวัดมาปะทะร่างบางที่ยืนอยู่หน้าประตูทันทีที่หางตาของเขาเหลือบไปเห็น ชายหนุ่มชี้หน้าเธอด้วยแววตาดุดัน "สัญญาทาสสิบล้านที่เธอเซ็นไป มันรวมถึงการจัดการกับเด็กดื้อคนนี้ด้วย! จัดการให้ไข่เจียวกินข้าวเช้าให้หมดเดี๋ยวนี้ ถ้าทำไม่ได้... เธอเตรียมตัวรับผลกรรมได้เลย!"

ฝันหวานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความโกรธที่ถูกจี้จุดเรื่องสัญญาทาสต่อหน้าคนรับใช้นับสิบ เธอพยักหน้ารับคำสั่งอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวเดินผ่านเศษซากความเสียหายบนพื้นตรงเข้าไปหาไข่เจียว

"พี่หวานมาแล้วจ้ะไข่เจียว... คนเก่งของพี่ร้องไห้ทำไมคะเนี่ย" น้ำเสียงของเธออ่อนนุ่มและเต็มไปด้วยความเอ็นดู ไม่มีร่องรอยของความโกรธเคืองเรื่องซอสมะเขือเทศเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเลยแม้แต่น้อย

ไข่เจียวชะงักเสียงร้องไห้ไปชั่วขณะเมื่อเห็นหน้าพี่เลี้ยงคนใหม่ เด็กน้อยใช้หลังมือป้อมๆ ปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี

"อย่ามายุ่งกับไข่เจียวนะ! ยัยหน้าโง่! ออกไปเลย!"